YAŞARKEN PEŞİNDE OLDUKLARIMIZ

Bizi takip ediyorlardır suçlu olduğumuz için, bizi alkışlıyorlardır ünlü bir insan olduğumuz için ya da trafik ışıkları bizim karşıdan karşıya geçmemiz için kırmızı yanmıştır mesela. Kırmızı yanmasa da arabalar bizi görünce duracaklardır. Bu düşünceler psikoz esnasında bireye sıkıntı verir. Her şeyin nedeninin biz olduğunu düşünürüz. Depremlerin, bayramların, sorunların ve mutlulukların... Hayatın içinde kendimizi önemsiz ve değersiz hissettiğimizde sarıldığımız yanlış düşünceler değil midir bunlar?

Akgün Akova, “Sen Varsın Yetiyorsun Palyaço Olmaya" şiirinde

“bir takım elbise gibi bakmama peşindeyiz dünyaya

ütülü pantolon, temiz gömlek, ceket kravat toplamı olarak yaşamama peşindeyiz” diyor. Yaşarken neyin peşindesinizsorusunu sormak ve bir an bunu derinliğine düşünmenizi istiyorum. Çünkü bu yazı yaşarken neyin peşinde olduğumuza dair bir yazı olacak.

Zar zor uyanabildi. Size şizofreni teşhisi konuldu mu? Konulduktan sonra uyudunuz mu? Uyunmaz mı? Uyunur ve yemek de yersiniz doğal olarak.

Televizyonun müzik kanalını açtı salona gidip. Hemen ardından bilgisayarını açtı. Günlerinin böyle başlamasına o kadar alışmıştı ki; mekanik hareket ediyor gibiydi. Mutfağa gidip su ısıtıcısını çalıştırdı ve kupasına sallama çayını koyup salona geçti. Dışarısı oldukça karanlıktı. Bu havada uyumaktan başka hiçbir şey yapılamazdı. İşe ve okula gidenleri düşündü. Bir kitaba başlayıp devamını getiremediğiniz oldu mu? Canı daha çok sıkıldı.

Kendisinden saklanan bir hastalığı olabileceğini düşündü. Oysa bunu düşünmek için geçerli tek bir neden bile yoktu ortada. Bu düşüncelerle bir mektup yazdı dostuna. Dostundan gelen cevapla kendini daha iyi hissetmeye başlamıştı.

Aslında biraz çaba harcasa, biraz kendi dışına çıkabilse neşeli ve konuşkan olabileceğini biliyordu. Çok küçük bir çaba harcadığında çok büyük aşama kaydetmek istiyor ve hayal kırıklığına uğruyordu. Sustunuz ve susadınız yaşama. Gürül gürül akmayı denediniz…

Birhan Keskin, Gül Toplamak şiirinde “yokluğunda çınlayan boşluklardan mezunum” diyor. Siz nereden mezunsunuz sorusu da aslında yaşarken neyin peşinde olduğumuzla ilgili bir soru değil mi? Aşkın, dostluğun, barışın, sevginin, saygının olduğu bir dünya düşlüyor ve o dünyanın peşinden gidiyorsanız “bir takım elbise gibi bakmama” derdindesiniz dünyaya. Herhangi bir sağlık problemi karşısında yalnız bırakanlardan değilseniz ve anlaşılamayanı, anlatılamayanı bile anlamak için çaba gösteriyorsanız içinizdeki insana güvenin.

Ahmet Savaş, “Havva Duasız Kopardı Elmayı” şiirinde

“İçimde bir insan olsun isterim

Mutluyken mutluluğun

Mutsuzken mutsuzluğun

Ölürken ölümün

Fiyakasını bozan” diyor.

Yapmak istedikleriniz, hayal ettikleriniz ve hedefledikleriniz çok uzakta görünebilir. Onların çok uzakta görünme sebebi belki de barışmamış olmanızdır. Hayatla, kendimizle, geçmişle barıştığımızda önümüzde geniş, zengin ve derin bir alan açılır ki biz bu alana gelecek adını verebiliriz. Gelecek gelir mi gerçekten diyorsanız hayata karşı sabırlı olmanızı da öneririm. Sabırlı çalışkanlıklarla örün geleceği olmaz mı? Geleceğin adı üstündedir ve gelecektir. O gelirken siz mucizeler beklemeyin. O gelecek nasıl olsa diyerek boş vermeyin!-

 15.01.2010 tarihinde Cumhuriyet Gazetesi Ankara ekinde yayınlanmıştır.

Belki Bir Öğrenci

 Yıl 2012

Vapurdayım

Ne tuhaf bir varlık oluyorum

Deniz içime kaçıyor adeta

Martıların peşine takılıp

Sarmaş dolaş oluyorum

İstanbul ile

Aklımda nice sözcük

Veda ederken kasvetli kış sabahına

Halimden anlayan olur mu telaşı

Anlarlarsa anlasınlar

Gülüşünde

Bakışında

Beni titretebilen tek insanı düşündüğümü

Anlarlarsa anlasınlar

Belki bir öğrenci anlar

Olur da anlarsa

 pekiyi açar hayat bilgisi

Renk Garı

Bakımlı bir yalnızlığım ve dağınıklığıyla çekici olan yazılarım vardı.

Otobüs duraklarında, bekleme salonlarında hafif baş ağrılarıyla Montaigne okurdum. Montaigne'i tekrar tekrar okurken ağrı şiddetlenir ve kalkar giderdim.

Kırtasiyeye gidip tükenmez kalem alır ve çantamdaki defterime notlar yazardım kafelerde.

Ne çok şey yapmak isterdim ve ne kadar azalabileceğimi düşünürdüm.

Yağmur yağarken Ankara'da kırık pencereli ve loş ışıkları olan kafede oturduğumu hayal ederdim.

Renk Garı adındaki bu kafede hiç yalnız kalmazdım.

Kafeye yaşlı bir terzi gelir ve ben onunla konuşurdum.

Yaşlı terzinin fotoğrafını çekmek istediğimde bana söylediklerini de hayal ederdim.

Gülerdim. Kendi kendime güleceğim. Kendime güleceğim. İnsanın en tuhaf hallerinde gül kokusu duyacağım.

Gül kokusunu içime çekip düşüneceğim.

yıldızlı pekiyi

Bu sabah deniz kıyısında deniz kabuğu olmak istedim.

Kimsenin fark etmediği sıradan bir deniz kabuğunun renklerinde olmak.

Denizin üzerimden gelip geçişlerini sakin bir şekilde kabullendiğim...

İnsanların gülüşmelerine tebessüm ettiğim...

Hani insanın yalın olmak istediği zamanlar olur. Küçümsemediği ve abartmadığı zaman dilimleri olur.

Deniz kabuğu ne olmak isterdi bugün? Belki de bir balon. Sıkılmıştır kumdan, güneşten, durup durup bakmaktan, dinlemekten...Uçmak isterdi bugün.

Siz ne olmak isterdiniz bugün?

Külahta dondurma mı? Hani hep sevilen...

Bir bardak çay mı? Tiryakileri olan...

Siz ne olmak isterdiniz sorusunda yine yeniden insan olmak isterdim diyebilirsiniz.

Dinlenmek istedim bugün. Yağmur damlası kadar ferah, deniz kabuğu kadar sade ve kendim olmak isteyeceğim yarın yeniden. Belki bir çocuğu güldürebilirim. Belki yaşam gücü katarım yorgun bir hastaya. Belki de hiç açılmamış bir kitabın kapağı kadar kışkırtıcı olurum. Belki de ellerimde çiçekler kapında olurum.

EVİMDEKİ TUHAFLIKLAR

Tuhaf şeyler oluyor bugün. Evimde tuhaf şeyler oluyor. Sürahi yerinden oynuyor. Halı uçmak istiyor. Üstelik kırk yıllık halı…Nasıl olup da uçacak? Kendini ne zannediyor? Aynanın ortasındaki  mutluyum yazan kağıt düştü düşecek gibi duruyor. Duyduk duymadık demeyin diye bağırıyor tüm bardaklar. Kime şikayet ediyorlar? Karga burunlu Mik adlı oyuncağım beni gıdıklamaya başladı. Gülsem mi ağlasam mı bilemediğim bir ruh haline doğru ilerliyorum.

Her şey beni içine çekiyordu. İçine çekilme durumuna karşı koyma arzusu mu? Her şey haddini aşıyor ve beni sarsıyor. Yazarak durdurabileceğimi sanıyor ve yazmayı deniyorum.  Bir karıncanın bütün dengemi bozuyor olduğuna inanmak istemiyorum. Evimdeki her şey karınca küçüklüğünde fakat fil gücündeymiş gibi hareket ediyorlar. Dengemi bozamayacaklarını biliyorum. Çorap söküğü gibi çözülecek bu karışıklık.

Mik adlı oyuncağımı yanıma alıp sokaklarda yürümek istiyorum.  Evdekiler kendilerine gelene kadar bu yürüyüş bize iyi gelecek.  Tuhaf şeylere katlanamıyorum. Gözyaşı tozu yutmuş gibi ağlıyorum. Gözyaşı tozu diye bir şey yok diyecek gibi olan Mik’e “sen eksiktin  Mik” diyorum. Aldırmıyor Mik. Huysuzluğuma aldırmayan bir oyuncağım var.

Başka kimim var benim? Dört yaşında kocaman bir salonda gülmekten boğulmak üzereyken kurtulduğumu uyduruyor hafızam.  Hafızamın uydurduklarını yazsam roman olurdu. Tuhaf şeylere karşı alerjim yoktu eskiden.

Mik’i gıdıklamaya başlıyorum ve haydi gül diye bağırıyorum. Havada uçan balığın pencereye dayanmış burnunu görünce korkuyorum. Pencereyi açacak gibi olduğumda balık kaçıyor. Balığı korkutmuş olmaktan utanç duymuyorum. Balığın nereye saklandığını merak ediyor ve pencereden düşüyorum.

Mik intihara eğilimli bir insan olduğumu bildiği halde ilgilenmiyor. Pencereden düşerken aklımı kurcalayan şeyler, eşyalar, Mik ve balık unutuluyor. Unutuyorum onları. Çimenlerin üstünde ve bir karganın yanındayım. Kargadan korkuyorum. Sadece bu korkuyu duyarak koşmaya başlıyorum. Adını bilmediğim bir ağacın arkasına saklanıyorum. Karganın peşimde olduğuna inanıyorum.

Hem evimin hem de karganın bugün bana düşmanmışım gibi davrandığı gerçeğiyle Mik’i de hatırlıyorum.  Kusmak ve yüzümü yıkamak istiyorum. Midem bulanıyor. Mik benim oyuncağım değil diyorum. O bir düşman diye tekrar ediyorum. 

Neden bir düşmanım olsun ki? Derli toplu evime dönebilir ve harıl harıl yazabilirim. Mik altı üstü bir oyuncak. Oyuncaklar bizim düşündüğümüzden daha güçsüzlerdir. 

Eve dönüyorum. Mik uyukluyor.  Uçmak isteyen halıya bakıyorum. Sanki hiç öyle bir şey söylememiş. Sanki bütün olanları ben uydurmuşum.

Evde tuhaf şeyler olduğunu uydurma gereksinimini neden duymuş olduğumu bilmiyorum. Kimim var bilmiyorum. Nefes aldığımı ve bir zamanlar çok sevildiğimi biliyorum.

Uydurmadığım tek gerçeğin bunlar olduğunu bilerek uyuyacağım.  Belki uyandığımda pencereye burnunu dayayan balığı korkutmadan, kargadan kaçmadan ve Mikle barışarak yaşamımı sürdürmeye karar veririm. 

KARA KARA DÜŞÜNMEK

Üstüme başıma çamur bulaşmadı. Ben çamurun üstüne atladım ve üstüme başıma çamur bulaştırdım. Polis çok kızdı. Sen her reklama inanma dedi. Reklam mı dedim. Bir reklam varmış eskiden: Kirlenmek güzeldir diye bitermiş. Benim o reklamla ilgim yok ki… Polis kara kara düşündü. Ne iş yaparsın sen dedi. Benim işim yok. Benim yaşımda olanların pek işi olmaz. Kaç yaşındasın sen diye sormasına şaşırmadım. Sonsuz dedim. Polis kara kara düşündü. Aklına tek mekân geldi: akıl hastanesi. Ailen var mı senin dedi? Şairlerdir ailem dedim. Kara kara gülümsedi polis. Anlaşıldı. Olay çıkartmayacağımı düşünmüş olmalı. Daha fazla uğraşmadı. 

Martı Olma Duası

Faydasız dedim ve tekrarladım içimden.

Kolumdaki dövmeye baktım ve güldüm.

Bitmek üzere olan Pazar günü kadar sıkıntı içindeydim. Çözemediğim bulmacalar ve okuyamadığım gazetelerden biriktirmiş olmalıyım sıkıntıyı.

Martı olmak için dua ettim ama Allah bana güldü. Yetişkin olamadığımı düşünmüş olacak. Yetişkin olmak; martı olmaktan vazgeçmek midir diye öğretmenime sormayı düşündüm.

Faydası yoktu doldurulması gereken boşlukları doldurmanın ve kesik kesik sevinmenin…

Doğum günü pastalarımı düşündüm. Tuttuğum dilekleri hatırlayamasam da güldüm. Bir yere aittim ben. 

Kaykayıma, bisikletime, patenlerime baktım. Bir odaya aittim. Bir zamanlar bu odaya aittim.

Yetişkin olanların anlayamayacağı bir dilde yeniden dua ettim ve Allah o zaman beni anladı. Martı olmamı kabul etti.

Eğer anlamasaydı ve kabul etmeseydi martı taklidi yaparak öğrenecektim martı olmayı. Kafama koymuştum.

Bir filme aittim ben. Filmin adını öğrenmeyi, yönetmenini tanımayı istemedim.

Bilmek istemekten de zaman zaman vazgeçmek gerekir.

Bilmediğim bir dile aittim. Bilmediğim dilde şarkılar söyleyen bir çocuğun dileğini anlayabilecek kadar martı olmuştum. 

Midye Dolma ve Sevme Kapasitesi

Sevilip sevilmediğinize dair şüpheleriniz mi var? Öyleyse size bu akşam midye dolma ısmarlayabilirim. Midye dolmaları yerken de sohbet etme şansımız olur. Her insanın güvensiz, korkak, çekingen olma hakkı olduğuna inanırım. Sürekli mavili sessizlikler yaratabilmeye gücümüz varsa zaman zaman kendimizi yalnız da hissedebiliriz.

Sevgi konusu ise bambaşka… Kendimizin doğru dürüst sevdiğimizden o kadar eminizdir ki sevilmediğimizi düşünmek için sebepler buluruz. Peki kendimizin sevgi dolu olduğu konusunda kendimize torpil yapmadığımızı nereden biliyoruz? Herkesin ve her şeyin sevgi dolu olma kapasitesine neden güvenmiyoruz? Sevgi dolu olma kapasitemizi geliştirebilecek olan başka insanların davranışları ve düşünceleridir. Başkalarının sevgi dolu olma kapasitesine güvenmeyerek kendimizi sevgisiz ve güvensiz hissettiğimiz gibi başkalarının da böyle hissetmesine neden oluyoruz.

Sonuç olarak da  sohbetlerimiz, paylaşımlarımız, eylemlerimiz sevgisizleşiyor.

Bu akşam size durup dururken midye ısmarlamak ve sevgi konusunda konuşmak isteyen bir yabancıya neden güveneceksiniz ki? Güvenmeyin, paylaşmayın ve sevmeyin. Zarar görmezsiniz. Belki de en büyük zararın güvenmemek, paylaşmamak ve sevgisizlik olduğunu anlayarak herkesin sevgi dolu olma kapasitesine saygı duyarsınız.

Belki de bu mektubu okur, bu daveti kabul eder ve kötü niyet aramadan güzel ve derin bir sohbetin içinde bulursunuz kendinizi. Bir başka insanı sevme kapasitenizin aslında kendinize ne kadar iyi geldiğini anlarsınız. 

Lunapark kazandınız:)

Nedenini anlayamadığınız bir şekilde

 içinizde bir yer kendini boşluğa bırakacak olur. 

Yerinde durmasını ve hatta yerleşmesini istediğiniz o yerin anlamsız bir şekilde kendini yerinden etmesine tanık olmak istemezsiniz. 

Sen dur!

 Ben gittikten sonra gidersin demeye de gücünüz yetmez.

İçinizdeki yerlerden sorumluluk duyduğunuz mavi Cuma sabahları

isteyen benimle kalır diyebilmeyi başarırsanız -başarmalısınız-

bir gününüzü lunaparkta geçirmeyi hak ediyorsunuz. 

Diyelim ki aklınızda lunaparkta geçireceğiniz o gün için bir kişi

daha var. Beraber gitmek istiyorsunuz.

Ne güzel...

Şizofreni Dernekleri Federasyonu ve Mavi At Kafe

Şizofreni Dernekleri Federasyonu, ülkemizde ruhsal bozuklukların ortaya çıkmasını önlemeyi temel görev edinen koruyucu ruh sağlığı anlayışını  toplumun her kademesinde yerleştirmek ve yaşama geçirmek; ruhsal bozukluklar ortaya çıktığında mevcut tüm tedavi olanaklarını hastalıktan muzdarip birey için seferber etmek ve tedavi sonrası bireyin sevmek ve üretmek kapsamındaki yetilerini ifade edebilmesi için olabilen en kapsamlı zemini oluşturmak ufku içinde çalışır. Bu ufukla federasyonumuz,  aşağıdaki öncelikleri görev edinmiştir:

·         Şizofreniden etkilenen ve şizofreni ile ilgilenen tüm bireyleri bir araya getirmek

·         Türkiye’de ulaşılmadık şizofreni hastası bırakmamak

·         Üyelerimizin sayısını olabildiğince artırmak ve şizofreni ve toplum ruh sağlığı konularındaki nitel birikimlerini olabildiğince geliştirmek için çaba vermek

·         Şizofreni de dahil ciddi ve süreğen ruhsal bozukluğu olan bireylerin korunma, tanı, tedavi ve esenlendirilme süreçlerindeki çağdaş tüm kazanımlardan yararlanmak için devletimizi harekete geçirmek

·         Toplumun başta şizofreni olmak üzere ruhsal bozukluklarla ilgili olumsuz önyargıları ve ayrımcılığına karşı mücadele etmek

Şizofreni Dernekleri Federasyonu web sitesi: www.sizofrenifederasyonu.org

Şizofreni Dernekleri Federasyonu telefonu: 0312 2121112

Şizofreni Dernekleri Federasyonu adresi: Mareşal Fevzi Çakmak Caddesi 39/6 Beşevler Ankara

Mavi At Kafe Kültür ve Yaşam Ortamı ise Şizofreni Dernekleri Federasyonu'na bağlı şizofreni hastalarının çalıştığı sosyal rehabilitasyon merkezidir. Beşevler'deki kafemize gelip çayımızı içebilir, bizlerle tanışabilir, kitap satın alabilir, Volga'nın kendine özgü çalışmalarıyla tanışabilirsiniz. Ayrıca kafemizde ikinci el kıyafet satışı da yapılmaktadır. Bekliyoruz :) Zaman zaman imza günleri, film gösterimleri, müzik dinletileri, kermesler, yaşayan kütüphane etkinlikleri ve tavla turnuvaları da düzenlemekteyiz. 

Kafemiz aynı zamanda Şizofreni Dernekleri Federasyonu Başkanı olan  Doç. Dr. Haldun Soygür'ün düşünceleri ve emekleriyle hayata geçti. 2009 yılında açılan kafemizin ayakta kalması için Doç. Dr. Haldun Soygür ve Şizofreni Dernekleri Federasyonu Genel Sekreteri  Meral Taşkent başta olmak üzere hasta yakınları maddi manevi her türlü fedakarlıkta bulunmaya devam ediyorlar.  

Mavi At Kafe web sitesi: 

http://maviatkafe.weebly.com/

Mavi At Kafe telefonu: 0312 2120006

Mavi At Kafe adresi: Mareşal Fevzi Çakmak Caddesi 31/8 Beşevler Ankara

Cümle Cümle

Bildiğim tüm sözcüklerde koklamaya kıyamadığım umutla karşılaştım.
Anladığım tüm insanların gözlerindeki gizli yaşları silmek için yaklaştım.
Okuduğum her şiirde biraz daha kendime doğru oldum.
Yağmur yağarken hep dans ettim.
Güneş doğarken içimden hep aynı cümleyi söyledim:
Varolmak algılanmaktır
Ve bir yerlerde okuduğum bir cümle bütün hayatıma yön verdi:
"Seni bir dine bağlanır gibi değil
Özgürlüğümü sever gibi sevdim."

Şizofreni Ne Renk?

Şizofreni; insanın duygu, düşünce ve davranışlarını etkileyen bir beyin hastalığı olarak tanımlanmaktadır. Ankara Şizofreni Hastaları ve Yakınları Dayanışma Derneği’nde yaptığımız renkli söyleşilerden seçki hazırladık.  

YŞ: Hayatı iyi gitmeyen insanlara ne söylemek istersiniz?

VT: Onlar da bir psikiyatrist veya psikologa giderlerse daha mutlu olacaklarına inanıyorum.

YŞ: Başka neler yapabilirler?

VT: Bir uğraşı bulurlarsa daha rahat olacaklarına inanıyorum.

YŞ: Şizofreni ne renk?

BE: Şizofreniyi renkle tanımlamak istersek, içerisinde olağanüstü renklerin karıştığını görebiliriz diyebilirim.

YŞ: Şizofreninin size kazandırdıkları var mı?

NB: Evet. Tecrübeyi en iyi şekilde  kullanmak.  Şizofreniyi yaşayarak yoğunlaşmak, işin zorluklarıyla üstesinden gelip o dengeyi sağlayabilmek.

YŞ: Bir değil birçok kişinin hasta yakını olarak şizofreni ile ilgili düşündüklerinizi sorabilir miyim?

ND: Olaya ben yaratıcılık açısından bakıyorum. Farklılık yaratıcılığın kapılarını açıyor. Rahatsızlıktan ziyade kişilere artı bir özellik yarattığını düşünüyorum. Zor olduğu dönemler var kabul ediyorum. Ama insan beyninin gizemleri açısından da bunun birçok ipucu verdiğini düşünüyorum.

YŞ: Şizofreninin size kazandırdıkları olduğunu düşünüyor musunuz?

ŞA: Düşünüyorum. Farklı bir algılama, yoğunlaşma kazandırdı. Özellikle makro fotoğraflarımı görenler farklı bir görme biçimim olduğunu söylediler.

YŞ: Azim ne renk? Neden?

HY: Kırmızı. Çünkü burada bir hareket söz konusu. Normal davranışların dışında bir hareket söz konusu.  Yoğun bir hareket söz konusu. Bir şeyi elde etmek için canlılığın ve hareketliliğin olması gerektiğine inanıyorum. Bu da kırmızı renkte saklı

YŞ: Yalnızlık ne renk?

SD: Yalnızlığın rengi olmaz ki. O cansız bir şeydir, hayali bir şeydir. İnsanların etraftan uzaklaşması demektir.

YŞ: Şizofreni ne renk? Neden?

RL: Sarı. Bulunamayan, beklemeye alınmış bir renk. Şizofreni ne zaman geçecek ve ne zaman iyileşecek bilinmiyor. O yüzden beklemeye alınmış. Kırmızıda duruyorsun. Sarıda geçemiyorsun.

YŞ: Şizofreni ne renk?

BE: Gri. Siyah da değil beyaz da. Siyah değil, siyah daha kötü günler, mutsuz günler.Beyaz da değil. İki arada bir derede kalma gibi. Bu hayatın içinde değilsin tam olarak ama dışında da değilsin.

YŞ: Gökkuşağı mı çizmek istersin köprü mü? Neden?

EA: Köprü çizmek, insanlara yardım etmek, insanların bir taraftan diğer tarafa geçmelerini sağlamaktır. Gökkuşağı çizmek insanın içindeki sevinci,mutluluğu yansıtır. Gökkuşağı bireyseldir, insanın içindeki duyguları yansıtır. Ama köprü insanlara yardım eli uzatmaktır bence.

YŞ: Şizofreninin size kazandırdıkları olduğunu düşünüyor musunuz?

UD: Oldu. Hastalıktan dolayı acı çektim bunlar beni daha olgunlaştırdı, direnç kazandırdı. Şizofreni sonuçta bir hastalık, bunun verdiği sıkıntılar direnç kazandırıyor. Hayata bakışımı genişletti. Daha dar bakıyordum eskiden. Dümdüz giden bir çizgim vardı. Her şey öyle gidecek gibiydi. Öyle gitmediğini gördüm. Hayata bakışımı çok değiştirdi.

                                          

Ölüm mü Elma mı?

Her zaman yağmurlu mu olur Ankara?

Hep buğudan anlar

Hep kuğu boynu zamanlar

Gecenin orta yerinde Nazım Hikmet seslenir 

"Tahir olmak da ayıp değildir

Zühre olmak da"

Ömrümüze bir güzel ayrılık eklenir

O güzel ayrılığa biz elma deriz

Başkası ölüm der

Yani biz elmayı seviyoruz diye

Biz elmayı seviyoruz diye

Elmayı seviyoruz diye

Söylenmesin mi o en güzel ayrılık şarkısı?

Ayrılık şarkısında düşmesin demiyorum gözyaşı

Kırılmasın demiyorum kalp

Ayrılığı nasıl yaşadığına bağlı aşk

Ve Ankara'da 

Gece olur

Nazım Hikmet seslenir

2012/ Temmuz

Yasemin Şenyurt