"Vedalaşmaların İlmini Yaptım Ben"

Sözcük çırağıyım ben. Sözcük çırağı olarak okuyordum ve düşünüyordum ki Mandelştam’ın bu kitabının adı ile yeni bir hayata adım attım. Yeni hayatımda da sözcük çırağıyım. Bir zamanlar bir yerlerde yaşayan çocukluğumla futbol oynamaya çalıştığım bu akşam kaleci rolündeyim. Bir rolüm var ve bu rolü seviyorum. Bu rolü oynarken çocukluğumu da izleme şansı yakaladım ya daha ne isteyebilirim bilmiyorum.

“kederi külrengi bir kuş gibi

 Yavaşça taşıyorum kalbimde”

Mandelştam

Düşlerimi korumaya çalışıyorum. Düşlerimi kendi gerçeğimden korumakta da ustalaştım. Uzak diye bir kafe keşfettim geçenlerde. Orada Uzak diye bir deftere yazılar yazıyorum. Uzak defterime bir çay bardağı çizdim. Şekilsiz, yamru yumru bir bardağın üzerinde çay lekeleri ve çay lekelerinde de umut var. Çay lekelerindeki umudu olur ya bir gün göremezsem diye üzüldüm. Sözcük çırağıyım.

Uzak kafede saçlarını at kuyruğu toplamış bir genç kadına bakarken düşlerimi daha iyi koruduğumu düşündüm. Orta yaşlı, gamzeleri olan bu genç kadını kendime benzetemediğimden ve aslında hiç kimseye benzetmediğimden ona Uzak dedim. Düşlerim zangır zangır titredi ve o an bu titremenin kaynağına indim. Ne üşüme ne korku…

Yakınlık hissi insanı ve düşlerini titretirse Uzak belki de uzak değildir.

Sözcük çırağıyım.

“niçin durdu musiki?

Niçin indi bu sessizlik?”

Mandelştam

Mandelştam yazmış. Uzak ve yakın hakkında düşünürken ağır ağır kalktım sandalyemden. Bunu size hediye etmek istiyorum dedim Uzak’a. Bu dediğim en sevdiğim düşümdü. O bana ve ellerime baktı, sessiz kaldı.

“zayıf yıldızların yumuşaklığını hissedebilmem

Benim hatam mı acaba?”

Mandelştam yazmış.

Sözcük çırağı olarak onu okumanın beni büyüttüğünü, adam/kadın/çocuk ettiğini düşünüyorum.

Yasemin Şenyurt

"İçimi bir keder yaladı"

“Bir martı, bir nisan akşamında sırtüstü uzanmış, hala ölmeye çalışıyordu. İçimi bir keder yaladı. Yanından ayrılamıyordum.”

Sait Faik

Sivriada Geceleri öyküsünü okuyordum. Sokaktan akordeon sesi geliyordu. İçimdeki sessizliğe yanıt olsun diye geliyordu sesler.  Lacivert hırkamın içinde iki büklüm olmuş vaziyette denizi altın olarak düşündüğüm yıllara gidiyorum. O yıllarda denize her adımımı atışım şölen…

Boş bir kağıt görünce dayanamayıp yazmak da o yıllardan kalma alışkanlık. İnsanları tanıma, anlama kavgasının ve her türlü didinmenin unutturamadığı bir alışkanlık. Tükenmez kalemin düğüm anında tükenmesinin bile bir anlamı olduğuna inandığım bir bayram sabahı aşık olduğumu hayal ediyorum. Bir bayram sabahında kahvaltı hazırlamaya yardım ederken masadaki tabağımın yanında not defterim var.

Aşık olduğumu ve ayaklarımın yerden kesildiğini hayal etmek için çırpınıyorum ama başaramıyorum. Annem aşık olmuş olmalı babama. Akordeon sesi yıllar öncesinden mi geliyor yoksa ben hayal mi ediyorum bilemeden lacivert hırkamı çıkarıyorum. O aşık olduğumu hayal ettiğim bayram günü anneme babamla nasıl tanıştıklarını soruyorum. Annem az ve öz bir şekilde anlatıyor. Hayretler içinde kalarak dinliyorum onların öyküsünü.

O az ve öz anlatımın içinde yasemin kokusu var.

İçimdeki sessizliğe yanıt olsun diye yasemin kokulu bir mum aldım ve geceleri bütün ışıkları söndürüyorum onun aleviyle konuşmak için. Annemle babam boşanmasın diye yıllarca türlü türlü numara yaptıktan sonra Nisan ayında onlar boşanıyor. Lacivert hırkamı o yıllarda örmüştü annem.  Ara ara bana takılır annem ve babamla kardeşim de birlik olup benimle dalga geçerler. Hayretler içinde kalarak yaşadıklarımıza bakıyorum bambaşka bir gözle.

Benimle dalga geçmelerine bayılıyorum aslında. Babam “çıtayı yükseltmelisin” der ciddi olduğunda. Annem, “kendi değerini bilmiyorsun” der. Kardeşim, “ayakların yere basmıyor” der. Ciddi olduklarında da dalga geçtiklerinde de yasemin kokusu duyarım.

Yasemin kokusu duyduğum bir günde arkadaşım çok güzel bir defter hediye etti ve o deftere hayran oldum. Her sayfasının kenarında bir kayık var. Bu defterin adı Şölen olsun dedim. Deftere aşık olduğumu yazdım. Defter dile gelecek diye ödüm patladı ve sırt çantamda taşıyamaz oldum. Arkadaşıma bunu anlatınca güldü ve “sen iyi değilsin” dedi. Lacivert hırkam sırt çantamdaydı, sırt çantamı açtım, hırkayı çıkardım ve “sen üşüyorsun” diyerek kendisine uzattım. “Yok, sahiden iyi değilsin” dedi muzip muzip. Az ve öz  olanları anlatmayı bırakıp ballandıra ballandıra sessiz kaldım. 

Biraz İnatçı Olmalıydı İnsan

Kelebek olmuştum

Nara çevirmiştim gözlerimi

Dişlerim kremadandı

Biraz üzgündüm

Üzgün bir kelebeği güldürmemelisin demişlerdi sana

Sen kafa tutup onlara güldürdün beni

Gözlerimin içine kadar güneş oldum

Ağzım deniz

Dişlerim yosun

Gözleri güneş olana yaklaşmamalısın demişlerdi

Sen yaklaştın inadına

Mucize böyle bir şeydi

Biraz inatçı olmalıydı insan

İkimiz için bir okuma bayramı hazırlığına giriştim

Öyle bir hazırlıkta sakın bulunma diye uyardılar

Dinlemedim

Eğer onları dinleseydik

Mucize alay ederdi bizimle

Gerçekleşmek bir yana

Yasemin Şenyurt

Yaşamanın Bir Yolunu Bulmak

“Martılarınız bizimkiler gibi midir? Yoksa daha mı ufaktır. Sizin tarafın balıkçıları da martılara, denizde boğulmuşların ilk önce gözlerini yedikleri için ifrit olurlar mı? Hiç zeytinliklerde yaz günü öpüştün mü?”

Sait Faik (Dondurmacının Çırağı öyküsü)

“Seni bu merak öldürecek” der annem. Ölürsem bir yolunu bulur, yine de merak ederdim. Anneme bu konuda açılmadım. Şu günlerde duygu ve düşüncelerimi öykülerime saklıyorum. Bugün hava oldukça kasvetli. Evde duramadım, vücuduma sığamadım, yeni aldığım kitaba başlayamadım. Sofra hazır değil… Tepsiye bir kase çorba koyup salona geldim. Kapıyı saat sekizde apartman görevlisi çalacak ve iyi akşamlar dilerken, çöp poşetini uzatacağım. Mandalina almıştım geçen gün, kabuklarını soyarken bakarsın neşelenirim. Bakarsın kedim gelir burnumu yalar. Bakarsın bir güzel öykü okurum. Bisikleti hızla sürer gibi, saçlarım rüzgara kapılmış gibi, dilimin ucuna gelen sözcükler gibi neşelenirim. Elim öyle şiddetli titrer ki gel de anla ilaç yan etkisi mi kasvet mi, heyecan mı neden olur. Ölürsem bir yolunu bulur, yine heyecanlanırdım. Ölürsem ve bir yolunu bulamazsam yazmanın diye aklımdan geçti, kasvet pekişti, yaz dedim kendime. Daha çok yaz, daha anlamlı, daha canlı, daha sıcak yaz. Öyle aksın ki sözcüklerin, başını kaşıyacak zaman bulamaz ol, onlara yetişme telaşı öldürsün seni. Sıkıntı değil!  

Yasemin Şenyurt

Buz Mavisi Yanılgı

Tişörtümle üşüdüm

Üşürken önce burnum yandı

Kulaklarım tuhaf kaskatı

Ellerimin yeri ceplerim değildi

Ellerimin yeri ceplerim sanıyordum

Yanılgı işte

Buz mavisi bir yanılgı

Bir kibrite anlatılamazdı bir şarkının nasıl üstümü örttüğü ama

buz mavisi yanılgılar için bir şehir yeni baştan düşünülebilirdi

Aç olup olmadığın umrunda olmadan

Yürümek

Başından bilerek o şiiri ezberleyemeceğini

Gönüllü olmak unutmaya

Bu kadar çok şey anlatmamalıydım ama

buz mavisi yanılgılar böyle işte

Bakışlarımın düğümünü çözen şey

Gözyaşı değildir bu defa

Ne bunlar

Benim ellerim mi

Ne kadar beyaz

Ne kadar çizik çizik

Sanki ellerim değil de

Değil işte bu defa

Bu defa kendi dilimi konuşmamayı öğrendim

Ellerimin yeri yok

Bir parmağımdan öbür parmağıma geçen şeye ne derler bilmiyorum ama 

Yabancılara gidiyorum

Bu şiiri okuyun diye

En çok onlar anlıyor buz mavisinin ne olduğunu

Köşe bucak kaçtığım yabancılar

Ürktüğüm serseriler

Yargıladığım suçlular

anlıyor beni

Size ters ters bakılmamışsa hiç

Üşümemiş olabilirsiniz

Hatıra defterim var ama hatıralarım başka bir şeye dönüşüyor diyorum

İşte bunun için şarkılar üstümü örter benim diyorum

Ben demiyorum

Bu defa onlar diyor ama siz onların benim olduğumu düşünüp karar veriyorsunuz

Kim burada kim oluyor

Siz mi onlarsınız

Bana hiç öyle gelmiyor

Siz onlarsız ne kadar yabancısınız

Kim buradaki?

Anlıyorlar bu şiiri

Yakalanmak gibi değil bu defa

Anlaşılmak gibi

Yasemin Şenyurt 

Belli mi Olur

“Halbuki sonbahar kocayemişleri, beyaz esmer bulutları, yakmayan güneşi, durgun maviliği, bol yeşili ile kuşlarla beraber olunca, insana sulh, şiir, şair, edebiyat, resim, musiki, mesut insanlarla dolu anlaşmış, sevişmiş, açsız, hırssız bir dünya düşündürüyor.”

Sait Faik (Son Kuşlar)

Geçen yıllarda gökyüzüne merdiveni dayadım. Olacak iş değil bu demelerine aldırmadım. Olanı biteni o şekilden şekle giren bulutlara anlatacaktım. Bulutlara, kuşlara, yıldızlara, aya, güneşe şikayet edecektim kendimi, arkadaşlarımı, yabancıları. Gökyüzüne merdiveni dayamak isterken iki üç defa kahkaha havuzuna düştüm, bu beni yıldırmadı, kalktım, bir tuhaf ağrıyla yeniden denedim. Şikayet edecektim, kararlıydım. Belki şikayet ederken bir leylek anlamadığım bir dilde ama anlayışlı biçimde bana aklındakini söyleyecekti. Belki de şikayet etmenin anlamsızlığını benden daha iyi bilen tay biçimindeki bulut bana bir sır verecekti. Yok etmek için değil, yardım, sır, öneri almak için orada olduğumu bilemezlerdi. Alnımda zararsız olduğum yazmıyordu. Gökyüzünde ne kadar bulut varsa bir araya gelip beni belli mi olur kuyusuna attılar. Oradan çıkmaya uğraşırken beni görenler ellerini uzatmadı. Anladım ki biz birbirimize ve içinde yaşadığımız gezegene acı veriyoruz. Oradan çıkmak için uğraşmayı bıraktım. Belli mi olur kuyusunda yaşadım yıllarca…

Yasemin Şenyurt

Çay Demlemenin Şiiri

Hişt hişt sesi gelmedi mi fena

dedik

diyoruz sürekli

Çay demliyoruz

Susamlar dökülüyor masaya

Çay demliyoruz

Serçeler konuyor omzumuza

Çay demliyoruz

Dönem ödevi bitiyor

Çay demliyoruz

Güneş doğuyor tıngır mıngır

Demliyoruz

Gemiler yüzüyor 

Çay demliyoruz

Çimenler yeşil

Çay demliyoruz

Kar beyaz 

Fokur fokur bulutlar

İçimizde bir dönme dolap

Takır tukur taşıyor çocukları

İçimizde bir postacı

Mışıl mışıl taşıyor mektupları

Çay sıcak 

Taşınıyoruz biz

Nereye diye soran olmadı mı fena

Çay demliyoruz

Bu akşam misafir dolup taşacak ev

Hişt hişt sesi gelmedi mi fena

Kalemi açacaksın

Saçını tarayacaksın

Zeytini süsleyeceksin

O arada devrilecek kalemlik

O arada ağrı sevinç olacak

O arada telli telli turna

Çay demliyoruz

Şekeri hazırlıyoruz

Kaşığı unutmuyoruz

O arada simitçi geçer belki

Yasemin Şenyurt

Sakız Gibi Gömlek

“Ne dersem derim. Kimsecikler karışmaz. Birçokları sevinirler de, insanoğlunun insanoğluna yaptıklarını görüp de anlatmadığıma… Ne yapayım, benim zanaatım da bu, yazı yazmak. Yazı yazıp ekmek yemek. Yazmak demek, aklıma ne gelirse kağıda geçirmek değil elbet. Ama ben aklıma ne eserse yazan cinsindenim, ne yapayım?”

Sait Faik (Kırlangıç Yuvasındaki Kadın öyküsü)

Sakız gibi olmuştu gömlek, giyilemeyecek kadar düşseldi. Evin içi temiz temiz kokuyordu. İnsan yere basmaya kıyamıyordu. Işıl ışıl olmuştu masam. Yazılar yazılabilirdi ama ben masanın başında, bilgisayarın karşısında o gün çektiğim fotoğraflara bakıyordum. Çok fotoğraf çekmiştim, paçalı güvercinlerin olduğu fotoğrafı çok sevmiştim. Dönüp dönüp ona bakıyordum ki telefon çaldı. Telefonu açmadım. Gelecek zaman dilimine dair konuşamazdım. Geçmiş zamana dair sadece yazabilirdim. Telefon ikinci kez çaldı. Bu sefer açmamazlık edemedim. Şemsiyeni al, atkını boynuna dola, botlarını giy, on dakika içinde Kuğulu Park’da ol… Olmaz, işim var, zamanı değil gibi bahaneler bulmak aklımın ucundan geçmedi. Fotoğraf makinemi çantama güzelce yerleştirdim. Okuduğum şiir kitabını da koydum onun yanına. Birbirlerine özen göstereceklerini umuyordum.

Sakız gibi gömleğimi giydim. Dışarı çıkmaya hazırlanıyordum ki atkı bulamadım. Kıyafetime uygun, havalı bir atkı aradım ama beğenmedim evdekileri. Şemsiyeyi aldım, botlarımı giydim. On dakika içinde oradaydım soluk soluğa. “Atkın yok mu?” Var ama giymedim dedim. Yutkundum sessizliği. “Geçen sene gökkuşağı gibi bir atkın vardı” dedi. Kaybettim dedim. Öyle farklı baktı ki o an sessizce önemli değil diyebildim. O an bana istediği kadar kızsın, istediği kadar hırçınlaşsın sesim çıkmazdı. “Şiir kitabı getirdin mi” dedi. Hayır diyerek güldüm. “Söylemedim diye değil mi?” dedi. Getirdim getirmesine ama önce şu banka oturalım mı, soluk soluğa kaldım da…

O an sakin olmamın imkanı yoktu.

O an bulutların üzerinde durduğumuz doğruydu. Bank, çanta, araba sesleri, siyah kuğular, güvercinler, ekmek yalandı. Şiir kitabının kapağına dokunduk aynı anda. Çantayı yere koyduk. O an “dinlendin mi?” diye sordu. Hayır dedim yine gözlerinin içine baka baka. “Dinlenemeyeceğiz ikimiz de” dedi. “Haklısın” diyebildim…

Günlerden Pazartesi miydi, saatler neden akıyordu, dünya niçin   dönüyordu?

Yasemin Şenyurt

bengi dönüş

Fotoğraf: Yasemin Şenyurt

Eğer bengi dönüş bir döngüden, yani her şeyin geri dönüşünden, aynının geri dönüşünden ve Aynıya bir geri dönüşten ibaretse,onda şaşırtıcı olanın ne olduğu sorulabilir: Oysa bu, Bengi Dönüş'ün tam da olmadığı şeydir. Nietzsche'nin sırrı, Bengi Dönüş'ün seçici olmasıdır. Hem de iki bakımdan seçici. Öncelikle düşünce olarak. Çünkü o bize ahlaktan tümüyle kurtarılmış istencin özerkliği için bir yasa verir : Ne istiyorsam onu (tembelliğimi, oburluğumu,korkaklığımı ve erdemim gibi kötülüğümü de) Bengi Dönüş'ünü de isteyeceğim şekilde istemem gerekir. " Yarı istemelerin" dünyası, bir kere, yalnızca bir kere olması koşuluyla istediğimiz her şey elenmiş olur. Korkaklık, tembellik bile, Bengi Dönüş'leri istendiğinde, tembellikten ve korkaklıktan başka bir şeye dönüşürler: Etkin hale gelir, olumlamanın güçlerine dönüşürler.

Bengi Dönüş sadece seçici düşünce değil, aynı zamanda seçici Varlıktır. Yalnızca olumlama,olumlanabilecek olan geri gelir; sadece sevinç geri döner. Yadsınabilecek olan, olumsuzlama olan her şey, Bengi Dönüş'ün tam da bu hareketiyle dışarı atılır. (Deleuze, s: 37)

Zihnim Kasımpatı

" Her şeye baktığını söylemiştik. Hiçbir zaman her şeye bütün kalbi ile bakmaması lazımdır. Öyle demeyelim: Denize baktığı, martıları düşündüğü, yelkenlileri seyrettiği halde onun içinde başka gözler, kafasında bir başka kafa vardır ki, asıl kafası, asıl gözleri onlardır. Onun başka dediğimiz gözleriyle kafası, bu deniz tarafına çevrilmiş sahici gözleriyle kafasından daha sahicidir."

Sait Faik

Bulamayan öyküsünü okudum. Ellerim ceplerimde dalgın kımıldadı. Zihnim kasımpatı... Lapa lapa kar yağıyormuş da ben şarkı söylüyormuşum. Bir mendil gibi bıraktım vücudumu yere. Yavaş yavaş doğruldum sonra. Eğriden korkup yola çıktım.  Otobüslerin durduğu o  mola yerinden düşsel şeyler satan bir küçük dükkandan bir tuhaf harita aldım ve gizli gizli çantama koydum. Telaşlıydım ama söylediğim şarkı beni tutuyordu. Yüreğim küt diye düşecek ve yüreksiz biri olarak yaşayacağım diye ödüm patlıyordu. Zihnim kasımpatı... Yanımdaki koltukta oturan yolcu film izliyordu. Yolcunun izlediği filmi ben daha önce izlemiştim. Ona filmin sonunu söylemek için kulaklıklarını çıkardım. Kadın sinirlendi ve bana bağırmaya başladı. O an yüreğim sonunda düştü ve korkudan eser kalmadı. Söylediğim, söylendiğim, söyleştiğim ne varsa unuttum. Lapa lapa kar yağdı. Mor, mavi, yeşil bir harita bulundu çantamda. Her şeyin suçlusu o harita diye düşündüler. Ben sadece filmin sonunu söylemek istemiştim. Başka bir mola yerinde yaka paça attılar beni otobüsten. Yüreğim çoktan düştüğü için ne korku ne heyecan duydum. İki ya da üç gün sonra evimde insanların telaşlı yüzlerini okumaya çalışırken bir doktor geldi ve "yüreğiniz burada" dedi. Yüreğimi yerine yerleştirmenin tek yolunun onunla konuşmak olduğunu söylediğinde gülümsedim. O gün de lapa lapa kar yağıyordu. Size yardımcı olabilirim eğer isterseniz dedi doktor. Gülümsedim yeniden ve yüreğime " istersen deli gibi çarp ama burada dur" dedim. "Burada dur" dedim usul usul ve belki yüz kez. Uykuya daldığımda yüreğim yerleşmiş olması gereken yere. Öyle anlattılar ve o günden sonra ne zaman deli gibi çarpsa hiç şikayet etmedim.  

Yasemin Şenyurt

Anneannem Seslendi

Bir daha geçerlerse " Buyurun yahu, birer cıgara içelim" diyeceğim. Birbirimizi ancak tanıyoruz ama ne zararı var! Yarım saattir yalnız sineğin vızıltısını duyuyorum. İşte yunuslar geçiyor. Oh! Hiç olmazsa yunuslar geçiyor."

Sait Faik

Kendi Kendime öyküsünü okurken sırtıma kedim tırmandı. Anneannemin yıllar önce anlattığı masalları hatırlayamadığım geldi aklıma. Hele içlerinden birini baştan sona hatırlamayı o kadar isterdim ki... İlginç şeyler olurdu o masallarda ama o en çok hatırlamak istediğim bambaşkaydı.

Bir kağıdı düzleştirir gibi gözlerimi açmaya çalışıyorum. Anıların içinden geçerken burada olduğumu ve 2016 yılının Ekim ayında olduğumu söyleyecek bir e-posta. O e-postayı tekrar tekrar okuyacağım. Tek sözcük yazıyor o e-postada ama ben onu anneannemin masallarından en çok hatırlamak istediğime dönüştürüyorum. Hayal gücümün sapasağlam olduğu gün gibi ortada.

Tek sözcük yazıyor e-postada. Okunulabilir, cevap yazılabilir, düşünülebilir üzerinde ama o tek sözcüğü önce bir cümleye ve sonra bir masala dönüştürme isteğini makul bulmuyorlar bu devirde. Hayal gücünü küçümsüyorlar yaşadığımız bu devirde. Sırtıma tırmanan sarmaşık da olabilir yunus da. Her şey sıralı, doğru düzgün gitsin istiyoruz ve kare kare olsun istiyoruz. Masallar böyle değil iyi ki...

Anneannemin adı Şevkiye. Dayımın adı Mithat. Teyzemin adı Ayten. Annemin adı Nilüfer. Dedemin adı Kadir. En önce dedem ayrıldı bu hayattan. Emlak işiyle uğraşırmış. Rakıyı ve misafir ağırlamayı sevdiğini ama bizi her şeyden çok sevdiğini anlattı annem. Anneannem dedemi tanıdığında dedeme Zımbırtılı Kadir derlermiş yüzündeki sivilcelerden dolayı. Anneannem annesini ve babasını çok küçükken kaybetmiş. Onu halası büyütmüş. Bence anneannemi masallar da büyütmüş...

İnsan masallarla büyüyünce iyi kalpli oluyor demek geliyor içimden. Anneannem sesleniyor: "Sırtına tırmanan sarmaşıktan bahset diğer öyküde"...

Yasemin Şenyurt

Aklım Van Gogh'da

“Tabiat, bir Van Gogh dehasıyla önümüze çizilivermişti. Şimdi Kınalı’nın bu yamacı hacimsiz bir şekilde, düz bir satıh gibi kayaları, renk renk toprakları, yeşili, beyazı, kiremit, gri rengiyle sisin içine büyük bir pano, devasa bir Van Gogh gibi asılmıştı.”

Sait Faik

Bir Kaya Parçası Gibi öyküsünü okudum. Kuşların cıvıltısının eksikliğini duya duya çorbama ufak ekmek lokmaları atıyordum. Mercimek çorbasının tadı da başka şeye benzemiyor doğrusu. Kokusundan insan türlü türlü dersler çıkarabilir. “Haydi, soğutma şunu” dedi içimdeki seslerden biri. Gözüm kararır gibi oldu. Gözümü dört açmam gerektiğini söyleyenlere kulağımı tıkayalı yıllar olmuştu. Başkaları kurnazlık ededursun diyeli yıllar olmuştu. Öğle saatlerinde bu mercimek çorbasını içiyorken aklıma türlü türlü oyun geliyordu. Saklambaç körebe, yağ satarım bal satarım, nesi var, yakartop, futbol ve niceleri…Oyunları düşündükçe her yaşımın aklımı biraz daha başıma getireceği beklentisinden dolayı sevdiklerimin yaşadığı hayal kırıklığına bakakaldım. Kaşlarımı çattım. Kaşlarımı çatsam kaç yazar… Aklım fikrim teneffüste. Okul bahçesinin en cıvıltılı yerinde kaşlarımı çatsam kaç yazar! Çorba iyi geldi. Teneffüste insan hiç asık suratla dolaşır mı? Derse girerken öğretmeni dikkatle dinle diye tembih etmişlerdi de ben o saatlerde de hayallere dalmıştım. Öğretmen adımı söyleyince tahtaya çıktım  ve aklım Van Gogh’daydı öğretmenim dedim. Bütün sınıf bana güldü. Derin bir oh çekerek yerime geçtim. Teneffüste aklın kimdeydi diye alay ederler sandım ama yanıldım. Derste yaşanılanlar unutulmuştu.

Öykünün Öyküyü Çağırması

"Seyahatler çekiyor içim. Dünya yüzündeki tuzlu sularda ışıklı vapurların gittiğini, Paris'te kırmızılı, yeşilli, turunculu işaret fenerlerinin bulvarlar boyunca akan köhne taksilere sis içinde yol gösterdiklerini; caddelerde, meydanlarda gotik binaların kayalar misali yükseliverdiğini; bisikletine tünemiş genç bir kadının türkü söyleyerek geçtiğini, pırıl pırıl matruş bir adamın pırıl pırıl bir bıçakla bonfile kestiğini; yalancı inciler içinde dolgun bir kadının Napoli'de, şarkılı bir kahvede fıstıklı dondurma yediğini; tayyare meydanlarının lokantalarında konyak içerek garip valizleriyle yolcular bekleştiğini; bir üçüncü mevki vagonda yaşlı bir adamın şehir içlerinden tren geçerken, gençken oturduğu kahveleri tanıyarak titrediğini..."

Sait Faik

Yandan Çarklı öyküsünü okudum. Güneşin havada duruşunu, bulutların şekilden şekle girişini, uçurtmanın gözden kayboluşunu, denize dalgın dalgın bakan ve şiir kitabının adının ne olacağına bir türlü karar veremeyen kadının kadraja girmesini beklemeyi sevdim. Cevizin kokusunu, yosunların kayganlığını, piyango biletine amorti bile vurmamasının kederini sevdim. Bir şarkıya tutunup çocukça tutturmayı, bir kedinin kıvrılışına hayran olmayı, defterin beyazlığını, zarfın açılışını ve içinden yıldızlar, gemiler çıktıkça deli olmayı sevdim.

Yasemin Şenyurt