Öyküsü Muamma

ÖYKÜSÜ MUAMMA

Faydasızdı açıklamak

Zarif elleri içine kapandı

Faydasızdı ağlamak

Düşünceli bakışları içine kapandı

Garip mi garip konuştu

Anlaşılmıyordu

İçine kapandı düşünceleri

Kırık kırık gülüyor

Yarım yarım bakıyordu

Ne kadar insan varsa dünyada

Onların sorunlarını yüklenmiş kadar yorgun

Bir çocuk kadar haylaz

Anlaşılmıyordu

Adını biliyordu

Öyküsü muamma

Çayından bir yudum aldı

İçinde kırıldı çay bile

Adını biliyordu

Öyküsü muamma

Elbette bir gün bilecek öyküsünü

Onu gerçekten dinlerlerse

Açacak içini

Uzatacak elini

Söyleyecek şarkısını

Zarif

Cesur

İnce

Yasemin Şenyurt

Kem Küm

bulut taşıyan bir kayıktım

gecenin en ayığıydım

kağıttım mavi

eskiler aldım

eski demeye bin şahit isterdi

bulut taşıyan kayıktım

şiirler taşıyan kanatlarım

renkleri yorgun kitaplarım vardı

tuhaftı

bir şarkı mırıldanırım

dalgınlığıma çarpayım

yalanlarımı

kusurlarımı yuttum

nefes almak istedim

üstelik masum

üstelik özgür

kırık kalbime aldırmadım

bulut taşıdım 

biraz zencefil yuttum

biraz da bal

iyi insan oldum

nasıl yoruldum

hamaklara kuruldum

olmadım

kurudum

gözleriniz ne güzel dediler

kem küm

siz nasılsınız

kem küm

özledim

kem küm

bulut taşıyan kayıktım

bir kutunun içinde

eski oyuncağım

bir haller olmuş gözlerime

kem küm

bu şiirden gideyim

belki bir işe yararım

çamaşır falan asarım

kem küm

canım kaf dağı 

canım kaf dağı

canım

yamacında kem küm

yasemin şenyurt

Yaralı Gemi

Yaralı bir gemiyim. Deniz diye sayıklayan yaralı bir gemi...Ayrılığı da bilirim sevdayı da ama öyle kolay kolay uzanamam kaleme. Acıyı da bilirim mutluluktan da anlarım biraz ama öyle kolay kolay anlatamam hangisi hangisidir. Ben dilimi çıkarırım kendime en çok kendime...Göz kırpamıyorum diye üzülürüm bazen. Eşyalarla konuşurum hem de öyle tozlarını alırken falan da değil. Yıldızlarla konuşurum hem de öyle bilgiç bilgiç değil. Akıl sorarım kedilerime hem de inanırım en bana yakın cevabı vereceklerine. Ben yaralı bir gemiyim gerçeği de düşü de deniz olan. Hangi yolu seçeceğime yüreğimi dinleyerek karar verdiğimden bu yana yaralanırım ama bilirim ki ölebilir de insan bu yolculukta. Göz kırpmayı çok isterdim biliyor musun? Dilimi çıkarırım tüm anlamsızlıklara ama öfkelenmem. Denizi sayıkladıkça kendimi tanırım ve farkına varırım ayrılığın sevdaya neler kattığının...

Yasemin Şenyurt

Seslenemedim

Ellerim yara bere içinde kalmıştı. Ufak bir kaza sonrasıydı. Avuç içime bir can erik bıraktın ve gittin. Giderken seslenecektim sana ama ismin içimde bile titrerken nasıl sese dönüşürdü ki?

Yasemin Şenyurt

Adı Olmayan Öykü

İnsan kelebekli elbisesini giydiğinde bir kelebeğe dönüştüğünü zannediyor ya bir terzi ruh hallerinden hiç habersiz değildir bence...Bir terzi ruhun mimarı olduğunu da düşünebilir. Ruhun mimarı olan bir terzi ile hiç tanıştınız mı? Ben tanışmadım ama tanışmak ve koyu bir sohbete dalmak isterdim. Durduk yere insan kendisini bir nota, bir ağaç zanneder ve yaşamını yeniden görür ya ben de bu öyküde yaşamı yeniden gördüm. Bir terzi kişinin ruhuna en yakışan rengi de bilir ve renkleri, düğmeleri, iplikleri ile zengindir. Deli gibi bir oraya bir buraya koşup dururken aklıma nereden geldiğini bilemediğim ama öğle uykusu kadar tatlı olan bu öyküye bir ad bulacak değilim. Bu öykünün adı olmayacak. Bazen kendimi şair zannediyorum ama ne şairim ne ressam. Ne mimarım ne terzi... Bir öğrenciyim ki diplomalarını çekmecelerde bırakmış ve öğrendikçe içinde bahçeler bulan. Bir öğrenciyim ki kepi gökyüzüne atacağı sırada yeniden üniversiteye başlayan. Bir öğrenciyim ki kaydını dondurmuş ama aklında fikrinde mezun olmak olan. Bir öğrenciyim ki terzilerle, marangozlarla, kaptanlarla konuşabilse mezun olacak...

Yasemin Şenyurt

Uzun Süredir

Uzun süredir  bir yolculuğa çıkmaya hazırlandığımı söylüyorlar. Farklı renklerdeki kağıtları kesip onlara yeni bir biçim vermeye çalışıyorum. İçsel gerçeklik ile dış gerçeklik arasında gidip gelen hayatlarımızda durup kendimize sormayı ihmal ettiğimiz en önemli sorunun ne olduğunu bazen o kadar iyi biliyoruz ki...

Uzun süredir evimden uzaklaştığımı ve bir öykünün içine yerleşmeye çalıştığımı söylüyorlar. Farklı renklerdeki tüpleri palette karıştırırken bir tuhaf oluyor içim. Alışkanlıklarla bağlandığımız yaşamda bin parçaya dağılan bir bardak gibi oluyoruz ve her parçamız "bana dokunmayın" diye seslenmiyor mu bazen? İçsel gerçekliğim son zamanlarda bana öyle şeyler söylemeye başladı ki ona cevap yetiştiremez oldum. Uzun süredir bir yolculuğa çıkmaya hazırlandığımı söylüyorlar. Asıl yolculuğumun dış gerçeklik ile içsel gerçeklik arasında olduğunu söylemeye hazırlandığım sırada bakıyorum ki bütün dinleyenler apar topar ayrılmış salondan. Biraz daha kalsalardı ne olurdu sanki diye hayıflandığım sırada arka sırada oturmuş o kadını gördüm ve yutkundum. Yanına gitmek ve içimden geçen cümleyi ona söylemek için hamle yaptım. Kadının gözleri o kadar ışıl ışıldı ki ve o kadar sakindi ki "merhaba" diyebildim. 

Yasemin Şenyurt

Nice Nice Yıllara Mustafa Kemal Atatürk

Yüreğin gelecek derdi

Alın teri ve düşünce ile

Aklın Cumhuriyet derdi

İlim ve sanat ile

Yüreğin barış derdi

Yurtta ve dünyada

Çocuklar var bayramda

Yeni nesli emanet ettiğin öğretmenler

Ve gençler 

Kararlı ve istikrarlı olmak

Emin ve dik durmak

Bizi anlatacak

Mustafa Kemal Atatürk

Nice nice yıllara

Bilinçli ve özgür bir kadın 

Çalışkan ve umutlu bir erkek

Sevecen ve azimli bir çocuk

Teşekkür ediyor size

Nice nice yıllara diyor yürekten

Açtığın yolda

İlkeli ve bilgili

Yürüyoruz

Mustafa Kemal Atatürk

Yüreğimizde gelecek

Aklımızda Cumhuriyet

Yasemin Şenyurt

Saat 18:18

Her akşam saat 18.18 olduğunda yüreğim çocukluğumdaki gibi çarpar. Gençliğim söylenir durur. Anlam haritam dediğim günlüğüme notlar alırım. Çayımı yudumlarken kedilerimden biri gelip yüzüme şaşkın mı şaşkın bakar. O dakikalarda ben hep Ezginin Günlüğü'nü dinlerim. En çok da Alagözlü Yar...

Ankara'da yaşadığım için içim içime sığmaz olur. Dünyada olduğumu hissederim, Türkiye'de Yasemin Şenyurt olarak doğduğum aklıma daha çok gelir. Ben de bir zamanlar bu yaşlarımın, kitaplarımın hayalini kurardım. Bir zaman sonra bu zamanların da bir zamanlar olacağını bilmenin üzüntüsünü duyarım. Varoluşçu yazarları okuma isteğim akşamın bu saatlerinde daha belirgindir. Gerçekten daha gerçek olur duyumsadığım özgürlük böyle akşamlarda, bu saatlerde...

Yasemin Şenyurt

Birlikte Çarpan Yürekler

Şizofreni Dernekleri Federasyonu Başkanı ve Mavi At Kafe Kültür Yaşam Ortamı'nın kurucusu Doç.Dr. Haldun Soygür'ün emekleri, donanımı ve şizofreni hastalığı hakkında birikimi ve biz dernek üyeleri ile kafe çalışanlarıyla kurduğu iletişimin bizlere kazandırdıklarından bahsetmek isterim.

Sempozyuma katılan dernek üyesi arkadaşlarımızın tamamına yakını yapılan oturumlarda bir soru yöneltti ve kendilerine verilen cevapları ilgi ile dinledi. Aynı zamanda bir oturumu dinlerken yanımda oturan bir arkadaşım bu soruyu sorayım mı diye bana sordu ve ben de "istiyorsan sor" dedim ve o bu soruyu sordu. Böyle toplantıları ilgiyle dinlemek, konuşulanları kavramak ve tartışmaya katılmak konusunda bize cesaret veren yıllardır Toplum ve Şizofreni Sempozyumu'nu düzenleyen ekip ve tabi ki Haldun Hocadır.

Her birimizin yaşamında ciddi sorunlar olduğunda ya da çok sevdiğimiz bir yakınımızı kaybettiğimizde bizi dinlemiş, anlamaya çalışmış ve yapabileceği bir şey olup olmadığını sormuştur Haldun Hoca. Yazmak söz konusu olduğunda da fotoğraf, resim, müzik söz konusu olduğunda da bizi her zaman yüreklendirmiştir. Yaşamımda dernek ve kafe olmasaydı diye düşündüğümde karamsar oluyorum çünkü dernekte ve kafede geçen zamanımın nitelikli olduğunu düşünüyorum. Nitelikli geçen zaman, üretkenlik, dayanışma, özgürlük sayesinde her arkadaşımın kendisini gerçekleştirdiğini farkediyorum. 

Sempozyumun sonunda söz alıp bir yazı okumak istediğimi söyledim. Yazıyı telefondan okuyacaktım ama telefon şarjdaydı ve sürekli tuş kilidiyle karşılaşıyordum ve insanların zamanını çaldığımı düşünerek ben paylaşmayayım bu yazıyı dedim ama Haldun Hoca itiraz etti ve paylaşırsın sadece sakin ol dedi. Meral Teyze heyecanlanma diye koşarak yanıma geldi. Bir de baktım ki yazıyı okumuşum ve sempozyum bitmiş.

Yüreğin çarpması güzel ama daha güzel olanı birlikte çarpması...

 

Yasemin Şenyurt

MIRILTILI EV

Kedilerimi kendime benzettim sonunda diyordu arkadaşına. Arkadaşı pür dikkat onu dinliyordu. Pisi’ye burnumu yala diyorum ve o da çenemden başlıyor yalamaya diye devam ediyordu sözlerine. Arkadaşı ona bir soru yöneltecek gibi oluyor ama sonra vazgeçiyordu. Çakıl da gevezenin teki oldu son günlerde…Arkadaşı keşke benim de bir kedim olsa diye düşündü. Pisi ile Çakıl oyun oynarlarken ben de onlarla yuvarlanacağım nerdeyse dedi. Arkadaşı bir anda Pisi ile Çakıl’ı içine sokmak istedi ama bu isteğinden bahsetmedi.

Pisi ile Çakıl’ı mama saatlerinde mama kabının üzerinde görmen lazım dedi. Onlara süt verdiğimde de heyecanlarını görmeni çok isterdim doğrusu. Arkadaşı onu pür dikkat dinlemeye devam ediyordu.

Eve geldiğimde de neşeleniyorlar ve ev derli toplu olduğunda ruh halleri değişiyor adeta dedi.

Arkadaşı “birer çay daha içeriz değil mi?” diye sordu.

Sıkıldın mı anlattıklarımdan dedi o.

Uzun süredir bir sohbetten bu kadar keyif almamıştım, doğrusu dedi. Biri demli diğeri açık çaylar masaya geldiğinde evdeki her şey mırıldıyordu…

Masumiyet

Kekik kokusu başını döndürdü. Başını döndürdü muammalar. Bir yaz akşamının kusursuz kokuları diye yazdı kağıda ve kendi bileğindeki dövmenin ona çağrıştırdıklarını düşündü. Hayatında felaketi andıran ne varsa onlara yeniden baktı. Hayatındaki bütün çıkmazların anlamı olabileceğine ve bu anlamların farkına varırsa kendisini yeniden inşa edebileceğine inandı. Başını döndürdü muammalar ama öyle güzel dönüyordu ki başı içindeki hiçbir güç ona yabancı gelmemeye başlamıştı. Baştan ayağa titriyordu titremesine ama bu titremenin de onu zayıf düşüren bir tarafı yoktu. Saatler ilerledikçe kendisine söyledikleri ve ses tonu da o kadar güzel değişiyordu ki sonunda yaşadığı bütün karanlık günlerin vardığı yeri net bir biçimde gördü. Kağıdı karalayıp durmaya başlamıştı ama bu karalamalara rağmen okunaklı sözcükler vardı ve en okunaklı olan sözcük umuttu.

Kendisine yemek ısmarlamaya karar verdi. Sohbeti lokantada da sürdürebilirdi. Gittiği lokantada güzel bir masaya kurulup menü istedi. Garsonun gömleğinin beyazlığından gözlerini alamıyordu. Bu kadar beyaz olmamalı bir gömlek diye düşünürken yakalandı masumiyet düşüncesine. Masumiyet bazen insanı en olmayacak anda yakalayıp kendine çekebiliyormuş. Masumiyet bazen de insanı yorgun düşürebiliyormuş.

Yemeği geldiğinde kokular yine onu bambaşka bir dünyaya davet ediyordu. Ağır ağır ama iştahla yemeğini yerken çocukluğu kulağına şöyle fısıldadı: Masum olanlar belki daha çok yaralanır ve karalanırlar ama onlar gerçeği şiir okur gibi okuyan ve anlayabilenlerdir. Boğazına bir düğüm olarak yerleşen lokmalar onu masadan kalkmaya ve hesabı istemeye zorladı. İçimdekilerle sürekli konuşmamın beni öldürmesine izin verecek kadar masumum ben dedi kendini eve can havliyle atarken.

Evde bir yumak halinde duran hayatını gözden geçirmeyi yarıda bıraktı ve uyudu.

Yasemin Şenyurt

Beyaz Bulutun Peşinde

Belki bir beyaz bulutun çağrısına uyup geldiniz bu sessiz sedasız köşeye. Nasıl geldiğinizi bilmiyorum ama belki de derin nefesler almak istediniz. Yağmurun  penceredeki kıvrımlı görüntüsüne kapılmış gibi görünüyorsunuz. Belki de içinizi şu kırmızı taşa açmak ve kırmızı taşı cebinize atmak istiyorsunuz. Kırmızı taşın içinde bir hazine olduğunu düşünüyor da olabilirsiniz. Onun görünümü size bir öykü yazdırabilir. Nasıl da hüzünlüdür şimdi o uzaklara bakarak hatırladığınız kadın… Nasıl da hırsla açıyordur kalemini ve neler yazıyordur hayata dair… Siz belki de ağır ağır yürüdünüz buraya gelmek için. Siz belki de saatinizi denize atmayı tasarladınız ve bir daha hiç kimseye saati sormamayı düşündünüz. Gizemli bir yüzünüz var. Hüzünlü bilekleriniz ve dalgın ayaklarınız var. Saçlarınızın kokusunu ya da akışını yazıyor olmalı uzaklardaki kadın. Sessiz sedasız bu köşede son hırçınlığınızı hatırlıyorsunuz ve gözlerinize bir bıçak düşmüş gibi…

İmalı imalı konuşmuyor o kadın ve belki de ne zaman imalı konuşmayı denese kendinden nefret etti.  Saçlarına düşen akları seviyor. Rujunu dişlerine bulaştırmış yine! Komik olmaya çalışıyor ama beceremiyor bunu. Saç örgüsü desenli gri hırkasına sigarasının külü düşüyor ama umursamıyor. Belki bir beyaz bulut bulacak ve onun peşine düşecek kadın da… Bulutun onu getireceği yerde de içine daha çok kapanıp dişlerini geçirecek ellerine. Elleri acının tadını alıp o tadın tutsağı olmak isterken bir yaramaz çocuk geçecek karşısına ve kulağını çekecek kadının.

Ne yaptığını bilemeyecek uzun bir süre ne kadın ne adam. Uzun hem de çok uzun bir süre sonra öyle güzel kokacak ki bir kitap iki ayrı evde iki ayrı köşede kadın da adam da kitaba doğru uzanacak. Huzursuz ellerinden yere düşecek gibi olduğunda kitap onu hayatlarındaki en gerçek ve en derin aşkı kavrayamadıkları kadar güçlü kavrayacaklar. 

Yasemin Şenyurt

Kiraz

Kirazla anlatılmaz

Aşk

Kirazla anlatılmaz

Ayrılık

Kiraz için için yer insanın kasvetini

Her heyecan aslında kiraz

Kirazla anlatamazsın

Sadece yutkunmuş olursun aşkı

Kiraz daha fazla olmaz

Derlerdi ve ben gülerdim

Kirazı düşününce

İçimde titrer onun adı

Ozanların bazıları bilir

Dilindeki tat

Yüreğindeki acıya karışır

Kiraz hem aşk

Hem ayrılıktır

Yasemin Şenyurt