İyi Olma Sanatı!!!

   İnsanın her an içinde bulunduğu durumu değiştirme olanağı yoktur. Bu değiştirememe durumu insanı köşeye sıkıştırsa da  köşeye sıkıştırılmış olma hissinin gerekliliğini bilmeyenler de yok denecek kadar azdır.

   Hayat bizi köşeye sıkıştıracak ve nakavt edecek ki biz yeniden başlama gereği duyalım. Daha çok çalışalım, daha değişik açılardan bakmayı öğrenelim.

 Ömür dediğimiz şeyin değeri ilk başlarda pek belirsizdir hepimiz için. Zaman içerisinde ömrümüze o kadar bağlanırız ki ondan değerli başka bir şey belirleyemez oluruz.

Ömrümüzden taşan ve taştıkça yayılan olumlu ve olumsuz duygular sayesinde başka ömürlerle iletişime geçeriz.  İletişime geçtiğimiz bazı ömürler saysinde olumsuz duygularımızı değiştirme gücü buluruz.

Hayatın bizi köşeye sıkıştırdığı bir anda bir başka ömür “daha yeni başlıyoruz” demese ya da bizi kendi ömründe konuk etmese daha da zor olurdu kendi kendimize toparlanmak, yaraları sarmak, iyi olmak…

İyi Olma Sanatı diye bir kitap yazmış olsaydım ömürlerimizin kesişme noktalarına vurgu yapardım. Çünkü biz ne kadar yalnızlığı seçsek de ve yalnız olmak üzerine bir hayat kursak da bir başka ömür  gelip bulur bizi. Bu ömür bazen kendi yazdığımız kitaptaki bir kahramanın ömrü olsa da…

Bir başka ömürle ne zaman ve nasıl tanışacağınızı ya da o ömrün sizin hayatınızı nasıl etkileyeceğini bilmiyor oluşunuz size şu an acı gelebilir. Aslında hayat bir yandan sizi nakavt ederken bir yandan da size başka ömürlerle kesişeceğiniz yeni alanlar ve yeni yollar açmakla meşguldur. Bu nedenle ya hep ya hiç diye düşünmenin sakıncaları ortadadır. Bir olay ya da bir ömür baştan sona ya da her açıdan iyi olamaz. 

İyi Olma Sanatı diye bir kitap yazmış olsaydım içinde şu cümleye mutlaka yer verirdim: Ömürlerinizin başka ömürlerle kesişme ihtimalini sevin. 

Mutluluk seçimdir

Duyduğum en güzel şarkının hatırı var

İçtiğim en tatlı çayın tadı var

En derin sohbetin izleri var

En anlamlı anıların canlanması

Yarınların seçimlerimizle daha mutlu olması VAR

mutluluğu seçmemiz her zaman mutlu olmamız anlamına gelmez AMA mutluluğu seçmemiz mutlu olmak konusunda ne kadar kararlı olduğumuzu gösterir...

Şeftali Kokan Gülümseme

 Tenime işlemiş şiirlerin özünde aşk vardı. Özünde aşk vardı denizin. Gözlerimi sonuna kadar açıp baktığım şu uçsuz bucaksız gözüken hayatta benden saklanan ya da bana gözükmeyen muammalar vardı.

Çocukça düşler kuruyordum yaşımdan ve başımdan utanmadan.

Kumsala uzanıp güneşin bütün vücuduma dokunduğunu hissettim yıllar sonra. Kumsalda çocukların seslerini içime çektim. Dışarı üfledim kasveti.

Bir dilim şeftali kadardı güneş.

Beni benden alan düşlerim olmasa kuruyup gidecektim.

İştahlı bir şekilde güneşi ısırmaya çalıştığımı düşündükçe gülüyordum ve herkes benden uzaklaşıyordu.

Sizi ciddi olmaya davet etmiş miydim dedi üniversitedeki hocam.

Yaz bitmişti. Üniversitede dersler başlamıştı.

Yüzümde şeftali tadıyla kalakaldığım sonbaharda derslere giriyor ama derslere dikkatimi veremiyordum.

Bu durum son zamanlarda hocaların da gözünden kaçmamıştı.

Pencerelerin içine saklanan hayal yüzler görüyor ve sürekli gülümsüyordum onlara.

Hocalarım bir konu hakkında bana soru sorduklarında yüzeysel cevaplar veriyordum.

Ailemi arayıp durumu haber verdiklerinde iyice uzaklaşmıştım yapmam gerekenlerden.

Annemin parfüm kokusunu duydum bir gece yanımda. Uyandığımda annem bana sarılarak uyumuştu.

Sabah olduğunda “ne oldu sana” diye sordu annem.

O yaz geçti mi anne?

Annem perdeleri açtı ve dışarıda yağan karı izledik beraber.

Annem mavi bir kazak ördü o kış.

O parfüm kokusu, mavi kazağım ve mercimek yemeği sayesinde kendimi iyi hissetmeye başladım.

Doktora, okula, arkadaşlarıma gittim.

Eczaneye, kütüphaneye, sergilere gittim.

Yıllar sonra yüzüme şeftali kokan gerçek bir gülümseme yerleşti.

BELKİ DE

Düşünceli bir şekilde oturuyordu.
Her şey ne kadar da kuru diye düşündü ellerine bakarak.
Kuğular terk etti kalbimi.
Tekrarladı ve tekrarladıkça kendine bulandı: Kuğular terk etti kalbimi.
Attila İlhan’ın şiirleri geliyordu bir bir aklına.
Unutuyor ve unutmanın tadını çıkarıyordu. Bir bir unutuyordu geçmişini.
Kuğular terk etti kalbimi cümlesinin şiire yakın olması onu o kadar çok mutlu etmişti ki başka bir cümle kuramaz olmuştu.
Neden bu cümleyi kurduğunu soranlara “hiç” dedi sürekli.
Kuğular terk ettikten sonra kuruyan kalbi için yapılacak bir şey yok gibiydi. Herkes hayret denizine gitmek için vapurlara binmişti.  O da bu boşluktan ve yalnızlıktan yararlanıp ruhunda koro kurdu.
Koro mu?
Hiç dedi doktora bakıp.
Bıkmadan ve yeni bir soru sorarmışçasına
Koro mu dedi doktor.
Hiç dedi.
Koronun söylediği şarkılara eşlik ediyor musun dedi doktor.
Hiç dedi o.
Çok sevdiğin bir insanı kaybettiğinde bu olur dedi doktor.
Her şey anlamsızlaşır.
Yok dedi o.
Kimsem yok.
Ben varım  dedi doktor.
Kalbimde kuğu ölüleri var dedi o.
Kuğular neden öldü dedi doktor.
Hiç dedi o.
Ne yapacağız peki şimdi dedi doktor.
Gülümsedi o.
Belki de kuğular ölmemiştir henüz dedi doktor.
Belki de dedi o.

Sevdadandır

Bir saat önce dünyanın başıma yıkıldığını ve yerin dibine girdiğimi düşünüyordum. Şu anda durumumun hiç de o kadar kötü olmadığının farkındayım. Hayatta her şeyin değişime maruz kaldığını biliyorum. Değişebiliyor olmanın tadını çıkaran tek canlı ben değilim.

Yüzüme renk geldi. Bir saat önce sararıp solan ben değildim sanki.

Hep böyle oluyor aslında. Ruh halinin değişeceğini unutuyoruz.

İçimden “kurbağalara bakmaktan geliyorum” dedim. Edip Cansever’in şiirlerini okumadan önce ne kadar habersizmişim insan coğrafyasından…

Bir saat önce bana ne olduğu konusuna değinmeden geçiyorum. Bir saat sonra bana ne olacağıyla da ilgilenmiyorum.

“Yağmur yağsa/uykum kaçsa” şarkısına tutunup uçuyorum karanlıkta.

Sevdadandır!

Şöyle düşün diyenlere aldırmadım. Böyle davran diyenlerle ilgilenmedim. Yine kendi bildiğimi okudum.  İyi mi oldu böyle diye soracaksınız.

Kim bilebilir ki?

Bir saat sonra her şey yeniden yorumlanabilir.

Sevdadandır!

ÖNEMSİYOR MUSUN?

Birbirimize ne kadar yakın olursak olalım hepimizin bazı anlarda uzaklığa ihtiyacı olabileceğini kabul etmek benim için önemli bir aşamaydı. Her bireyin yalnız kalma, şımarma, hata yapma ayrıcalığı olduğunu anladığımda içim içime sığmadı. Bazen ne kadar da zorlaştırıyoruz hayatlarımızı…Dönülmez hatalar yapma arifesinde olmadığımız halde dönülmez hatalar yapmış gibi davranmamızın ve suçluluğumuzun ardında ne var? 

Kendimi kabul ediyorum ve bu kabul etmemin ardında ne herhangi bir konudaki başarım var ne de seviliyor ve seviyor olduğum gerçeği var. Kendimi sadece olduğum için kabul ediyorum. Yaşanmışlıklar bizim değerimizi arttıramaz ya da azaltamaz. Olumsuz yaşantılarda değerimiz düşse ve olumlu yaşantılarda değerimiz artsa ne kadar saçma olurdu. 

Korkunç bir olaydı ya da berbat bir durumdu demek yerine nahoş ya da dezavantajlı demenin önemini kavrıyorum. Akılcı yaşamayı öğrendikçe yaşamdan daha çok tat alıyor ve sıkışma hissinden kurtuluyorum.
Sevilmek, onaylanmak ve takdir edilmek istenilen ve beklenilen şeyler olsa da onay almanın önemli olmasına rağmen çok da önemli olmadığını hissediyorum. Onsuz yaşayamam ki düşüncesi kendimize yapabileceğimiz en büyük haksızlık aslında. Beni sevmezlerse eririm düşüncesi ya da beni takdir etmezlerse donarım korkusu bizi bizden alıyor. 

Hepimizin sınırları var ve herkes diğerinin sınırına saygı göstermek durumunda. Kimsenin kimseye üstünlüğü olmadığı bir durum söz konusu. Ayrıca yaşamaktan tat alabilmemiz ve yaşama tat verebilmemiz için bu sınırları aşmamak için özen göstermeliyiz. 

Aslında özen gösterilen bir ev nasıl kendi hoş kokusuna sahip oluyorsa ve nasıl özen gösterdiğimiz bedenimiz bizi ruhen de iyi hissettiriyorsa diğerleriyle ilişkilerimize de özen gösterebiliriz. Özen göstermenin önemini unutmak üzereydim ki sevdiğim bir insan bana özen göstermek aslında önem vermektir dedi. Önemsiyorum demek yerine özen göstererek davranmak daha gerçek…

Yasemin Şenyurt /2013 Ankara

FARKINDALIK VE FARKLILIK

Hepimiz kendi kendimize yarattığımız bir girdabın derinliklerinde boğulmaya eğilimli olabiliriz. Bu eğilimimizi hisseder hissetmez sormaya ve düşünmeye başlayabiliyor muyuz?
Hayat şartlarının zorluğu meselelerimizin en başında yer alsa da kendimizle ve diğer insanlarla ilişkilerimizde yaşadığımız sorunlar bizi zorlamaya devam ediyor.
Nasıl soru soracağımızı bilmektense şikayet etmeyi tercih ediyoruz. Bazen kendimiz günah keçisi oluyoruz bazen de sevdiğimiz ve yakınımız bir insan.
Nasıl düşünmeliyiz ki sorunsuz bir hayatımız olsun sorusu bizim mücadelemizi içten içe zayıflatıyor. Çünkü sorunsuz bir hayatı amaçlamakla mükemmelliğe ulaşmaya çalışıyoruz.
Mutlak doğruların olmadığı bir dünyada mutlaklığı aramak kişileri mücadelenin en başında kırılgan kılıyor.
Her zaman ve her şartta herkes için geçerli bir iyi söz konusu olmadığına göre iyiyi her zaman yorumlama ve bulma durumunda olan bizler reçetelere mutluluğu da yazdırmaya çalışıyoruz. Reçeteye mutluluk yazılamaz. Sakinleşebilir, iyileşebilir ve aktifleşebilirsiniz ama mutlu olmak başka ve zahmetli bir yolculuktur.
Her zaman birden çok çözüm ve düşünme yolu olan hayatlarımızda çözümsüzlük kabusunu hangi birimiz yaşamadık ki? Buradan çıkış yok hissine yol açan olaylara seneler sonra ya da başka bir bilgi birikimi ve tecrübeyle baktığımızda anlıyoruz ki çözümü o anda biz göremedik.
Boşuna bir çaba mı şu ömrümüz diye sorduğumuz ve monotonluktan şikayet ettiğimiz zamanlarda aniden gelen misafirimizin hediye olarak bize getirdiği kitapta altı çizilmeye değer olan cümleler bulunca hangimiz mutlu olmadık ki?
İnsanlar ve ilişkiler üzerine yazılmış yazıları okudukça herkesin bu konuda söyleyecek sözleri olduğunu ve bu sözleri telaşa kapılarak bir çırpıda anlatma gayretlerini anlıyorum ama insan aslında öyle derin ki…Telaş etmeden ve özenle insanı anlama çabasına saygı duyuyorum.
Kendimi anlama çabamın hayatın çeşitli dönemlerinde kesintiye uğradığı oldu. Kendime ve insanlara yararlı olma isteğimin şiddetlendiği dönemler de oldu. Her yaşta daha olgun olma gayretini anlıyorum ve daha bilge olma isteğini de anlıyorum. Ben de olgun ve bilge olmak istiyorum.

Figüran

Sinemadan çıksak  da yeni yıl gelmiş gibi olsa ya da şarkıda söylenildiği gibi "mutlulukla ıslansa dünya"

İşi gücü bırakıp herkes bu filmi izlemeye gelse

Bu filmde herkes ağlasa

Bu filmde herkes kendi mutlu sonunu canlandırsa gözünde.

Herkes hayatındaki gizli kahramanı bulsa ve teşekkür edebilse ona...



Herkes kendi filminde figüran olsa ve baş rolü bir figürana verse daha iyi anlardık belki bizden farklı olanları !

ve hiç

Dünya yeşilli mavili

Kollarım hevesli

Odamdaki posterde o adam ve o adamın maviliği

Ellerim yeni yeni alışıyor adım atmaya

Sararan günlüğüme italik harflerle yazıyorum

Bana kol kanat geren muammalardır

Ve hiç vazgeçme

Ve hiç bırakma

Ve hiç 

Ve

hiç

kahvem bittikçe sana gülümserim

ve şeker gibi bir hiç

Yaşam Sevinci

Siz orada değilmişsiniz gibi olur bazen. Herkes kendi halindedir ve kimse sizinle ilgilenmez. Kimse size poz vermez...Şanslı sayabilirsiniz kendinizi ya da küsüp gidebilirsiniz. Ben hep şanslı sayarım böyle anları...
Kışın ilk günlerinde yaşam sevincidir bu karenin içinde ya da dışında olabilmek. İçiniz içinize sığmaz olur. Orhan Veli'yi duyarsınız sanki. İstanbul her zamankinden daha çok dinlenilesi... Telaş içinde olan insanlar yok bu karenin içinde. Karede olsalar da olur olmasalar da...Onlar için yaşam o anda dinlenilesi...

Saldırgan mı?

Şizofreni hastalığı hakkında bilgisi ve ilgisi olmayanlara bir hatırlatma yapmak istedim. Şizofreni zor bir hastalık ve toplumun bu zor hastalıktan ya da bu hastalığa sahip bireylerden korkması durumu herkes için zorlaştırıyor. Şizofreni aynı zamanda hepimizin başına gelebilecek bir hastalık olduğu için hepimizi  biraz daha özenli ve duyarlı olmaya davet ediyorum. İnsanlar hakkında hastalıklarını işaret ederek saldırgandır yargısına varmak kolay olduğu için mi bu dışlama ve damgalama? Bir adım atsanız anlamak ve sevmek için ne kaybedersiniz?


http://www.radikal.com.tr/Radikal.aspx?aType=SendenHaberDetay&ArticleID=828

çılgınlık mı?

Bavulunda kırılacak eşyalar taşıyordu sanki. Kırılacak kitapları ve kırılacak defterleri olmalıydı. Ona bu kadar yakından baktığım için bir an bu yakınlığın adının ilgi olduğunu düşündüm. Onun beni nasıl gördüğünü düşünüyordum. Sorularımla onu yoracak değildim. Yıllar sonra bir gün beni ilk gördüğü gün ne giydiğimi değil de nasıl göründüğümü sormak isterdim. Heyecanlı mı sakar mı ya da konuşkan ve candan mı?

Yıllar sonra aynı masada oturup konuşabilecek miyiz? Kitabını açtı ve okumaya başladı. Elinde sürekli oynadığı bir kalemle zaman zaman sözcüklerin altını çiziyor olmalıydı. O anlarda kendinden geçtiğini hissettim.

Başka bir şehre gidiyor olmalıydı. Otobüsünden önce gitmeliydim ben o şehre. O şehirde canlılık kalmadığını ve yakında kıyametin sadece o şehirde kopacağını inanarak ve inandırarak anlatmalıydım kendisine. Haydi dönelim demeliydim. Bizim şehrimiz yakında daha güzel olacak demeliydim. Neler olup bittiğine dair en ufak fikrim yoktu.

Onun başka bir şehre gidişini uzaktan izleyemezdim.

Ben kimdim ki? İki saattir ona uzaktan bakan bir yabancı.

Hapşırdım. Oturduğum masaya bir yabancı yaklaştı. Gözlerim onu aradı ama o yerinde yoktu. Bir anda gitmiş olamazdı. Lavaboya kadar gitmiş olabilir diye düşünerek kendimi rahatlatmaya çalıştığım anda "iyi yaşayın yabancı" dedi yanımdaki karartı ve o karartı netleştiğinde "rahatsız etmiyorum umarım" dediğini duydum. "Hayır" dediğim anda o karartının kim olduğunu anlayabildim. O camdan bavulu olduğuna ve başka bir şehre gitmesine engel olmak istediğim adamdı.

Bana ne dedi biliyor musunuz?

"Ben buralarda daha rahat yazıyorum. Bir yere gittiğim de yok. Ama isterseniz sizinle beraber sizin gittiğiniz şehre gelebilirim."

"Öyle mi? " dedim şaşkınlıkla.

Bavulunuz diyebildim zar zor.

"Yolculuk hissi için bana yardımcı oluyor"

Yeniden hapşırmak üzereydim ama ondan önce şöyle dedi yabancı:

İnanın çapkın bir insan değilim. Yalnızlığımı da çok severim. Sizin de yalnızlığı sevdiğinizi hissettim. İki yalnız insanın bir anda aynı yolculuğa çıkmaya karar vermesi çılgınlık olmalı diye düşündüğünüzü düşünüyorum.

Hapşırdım ve ona bakıp şöyle dedim: Çılgınlık mı? Yanılıyorsunuz. Bu düşünceniz sadece çılgınlık değil ki...Aynı zamanda güzel bir çılgınlık!

Şarkılarlaaaaaa la la la laaaaa

Bir sabah kendinizi bu iskelede bulabilir ve renkler için ve yağmur için teşekkür edebilirsiniz.
Bir şiir geçer gibi olur bazen.
Bazen de vapurda çay içerken şekerli şekerli gülümsersiniz.
Şemsiyenizi açmak gelmez içinizden ya da sarılıp kalırsınız maviye.
Bir sergiden çıkmışsınızdır az önce ya da çok sevdiğiniz bir şairle karşılaşmışsınızdır.
Heyecandan olacak unutursunuz yapmanız gereken en önemli işleri.
Buğulu vapur camından bakarken deniz ne kadar masumdur.
Siz çocukluğunuzda izlediğiniz futbol maçında duyuramayacağınızı bile bile Rıdvan'a seslendiğinizi hatırlarsınız. Ne güzel bir gündür aslında Çarşamba ya da ne kadar da haylaz bir kediniz vardır. Maması dururken kabında sizin yemeğinize ortak olur.
Şiir gibi sokaklar olur. Hem belki o sokak sizin oturduğunuz evin sokağıdır.
Şiir gibi insanlar olur. Hem belki o insan şu an sizin yanınızdadır.
Uzak zannederiz bize yakın olsalar da...
Alice Harikalar Diyarında'yı okumak lazım yeniden.

Bir dilek tutmak için iki çiçek isminin arasında kalmanızı diledim şimdi.
Siz de benim için bir dilek dileyin.
Dilemeseniz de olabilir.

İçimdeki radyoda bir sabah tüm frekanslar karışsa da bunun geçici bir hal olduğunu düşünerek şarkılara inanacağım. Şarkılara, şekerli yoğurtlara hep göz kırpmanız dileğiyle...