Aklımdaki Sümbül Kokusu

Aklımda sümbül kokusuyla bir kitaba uzanıyorum. Aklımda sümbül kokusuyla çenemi kaşıyorum.

Aklımda sümbül kokusuyla silgi koleksiyonumu ilkokula giden bir öğrenciye veriyorum. Aklımda sümbül kokusuyla seni arıyorum hep olmayacağını bildiğim yerlerde.

 Aklımda sümbül kokusuyla özlüyorum. Aklımda sümbül kokusuyla anıları çağırıyorum ve öyle hızlı ve öyle güzel geliyorlar ki aklıma…Aklımda sümbül kokusuyla  seninle ilgili bütün şüphelerimi yerle bir ediyor ve o yere bir şiir koyuyorum.

 Aklımda sümbül kokusuyla kırgınlıklara son verdiğim yerden yola çıkıyorum. Çiçekçilerde sümbüllere bakıyorum. Kitabevlerinde kitaplara bakıyorum.

Sana sadece aklımda sümbül kokusuyla gelmek istiyorum ve biliyorum ki aklımdaki sümbül kokusunu duymasaydın- en başından beri biliyor ve duyuyordun- şu an çok yalnız bir insan olurdum.

 İnsanların bana bakıp ne kadar güleryüzlü ve umut dolu olduğumu söyledikleri yerde sana bakıyorum. Aklımdaki sümbül kokusu senin olmadığın yerlerde bana hayatımın en başından beri burada olduğunu ve hayatımın sonuna kadar burada olacağını söylüyor. Buradasın… Yazabildiğim, okuyabildiğim her yerde…

Zor

Evreni kucaklamanın, sarıp sarmalamanın bir yoluydu kitapların arasında dolaşmak. Bir diğer yolu ise özlemek ve beklemekti gelecek günü. Dikenlerin diken olmadığı bir gül hayal etmedik. Çünkü biliyorduk ki dünya güllük gülistanlık bir yer değildi. Şiirler vardı hayatımızın zor anlarında bize kendini açan. Öyküler yazdık kendi kendimize anlatabilmek için doğruyu, güzeli ve iyiyi. Mevsimleri sevdik.

Biz bilemeyenler ve tutunamayanlar olarak kendi içimizde yolculuğa çıktık. Vedalaşmadık kimseyle. Ağlatmak istemedik kimseyi. Kendi içimizdeki yollarda çukurlara düştük. Burkulmuş ayağımızla yürümeye devam ettik.

Nice acıya dokunulmamıştı ve belki de bu yüzden daha da acıydı her şey.

Evrenle beraber yuvarlandık bir bebeğin gülümsemesinde.

Evrenle beraber açtık kalemlerimizin ucunu.

Nice sabah yaşadık ki doyduk güneşe.

Nice gece yaşadık ki melankolinin kolları arasında.

Doyamadık yine de özlemeye ve kavuşmaya.

Doyamadık şarkılara, filmlere ve sergilere.

Kıyamet nedir? Kıyamet yalnızlığıydı yaşadığımız.

Bir cümle kurmak zordu. Biz o zorlukta roman yazmaya hevesli gençlerdik.

Seviyorum demek zordu. Bağırarak seviyorum demek zor değildi. Zor olan içten söyleyebilmek ve içten duyabilmekti.

Bir bakışı hiç unutmamak ve bir gülümsenin anlamı için gülümsemek bir ömür zordu. Şimdi ben o bakış için ve o gülümseme için nasıl bir cümle kurarsam kurayım anlatamam. Anlatılamadığı, paylaşılamadığı, yazılamadığı, dile gelmediği için de güzel…

Yeniden bakıyorum.

Yeniden gülüyorum.

Ben yeni yeni anlıyorum.

Gözler her şeyi anlatıyor…

En Akıllı Deli Sertifikası

Seda Çoklar Bulut'a teşekkür: 

Uğraşmaya değer işleri vardı insanların. 

Karnı ağrıyan ve uyanmaya üşenen bir çocuktum ben yirmi yaşımda.

 Buruşuk çarşafları ütülemeye hiç yanaşmayacaktım. 

Dalgaları olmalıydı yatağımın da.

 Dalgaları olmalıydı yüreğimin.

  Dağı olmalıydı yüreğimin.

 Issız geceleri olmalıydı tüm yetişkinlerin. 

Çocukların erişebileceği uzaklıkta mutlulukları olmalıydı delilerin. 

adı yok

Yaşatmak başka şey doğrusu...

Yalan yanlış bir yetişkinim

Doğru ve dobra olmak için düş ülkemde nice acı büyüttüm

Öğrendikçe gömüldüm buzlu bir cama

Canımı verene dek

Dokundum şiire

... O bıçağı bana ver

Çünkü elma ısırılası

Ve bugün günlerden aşk



Sen yağmur içre

Dikeninden başladın sevmeye

Gülerken öleceğimiz bir yataktı

Denize kavuşacağız beraber

Uyan!



Çölü andıracak

Sözler bulurum da söylemem

Susarım

Denize kavuşanlar için!

İki Nefes Daha

Kaybettiğimiz ne varsa hepsi için ağladık.
Gözyaşımızdan kuleler yaptık.
Mendillerimizden gemiler...

Bir gece ansızın ağrıdı kalp.
Ağır ağır ilerledik gecenin derinliğine.
Ne ölümdü ne yaşam beni kendine çeken
Biz belki de unutamayanlardık
Biz belki de kitapların içinde kitap kokusuna hasret yaşayacaktık
Biz belki de bütün aşk şarkılarına eşlik eden kedilerdik

Ne korkaktım ne cesur
İncinmez olmuştum artık
Gözlerindeki yaş olmasa
İncinmez olmuştum artık
Dokunmaz olmuştu ayrılık ve ölüm

Yaşamak
İki nefes daha çekmekti hasretten
Gözlerimi kapayınca uyuyor taklidi yapmaktı
Yüzüm ıslanmasa

Yüzüm ıslanmasa
Ben de  inanırdım uyuduğuma

ÖLÜMLÜ HALLER

Bu kış
bütün hatalarımı örtecek kadar
kar yağdı içime

Nice acıdan geçmiş
Nice yolcu
Mola yerinde
Buğulu buğulu söylenir

Gecikilmiş bir kahvaltıda
Düşüncelidir büsbütün sevgili

Sereserpe uzanmıştır ilkbahar
Bütün bedenime
Bütün bedenimde duyarım
Kolu kanadı kırık insanın yolcu halini
Bütün aklımla düşünürüm
Çalışan elleri
Yürüyen elleri
Selamlaşırım çöpçülerle
Gülüşünde saklı nice acıdan
Öyküler yazan çöpçülerle

Yaşımdan başımdan utanmadan
Akdenizli gökyüzü olurum
Ankaralı bir sokakta sokak lambası
Gül olurum
Yere eğilimli

Olmak
Sancılıdır biraz
Sancılıdır kırmızı

Yine de sıkıntılı değildir
Beklemek

Gül olup
Gül olup

Yine de ölümlü işte bütün bu haller

Kara Balık

Anlatınca kendisini kara balık
Tenha bir yer aradım
Onu öpmek için

Her yerde ışıklar
İnsanlar
gördüm
kaçtım kendi gözüme
düştüm yollara

uzaklaştığımı anladım
ışıklardan
insanlardan
ama kara balık da uzaktaydı şimdi

hiç yağmuru öpmek isteyen bir çocuğa
imkansız dediniz mi?
kırdınız mı onu?

ışıklardan insanlardan kaçarken
tenha yerde bir başıma
kara balığı beklerim yıllardır

yıllardır onun sesini duyarım
yıllardır onunla uyurum
isterse hiç gelmesin
hiç bulmasın
karşılaşmayalım hiç

kara balığı öpmek için
uzaklaştığımı bilmesin kimse
gülsün herkes
uzaklığın aşkına
uzaklığın aşkına
benimdi bu öykü

kim diyebilir ki
sahte
kim diyebilir ki
abartı
benimdi öyküm
kara balığı öptüğümü söyleyecek yıllar sonra bir şair
kim diyebilir ki yalan

AŞK,ELMA VE DÖNME DOLAP

İçinde aşk geçmeyen

Bir öyküye götür beni

Sevgili

İçinden aşk geçmemiş

Bir yüzü anlat bana

İçimden söylediğim

Aşksız bir şarkıyı söyle bana

Ankara'ya aşk dokunurken fırçasıyla

Kalbini yarıda bırakan ve yolculuklara çıkan

Bir kadını anlat bana

Şapkasının rengini söyle mesela

Sözcüklerin çaresiz kaldığı bir cümlede

Aşk koksun

Yine de sen aşksız güzelliklerden bahset

Hayret ve hayranlık ile

Yine de 

Yeşil bir elma heyecanlandırsın

Kumsaldaki farklı taş

Yine de 

Gülümsetsin seni

Ölümsüz aşk

İyi Olma Sanatı!!!

   İnsanın her an içinde bulunduğu durumu değiştirme olanağı yoktur. Bu değiştirememe durumu insanı köşeye sıkıştırsa da  köşeye sıkıştırılmış olma hissinin gerekliliğini bilmeyenler de yok denecek kadar azdır.

   Hayat bizi köşeye sıkıştıracak ve nakavt edecek ki biz yeniden başlama gereği duyalım. Daha çok çalışalım, daha değişik açılardan bakmayı öğrenelim.

 Ömür dediğimiz şeyin değeri ilk başlarda pek belirsizdir hepimiz için. Zaman içerisinde ömrümüze o kadar bağlanırız ki ondan değerli başka bir şey belirleyemez oluruz.

Ömrümüzden taşan ve taştıkça yayılan olumlu ve olumsuz duygular sayesinde başka ömürlerle iletişime geçeriz.  İletişime geçtiğimiz bazı ömürler saysinde olumsuz duygularımızı değiştirme gücü buluruz.

Hayatın bizi köşeye sıkıştırdığı bir anda bir başka ömür “daha yeni başlıyoruz” demese ya da bizi kendi ömründe konuk etmese daha da zor olurdu kendi kendimize toparlanmak, yaraları sarmak, iyi olmak…

İyi Olma Sanatı diye bir kitap yazmış olsaydım ömürlerimizin kesişme noktalarına vurgu yapardım. Çünkü biz ne kadar yalnızlığı seçsek de ve yalnız olmak üzerine bir hayat kursak da bir başka ömür  gelip bulur bizi. Bu ömür bazen kendi yazdığımız kitaptaki bir kahramanın ömrü olsa da…

Bir başka ömürle ne zaman ve nasıl tanışacağınızı ya da o ömrün sizin hayatınızı nasıl etkileyeceğini bilmiyor oluşunuz size şu an acı gelebilir. Aslında hayat bir yandan sizi nakavt ederken bir yandan da size başka ömürlerle kesişeceğiniz yeni alanlar ve yeni yollar açmakla meşguldur. Bu nedenle ya hep ya hiç diye düşünmenin sakıncaları ortadadır. Bir olay ya da bir ömür baştan sona ya da her açıdan iyi olamaz. 

İyi Olma Sanatı diye bir kitap yazmış olsaydım içinde şu cümleye mutlaka yer verirdim: Ömürlerinizin başka ömürlerle kesişme ihtimalini sevin. 

Mutluluk seçimdir

Duyduğum en güzel şarkının hatırı var

İçtiğim en tatlı çayın tadı var

En derin sohbetin izleri var

En anlamlı anıların canlanması

Yarınların seçimlerimizle daha mutlu olması VAR

mutluluğu seçmemiz her zaman mutlu olmamız anlamına gelmez AMA mutluluğu seçmemiz mutlu olmak konusunda ne kadar kararlı olduğumuzu gösterir...

Şeftali Kokan Gülümseme

 Tenime işlemiş şiirlerin özünde aşk vardı. Özünde aşk vardı denizin. Gözlerimi sonuna kadar açıp baktığım şu uçsuz bucaksız gözüken hayatta benden saklanan ya da bana gözükmeyen muammalar vardı.

Çocukça düşler kuruyordum yaşımdan ve başımdan utanmadan.

Kumsala uzanıp güneşin bütün vücuduma dokunduğunu hissettim yıllar sonra. Kumsalda çocukların seslerini içime çektim. Dışarı üfledim kasveti.

Bir dilim şeftali kadardı güneş.

Beni benden alan düşlerim olmasa kuruyup gidecektim.

İştahlı bir şekilde güneşi ısırmaya çalıştığımı düşündükçe gülüyordum ve herkes benden uzaklaşıyordu.

Sizi ciddi olmaya davet etmiş miydim dedi üniversitedeki hocam.

Yaz bitmişti. Üniversitede dersler başlamıştı.

Yüzümde şeftali tadıyla kalakaldığım sonbaharda derslere giriyor ama derslere dikkatimi veremiyordum.

Bu durum son zamanlarda hocaların da gözünden kaçmamıştı.

Pencerelerin içine saklanan hayal yüzler görüyor ve sürekli gülümsüyordum onlara.

Hocalarım bir konu hakkında bana soru sorduklarında yüzeysel cevaplar veriyordum.

Ailemi arayıp durumu haber verdiklerinde iyice uzaklaşmıştım yapmam gerekenlerden.

Annemin parfüm kokusunu duydum bir gece yanımda. Uyandığımda annem bana sarılarak uyumuştu.

Sabah olduğunda “ne oldu sana” diye sordu annem.

O yaz geçti mi anne?

Annem perdeleri açtı ve dışarıda yağan karı izledik beraber.

Annem mavi bir kazak ördü o kış.

O parfüm kokusu, mavi kazağım ve mercimek yemeği sayesinde kendimi iyi hissetmeye başladım.

Doktora, okula, arkadaşlarıma gittim.

Eczaneye, kütüphaneye, sergilere gittim.

Yıllar sonra yüzüme şeftali kokan gerçek bir gülümseme yerleşti.

BELKİ DE

Düşünceli bir şekilde oturuyordu.
Her şey ne kadar da kuru diye düşündü ellerine bakarak.
Kuğular terk etti kalbimi.
Tekrarladı ve tekrarladıkça kendine bulandı: Kuğular terk etti kalbimi.
Attila İlhan’ın şiirleri geliyordu bir bir aklına.
Unutuyor ve unutmanın tadını çıkarıyordu. Bir bir unutuyordu geçmişini.
Kuğular terk etti kalbimi cümlesinin şiire yakın olması onu o kadar çok mutlu etmişti ki başka bir cümle kuramaz olmuştu.
Neden bu cümleyi kurduğunu soranlara “hiç” dedi sürekli.
Kuğular terk ettikten sonra kuruyan kalbi için yapılacak bir şey yok gibiydi. Herkes hayret denizine gitmek için vapurlara binmişti.  O da bu boşluktan ve yalnızlıktan yararlanıp ruhunda koro kurdu.
Koro mu?
Hiç dedi doktora bakıp.
Bıkmadan ve yeni bir soru sorarmışçasına
Koro mu dedi doktor.
Hiç dedi.
Koronun söylediği şarkılara eşlik ediyor musun dedi doktor.
Hiç dedi o.
Çok sevdiğin bir insanı kaybettiğinde bu olur dedi doktor.
Her şey anlamsızlaşır.
Yok dedi o.
Kimsem yok.
Ben varım  dedi doktor.
Kalbimde kuğu ölüleri var dedi o.
Kuğular neden öldü dedi doktor.
Hiç dedi o.
Ne yapacağız peki şimdi dedi doktor.
Gülümsedi o.
Belki de kuğular ölmemiştir henüz dedi doktor.
Belki de dedi o.

Sevdadandır

Bir saat önce dünyanın başıma yıkıldığını ve yerin dibine girdiğimi düşünüyordum. Şu anda durumumun hiç de o kadar kötü olmadığının farkındayım. Hayatta her şeyin değişime maruz kaldığını biliyorum. Değişebiliyor olmanın tadını çıkaran tek canlı ben değilim.

Yüzüme renk geldi. Bir saat önce sararıp solan ben değildim sanki.

Hep böyle oluyor aslında. Ruh halinin değişeceğini unutuyoruz.

İçimden “kurbağalara bakmaktan geliyorum” dedim. Edip Cansever’in şiirlerini okumadan önce ne kadar habersizmişim insan coğrafyasından…

Bir saat önce bana ne olduğu konusuna değinmeden geçiyorum. Bir saat sonra bana ne olacağıyla da ilgilenmiyorum.

“Yağmur yağsa/uykum kaçsa” şarkısına tutunup uçuyorum karanlıkta.

Sevdadandır!

Şöyle düşün diyenlere aldırmadım. Böyle davran diyenlerle ilgilenmedim. Yine kendi bildiğimi okudum.  İyi mi oldu böyle diye soracaksınız.

Kim bilebilir ki?

Bir saat sonra her şey yeniden yorumlanabilir.

Sevdadandır!