“Non je ne rigrette rien” -1

Sabah olmamıştı henüz

Sinemaya gidecektim sabah

Hüngür hüngür gülecektim

Yanımdaki kişiden utanmadan

Paskalya kokacaktı dokunduğum her şey

Şiir yazmayacaktım

Çocuk parklarında güvercinleri izleyecektim

Aşık olmamış insanlara üzülecektim

Sabah olmamıştı henüz

Şair

Geceyi ve sıkıntıyı öğretiyordu

Çocuk parklarında

Cümleler kuruluyordu

Kimse kimseyi duymuyordu

Herkes kalbini beşiğe bırakmıştı

Can kulağını yitirince

Can kulağını yitirince

Gerçek ölümdü bu

Çocuk parklarında başlayan

Yasemin Şenyurt

29.01.2019

saat dört yirmi üç

sevmek üzerine söylediklerimiz

masaldır

çocukların en çok sevdiği

sevmek hakkında düşüncelerimiz

şiirdir 

kalbimizi arındıran

yaralıdır gökyüzü

o yüzden yağar yağmur

yeryüzü iyileşir

sevmek muammadır

o yüzden yağar yağmur

deniz iyileşir

bu şarkıyı birlikte dinleyelim

sesini biraz daha açıyorum

kalbimin

ne yaptığımı bilmiyorum

saat dört

birlikte yaşamanın en güzel anındayım

burada olsaydın

dizime uzanırdın

yağmur kesin yağardı

saçlarını karıştırırdım

aklım dokunulmazlığını kaybederdi

aklıma dokunurdun

ne düşündüğümü bilmiyorum

özlüyorum

özlemek pekiyi

burada olsaydın

içimden geçen şiiri bulurdun

hissederdin kesin 

bana sarılırdın

içimden geçen sonsuzluğu reddederdik birlikte

sonlu ve sevgili olurduk

sonlu ve sevgili olmayı seçerdik

sonsuzluğu reddederdik

iyileşirdi gökyüzü

vay be derdi tanrı

imkansız zannederdi insanın sonsuzluğu reddini

şefkatli olmaya karar verirdi

sonlu ve sevgili olmak 

bütün mesele bu 

sonsuzluğu isteyenler

henüz farkında değil

kavuşmayı isteyenler

henüz sevgili  değil

Yasemin Şenyurt

26.01.2019 

Ankara

04:21

Cevap Tiryakileri Okumasın

Fotoğraf: Yasemin Şenyurt

Sıcacık bir tabak mercimek çorbası hazırladım kendime. Gecenin soğuğunu alır dedim ve aldı. İki kedime de süt hazırladım. Elimi, yüzümü yıkayıp dişlerimi fırçaladım ve uyumaya hazırlanırken kedilerimden biri yanıma zıpladı. Gözlerine baktım, o da bana bakıyordu. "Kalkıp yazmalısın" diyordu. Ben de kendimi uyumak için zorluyordum. O haklıydı ve hiç uykum yoktu. Salona geçtim, radyoyu açtım. Radyoda en sevdiğim Fikret Kızılok şarkısı çalmaya başladı. Kedim dizlerime zıpladı, yine aynı kararlı bakışla aynı cümleyi kurdu. Kedimle mi kendimle mi inatlaşıyordum bilmiyordum ama yazmayacaktım. 

Gece işaretlerini takip edersem yazmam şarttı. Yıllar önce verdiğim sözü hatırlarsam yazmayı bırakamazdım. Mutfağa geçtim, mercimek çorbası hala sıcaktı. Güzel kokusu bütün mutfağı sarmıştı. Bir tabak daha hazırladım. Kedim benden ümidi kesmiş olacaktı. Radyoda Fikret Kızılok'un şarkısı bitmişti. Salona geçip frekansı değiştirdim. Çorbayı içerken sürekli oynadım frekansla. Bulmak istediğim şarkıyı bilmiyordum. Radyoyu kapatıp bilgisayardaki müzik kanalını açtım. Fikret Kızılok şarkıları sürsün istedim. Kendimi zorladığımın farkındaydım. Kendime kahve yapmaya başladığım an yazı yazacağımdan emin olabilirdim. Bu adımı atacak mıydım? 

Düğüm olmuştum. Kedim geldi, başını yüzüme sürdü. "Bu inat iyi değil" dedi. Yazmalı mıydım? Pencereye baktım uzun süre. Başka bir işaret bekledim. Yazmam gerektiğini söyleyecek bir başka işaret mi bekliyordum? Bu kara kışta gecenin bu saatinde pencerenin dışında ne olabilirdi ki? 

Tuhaf bir şey oldu. Kağıtlar uçuşmaya başladı. Pencerenin dışında rengarenk kağıtlar uçuşuyordu. Gözlerime inanamadım. Üst kattaki komşumun yazmakla çizmekle ilgisi yoktu. Gördüklerim gerçek miydi? O anda yanımda olan diğer kedim "sen işaret bekliyordun" dedi. O an bu gördüklerimin hayal mi gerçek mi olduğunun önemi yoktu. Yazmak için her şey hazırdı. Masamdaki bilgisayara baktım, tozlu harflere dokundum. İnanılmaz bir şey daha oldu o an. Yıllardır masamda duran okyanus kokulu mum kendiliğinden yandı. 

Anladım ki yazacaktım. Anladım ki kedim haklıydı. İlk cümle için kendimi buz gibi sulara attım. Kolay değildi. İlk sözcüğün azim olması sağ kalmama yardım etti. Okyanus kokulu salonda başım zonkluyordu. Kedim uyuyordu. İçimden eyvah sözcüğü yükselirken ondan can simidi yaptım. 

Tozlu harfler kendilerine gelmişti. Birbirlerini tanıyor ve sözcük sözcük geliyorlardı yazıya. Aklınıza takılan şu uçuşan kağıtlar gerçek miydi sorusuna yanıt vermeyeceğim. Çünkü o sorunun soru olarak kalması gerektiğine inanıyorum. Siz  cevap tiryakisi olmuş olabilirsiniz ama ben soruları daha çok seviyorum. 

Yasemin Şenyurt

10.01.2019

Ankara 

Bulutları Eve Taşımak

Bulutları çekmeye çalışıyordum. Çekip büyütüp çerçeveletmek istiyordum evimin duvarlarına. Bulutları evin duvarlarında görünce rahatlayacaktım. Onlara isim verecektim. Üstelik huysuz, minik, kalp gibi isimler verecektim. Üstelik onların yaşı olacaktı. Bu kadarı da akla mantığa aykırı olmalıydı ama içimdeki bu tutku söz dinlemiyordu. Bulutları çekerken uçurtmaları, balonları, kuşları da kadraja dahil etmekti işim gücüm. "Bulutsuz bir an düşünmüyorsun" diyen arkadaşlarımdan bazıları bu durumdan çok yakınsa da bazıları da benim sayemde fotoğrafa merak salmaya başlamıştı. Birlikte yürüyüşe çıkıyor, olur olmaz anlarda kafamızı gökyüzüne kaldırıyorduk ve çoğunlukla büyüleniyorduk. Büyülenme anlarında çubuk krakerler oluyordu cebimizde, çocukluğumuzdaki gibi. Büyülenme anlarında ufak not kağıtları duruyordu çantamızda. Havalı havalı dolaşırken sokaklarda bizi görenler bize kümülüs diyorlardı. Bize kümülüs demeleri hoşumuza gidiyordu. Şikayet eden arkadaşlarım benimle kahve içmek istediklerini, iki lafın belini kıramadığımızı söylüyordu. Onlara hak veriyordum ama bulutları eve taşımak çok neşeli bir eylemdi. Ben onlara işe gittikleri için sitem ediyor muydum? Onlar da gün gelecek şikayet etmekten vazgeçeceklerdi. Bulutları eve taşımanın yetmeyeceğini hissetmeye başlamıştım ki babam İstanbul'dan yanıma geldi. Evdeki bulut fotoğraflarının çokluğu karşısında şaşkındı ve her birine tek tek baktı. "Her zamanki gibi seninle gurur duyuyorum" dedi.O cümleyi kurarkenki ses tonu unutulmazdı. 

Yasemin Şenyurt

01.01.2019 

Okumak, Yazmak ve Aşk

anneme, babama ve aşka!


Yıllar önce çocuktum. Gümüş Patenler'i okuyordum.Yazarı, olay örgüsünü hatırlamıyorum ama altın değerindeydi benim için. Suna'nın Serçeleri kadar güzeldi...

Yıllar önce yaşlıydım. Gümüş Patenler'i henüz okumamıştım. 

Zaman içimizde kırılmalara uğrarken bellek ne tuhaf...

Saatler, aylar ve yıllar geçerken serseri olmamıştım, söz dinlemiştim.

Serseri olmama ramak kalmıştı.

Yıllar sonra güzel ve genç bir kadın olmuştum. Yıllar önce annemle babamın dediğini unutmamıştım. Çirkin ol dediklerini duyuyordum. Çirkin olmamda bile güzellik bulan annem ve babamdan başkası olamazdı.

Bana kitaplar alan, kitap kokusunu sevdiren annem ve babamdan başkası olamazdı. İlk günlüğüm mavi, ince bir defter. Yazar olmak istiyorum kararının yıllar içinde hiç değişmemesi...

Kitap demek aşk demek. Kitaplar red kitin yalnızlıktan vazgeçmesi demek. Yazmak "iyilik adacıkları" yaratmak anlamına geliyor benim yaşamımda. Yazmak Calimero halinden vazgeçmek. Şirinler içinde bir şirin olmak. Bazen uykucu bazen bilge şirin olmayı sevmek...

Güç bende olmasın, al benden şu gücü diyebilmek değil mi aşk? 

Vazgeçerken cennetten ve cehennemi inkar ederken öte bir dünyanın ötede değil de insanda olduğunu anlamak değil mi aşk?

İnsan mağaradan çıkmış, zincirleri kırmış, güneşe doğrudan bakmış, gölgeleri gerçek sanmaktan vazgeçmiş ve rahata mı ermiş? Rahata ermemiş bence. Rahata ermemenin en güzel hali değil mi aşk? 

Gümüş Patenler'i bulsam, yeniden okusam diye geçirdim içimden ama biliyorum ki yıllar önce okuduğumdaki tat apayrı... Suna'nın Serçeleri'nde beni büyüleyen şeyi yıllar sonra bulabilir miyim? Bilmiyorum. Aylar önce Sait Faik'in Kayıp Aranıyor  romanını bir solukta okurken düşündüklerim, hissettiklerim bana bu yazıyı yazdırıyor olabilir mi? Bilmiyorum. 

Gözlerim dolup dolup taşıyor, yanaklarımdan süzülenlere gözyaşı deniyor, gözyaşının sağlık açısından faydalı olduğu söyleniyor. Sağlık nedir diye düşünür oldum son zamanlarda. Okuyabilmek, yazabilmek,aşk olmak değil mi? Bilmiyorum. 

Bu kadar bilgisizken ilgilendiğim bir konu var. İnsanın özlerken yaşamayı öğrendiğini düşünüyorum. Herhangi bir nedenle özleyen insan yıllar içinde sevgi nedir, saygı nedir, ilgi nedir, özen nedir ve anlam nedir sorguluyor. Bütün bu sözcükler birbirine benziyor gözüktüğü halde birbirinden ayrılıyor. Sorgulamaya başlayan insan güneşe bakıyor. Gümüş Patenler kitabı mı beni bu noktaya getirdi yoksa Kayıp Aranıyor kitabı mı? Yaşamımızı baştan sona doğru mu yaşıyoruz? Bilmiyorum. Bu yazının konusu zaman olacak zannediyordum ama yanıldım. İnsan yanılmak için okusa ve yanılmak için yazsa ve kendi gücünden vazgeçebilse ne çok şey değişir şu hayatta. 

Yasemin Şenyurt

Ankara

25.12.2018 

Masalsız, Şiirsiz, Hayalsiz Kendimiz Olabilir miyiz?

Masalsız kendim olamayacağımı anlamamı sağlayan anneanneme...

Bir göl olurum bazen. Bazen de çöl. Bazen uçurtmayım. Çölde uçurtma mıyım? Kendime çikolata uzatayım. Bitsin gözyaşı. Aksın yıldızlar. Çağlasın çay. Demlensin şiir. Kendime biraz çikolata uzatayım. Çalsın davul. Dinlesin peri. Üşümesin bebek. Film gibi olsun an. Çınlasın gün. Erişsin kitaba bütün çocuklar. Erişsin masalcılar. Kaf Dağı, Kaf Dağı, Kaf...

Tekrar etsin şiir. Yankılansın mavi. Bir müzik kutusundayım şimdi. Bir kar küresinin içindeyim. Kar, kar, kar diyerek yağmaz ama masalım ben. Masalımdayım. Penceremi açıyorum. Kar evin en güzel odasını dolduruyor. Sihirli değneğimle bir kahverengi köpeğe dönüşüyorum. Kar evin odasında ve köpek de kar odaya doldukça havlıyor. Güzel havlıyor üstelik. Mırıl mırıl havlıyor. Biraz dikkatli dinleyebilseniz onun konuştuğunu anlayabilirsiniz. Sihirli değneğimle pencereden içeriye giren bir beyaz köpeğim şimdi. İki köpek oynuyor masalımda. Noel Baba şaşkın, Noel Baba benim, Noel Baba gözlerini ovuşturuyor. Bir de noel çocuk var. O hep uyuyor. Onun rüyalarını dinliyorum. Siz de dinleseniz keşke...

Zamanınız yok. Bol bol iş güç var. Bol bol kusur var. Bol bol kas geliştiriyoruz. Bol bol ideal kilo için didiniyoruz. Didinirken didişiyoruz kıra döke. Dişe diş kana kan intikam diyerek taraftar olunmaz ama taraftar olduk sanıyoruz. Kendi kalemize gol atmadıkça hayatı anlayamayız ama anladık sanıyoruz. Şiirsiz, masalsız ne kadar eksiğiz. Tam kere tam olmak için uzaklaşıyoruz hayallerimizden ama tam kere tam olmuyoruz. Masalsız, hayalsiz, şiirsiz nasıl kendimiz olabiliriz? 

Yasemin Şenyurt

21.12.2018 

Gerçeğin Üst Katında Kim Oturuyor?

Kendime aydedeyim bazen. Kendime güneş ve eşim. Bazen rüyamda gökyüzünü görüyorum. Gökyüzü oluveriyorum daraldığım dakikalarda içime su serpmek için. Evren ne zaman bu hale geldi, ne zaman pan öldü? 

Renkler fırıl fırıl dönüyor içimde. Bir rüya görüyorum. Pansuman yapıyorum kendime. Kendime hemşireyim, kardeşim, kediyim. Hayatta kalmak için ayaklarımı yere basıyorum. Uçacağım yoksa, kanatlarım öyle istekli, öyle tutkulu. Seninle tanışıyorum, yüzünde maske yok. Seni düşünürken düşsel bir kentteyim. Seni düşünürken hep şarkılar mırıdanıyorum. Yemek, içmek, güvenlik, istikrar falan eskisi kadar önemli değil benim için. 

Batabilirim, çıkabilirim, düşebilirim, fırlayabilirim, sapabilirim ya da sadece yüzebilirim. Yüzerken yüzerken bir deniz yıldızı konuşur muhakkak benimle. O deniz yıldızı sensin. Deniz sensin. Yakamoz sensin. Derinlik sensin. İçimden bir ses yükselir. O ses dalgındır. O ses dalgıçtır. O ses tanrısaldır. O ses ılımandır. Ses sensin. 

Kendime her şiir yazışımda kalbimin çarpmasındasın. Kendim için çektiğim her fotoğrafta benim gözlerimsin. Sahiden yaşadığım her ansın. Gerçeğin  üst katında kim oturuyor bilmiyorum ama büyük ihtimalle o komşunun adı Hakikat değil. 

Yasemin Şenyurt

21.12.2018 

Ankara'da Nazım Hikmet Kongre Merkezi'nde 9. Uluslararası Şefika Kutluer Festivali

Merhaba Dostlar, 

Bilenler bilir benim heyecanlı bir yapım var. Bu heyecan bugünlerde katlanarak çoğalıyor. Nedeni 4 Aralık Salı akşamında gizli. Nedeni Ankara'da gerçekleşen 9. Uluslararası Şefika Kutluer Festivali'nde gizli. 

4 Aralık Salı akşamı Nazım Hikmet Kongre Merkezi'nde Şefika Kutluer Festivali kapsamında  gerçekleşecek olan  Filistin Genç Müzisyenler Orkestrası konserini dinlemek için sabırsızlanıyorum.  Filistin Genç Müzisyenler Orkestrası Türkiye'ye ilk kez geliyor. Konser 19: 30'da başlayacak. Konserin biletlerini Dost Kitabevi'nden ve Biletix'den  edinebilirsiniz. 

Festival kapsamında ilerleyen günlerde de çok güzel etkinlikler gerçekleşecek. 

4 Aralık Salı akşamı programı hakkında ayrıntılı bilgi linktedir. Siz de bu etkinliği sevdiklerinizle paylaşın lütfen. 

http://www.sefikakutluerfest.com/tr/4-aralik-2018

Sayın Şefika Kutluer'i ve eşini bu denli güzel bir festival ile bizi buluşturdukları için tebrik ediyorum. Sanatın insanları buluşturan, zenginleştiren ve arındıran gücünü Ankara'da yaşadığımız için çok şanslıyız. 

Yasemin Şenyurt

Vapur Vapur

Fotoğraf: Yasemin Şenyurt

Deniz deniz deniz 

Ne kadar çok söylenirse söylensin 

Anlamından kaybetmeyen sözcük 

Vapur vapur vapur

Gittikçe 

Uzaklaşmayan 

Yasemin Şenyurt

içi hazine içi sezgi içi öykü

Bir şarkı var içimde. O şarkının içinde de başka bir şarkı. İçimdeki şarkılar sonsuza dek söylenecek. Nereden mi biliyorum? Seziyorum diyelim. Gecenin içindeki umut sürecek. Çünkü yıldızlar var. Bazen kendini ifade edemezsin. Ölüyorum zannedersin. Hişt hişt sesi duyarsın saatten, defterden, kalemden. Kulaklarını da kapasan, evden de kaçsan, kendini uzaya da fırlatsan eğer bir insanı seviyorsan "hişt hişt" sesi duyarsın. Demek ki bir öykü de var içimde. İnsanın içi hazine mi ne!

Şu an bu yazımı okuyorsun ama bilmiyorsun az önce ne haldeydim. Biraz sonra ne halde olacağımı da ben bilmiyorum. Her şey bilgi değil... Seziyor olmalısın. Güzel bir gece çünkü yağmur yağdı bu şehirde. Zor anların üstesinden gelmek için insanın şarkıları olmalı. Bir öykü var içimde. Yazdığım, yazılmış, yazacağımız....

Seviyorsan ciddi ciddi oyun oynayan bir çocuk gibi kendinden geçersin...

Kendine gel derlerse gülersin sadece. Bilmek zorunda değilsin. Sezebiliyor musun?

Yasemin Şenyurt
30.11.2018
Ankara

Ev Sahibi, Dev Kadar Gül ve Gazeteci

Yaşam insanı şekillendiriyor bir heykeltıraş gibi. Fazlalıkları alıyor, korkmuyor. Şekle kavuşmak belki de anlama kavuşmak. Şekle kavuşunca insan sürekli o şekli korumuyor, değişiyor bazen bir şiir sayesinde. Değişiyor bazen bir nehir kıyısında. Değişiyor çünkü bir anısı var ona gelecekten haber veren. Değişiyor çünkü insan da anların heykeltıraşı. İşe koyulmadan önce pencereden bakıyor, başkalarının göremediklerini de görüyor dışarıda. Dağ tamam işte, dağ diyor ama bir yanıyla da biliyor o ağlayan bir dağ. Ağaç işte bildiğimiz ağaç diyor ama biliyor o vefakar bir ağaç. Şu deniz, bu gemi, bu da alabildiğine gökyüzü, yamuk bulut falan hepsine kendini katıyor, an şekil almayı sürdürüyor. Gül büyüyor, büyüyor ve bir de bakıyor ki dev kadar olmuş gül. Dev kadar gül ama yine kırılgan. Yaşam insanı şekle kavuştursun, insan ana şekil veredursun gül bahçesi oluyor evin orta yeri. Bakabileceğine yürekten inanıyor gül bahçesine. Ev bana fazlaydı diyor. İyi oldu böyle diye fısıldıyor dev gibi olan güle. Dev gibi gül inanamıyor duyduklarına. Evi mahvettim diye düşündüğünden utanç içinde olan gül ev sahibine bakıyor hayranlıkla. "Benden küçülmemi istemeyecek misin, beni buna zorlamayacak mısın?" diyor. 

Ev sahibi şaşkın şaşkın :" Hiç olur mu öyle şey, yeryüzünün hangi köşesinde senin kadar güzel ve dev bir gül var?" Dev gibi gülü kendine getiriyor bu cümle. Titriyor dev gibi gül. Ev sahibi biliyor ki gül de şekillendirir insanı. Gül aşka kavuşturuyor ev sahibini. Bir gün üne kavuşuyor bu evin orta yerindeki gül bahçesi. Gazeteci röportaj yapmak için ev sahibini arıyor. Ev sahibi üne kavuşmaktan hoşnut değil ama "buyrun, gelin" demiş bulunuyor. Gazeteci öyle farklı sorular soruyor ki ev sahibi şaşkın, mutlu. "Şansa bak" diyor kendi kendine ama biliyor ki evin orta yerindeki gül dev gibi olmasına rağmen kırılgan. "Önce onunla konuşmalıydım" üzüntüsünü yaşıyor. Gül üzgün olmadığını söylemek istiyor ama sesi kısılmış ,konuşamıyor. Gülün konuşamamasını onun kırılganlığına bağlayan ev sahibinin boğazı düğüm düğüm. 

Gazeteci durumu anlıyor ve acil olarak bir işi çıktığını söyleyip evden ayrılıyor. Kimse gazetecinin bu anlayışlı halini anlamayacak ve herkes ona şaşkın gözüyle bakacak ve belki de işinden olacak ama gazeteci kendini biliyor. Gazeteci yıllar önce ruhsal bir sorun yaşamış ve bu sorunu aşmak için çok çabalamış. Bu ruhsal sorun onun heykeltraşı olmuş, ona şekil, anlam vermiş. Ev sahibini ziyaret edecek bir gün yeniden ve gazeteci olarak değil, biliyor bunu. Ev sahibi de dev gibi gül de onun yeniden geleceğini hissediyor. Gül utangaç değil bu sefer, suçlu hissetmiyor kendisini ve bir gün ev sahibine "Telefonu yok mu?" diye soruyor. Ev sahibi o an "kimin telefonu yok mu?" diye sorsa da gülün dediğini anlıyor. 

Yasemin Şenyurt

uyumsuz sözcük

uyumsuz bir sözcüktü aşk

neresinden bakılırsa bakılsın 

ne kadar hayatın içinde olursa olsun

şiirden ve soluk soluğa olmaktan doğardı

kendini anlamakla büyürdü

bilge olurdu ayrılıklara meydan okuduğunda

uyumsuz bir sözcüktü aşk

hayatı devrik kuracak

insanı sonsuzlaştıracak kadar 

Yasemin Şenyurt

20.11.2018

somut dünya

Biz daha doğrusu biz

İyi yorulduk ve iyi oldu bu

İyiyim demek istedik mi

Ben yani biz 

Yetiştik mi dünya işlerine

Koşturduk mu nefes nefese

Bu nasıl bir gidiş

Ben ya da biz

Ayrılık bir türküdür

Boğazı düğüm düğüm eder

İnsanı sevda eder

Belleğimde Ortaköy

Denizi aşk

Ben miyiz öyküsünde

İyiyiz

Biz miyim şiirinde

Gülden nedenler

Sümbül sevinçleri

Nergis mi nergis akşamlar

Belleğimde Ortaköy

Kış mı kış

Deniz mi deniz

Somut dünya soyut biz

Yasemin Şenyurt