biraz da duyma!

Gözlerimi açamıyorum bir türlü. Sanki göz kapaklarımın üzerinde dev bir kaplumbağa uyuyor. Ellerim birbirine kenetlenmiş, teselli ediyor parmaklar birbirini. Uyandığım günde değilim. Ben ölünce de böyle sürecek demek ki gün ve gece. Dalga mı geçiyorsun, elbette sürecek bu çılgın düzen. Dalgalar yıksın, yıkasın seni. Bırak kar gibi kendini. Şu güneşli güne uyanmasan da yürüyorsun. Yürürken türkü söylüyorsun. Vücudunun her noktasında bir yaprak titriyor. Ellerin bir lisan öğreniyor. Yanaklarından yaş süzülüyor. Canımın ne önemi var, bugün ölsem üzülmem diyor bileklerin. Canımın ne önemi var sözünü daha önce de söylemiştin ama şimdi farklı bir tonda, farklı vurguyla söylüyorsun. Virgül virgül düşünceler içinde titremen sürüyor. Tek başına değilsin şimdi. Bir köpeğin başını okşamak istiyorsun, öyle güzel uyuyor ki birlikte saatlerce izleyebilirsiniz onu. 

Gözlerimi açmışım. Kaplumbağa gitmiş. Biz ateşin karşısında oturuyoruz. Hastalanmamız an meselesi. Yağmurda öyle saatlerce şemsiyesiz dolaşır, birbirimize karışıp şarkılar söylersek olacağı bu. Olsun! Cevabımız, sorumuz, soranımız yok. Olmasın! İkinci Yeni şairleri gelsin rüyamıza. Önce sen anlıyorsun, bak sepet sepet elma ile gelmiş Turgut Uyar. Canım diyorum sana. Gözlerimizden yaş geliyor. Yüzündeki anlamı dünyalara değişmem diyorum. Gülümsüyorsun. Elin yaşı alırken gözümden dudakların kıpırdıyor, duymuyorum, duymadığımı söylüyorum, duyma diyorsun. Biraz da duyma!

Kızmasana diyorum. Kızmak mı diyorsun. Sessizleşiyoruz.

Edip Cansever bize göz kırpıyor.

Sakin olmalıyım. Bu bir rüya mı diyorum. Gözlerimi kapıyorsun. Hala görüyor musun beni diyorsun. Evet diyorum. Rüya değil o zaman. Bir sahil kasabasında yazmıştım o şiiri: O ana ışınla beni Tanrım! Bu anı yaşayacağımı o günlerde bilemezdim. Nereye gitmek istiyorsun şimdi diyorsun? Burada kalalım diyorum. Son kararın mı diyorsun. Sonsuzluk kararım diyorum. Sonsuzluk kararımı bildiriyorum derken Edip Cansever ve Turgut Uyar gidiyorlar. Sonsuzluk kararımı başbaşa kaldığımızda bildiriyorum.

Bir ağacın kökleri ile konuştun mu hiç diyorum. Sen diye soruyorsun. Ben kimlerle, nelerle konuştum inanamazsın. Gerçekten mi diyorsun. Buna şaşırmana şaşırdım diyorum. Bir daha şaşırır mısın diyorsun. Gülüyoruz. İnanır mısın bilmiyorum ama bu hayatta hiç kimse ile konuşurken seninle konuştuğum zamanlardaki kadar dünyaya geldiğime şükretmedim. Çok uzun bir cümle kurdun diyorsun haylaz haylaz. Sessizleşiyoruz.

Ateşin karşısındayız, ısınmışız, uyuklamışız. İyileşiyoruz. Elmalar sepette, dokunmuyoruz. Peki diyorum. Duymadım diyorsun. Sen en içeriden duyuyorsun diyorum. Gülüyoruz. Şimdi bir oyun oynayalım mı diyorsun. Ben mızıkçının tekiyim diyorum. Ben de diyorsun. Dalıyoruz gökyüzüne, sarmaş dolaş.

Yasemin Şenyurt

18.01.2018

Ankara

bambaşka bir akıl ve yürek ile

elbette seveceksin

çoğalmak için değil

pekişmek için de değil

elbette seveceksin

sancısı ile

yangını ile

sessizlik ile

kavuşmak için değil

inanmak için değil

güç için hiç değil

titreyerek

sarsılarak

okuyarak

anlamlar yetmeyecek

şairler anlatamayacak

öyle bambaşka bir his içinde

denizi seyretmek değil

deniz olmak için

bambaşka bir akıl 

bambaşka bir yürek

duyacaksın içinde

inanılmaz gelecek bu

sesinde onun sesini duymak gibi

yasemin şenyurt

28.01.2018

yaşamı sökmüş gibi gülümseyen çocuk

Şarkılar dinleyerek sakinleştirirdim kendimi. Uysaldım. İçimde çocuklar koşuştururdu, bir çocuk hiç koşuşturmazdı, o okurdu. Eline ne geçerse, tabelada ne yazarsa, gazete, dergi, kitap okurdu. Okurken heyecanlanırdı. Her cümlenin sonuna geldiğinde okumayı değil de yaşamı sökmüş gibi gülümserdi. Yaşamı sökmek öyle kolay mı derdi koşuşturan ve yüzü epey kızarmış bir çocuk ve bizim okur başını öne eğerdi. Bir gün öyle bir öykü yazacağım ki herkes benim kim olduğumu anlayacak demeden okurdu, yazardı, okurdu. Bir gün bir şiir kitabım olacak demeden şairleri tanırdı. Yaşamı söker gibi gülümserdi, diğer çocuklar hep bir ağızdan ona seslenirdi: Öyle kolay mı!

Süt içerdi. Matematiği zayıftı. Kendisi sıskaydı. Sütü balsız içerdi.

Mutluluk oyununu YALNIZ oynamaya bayılırdı.

Evcilik oynamaktan sıkılırdı.

Yetişkinlerle arkadaş olmaya başladı. Diğer çocuklara ayak uyduramıyordu. Çünkü diğer çocuklar habersizdi cümlelerin devrik kurulabileceğinden. Hayatın devrik yaşanabileceğini öğrenmeleri için bir zorlu sınavdan geçmeleri gerekecekti.

Zarf nedir, zamir nedir, dolaylı tümleç nedir öğrene öğrene kompozisyonlar yazıyordu.

Kompozisyonlarına tuhaf isimler buluyordu.

Mutsuzluk Salatası veya Buğulu Ayna…

Mutsuzluk Salatası başlığını koyduğunda yaşamı söker gibi ağlamıştı. Kağıttaki mürekkep dağılmış, kompozisyon okunamaz hale gelmişti.

Diğer çocuklar onunla alay etmişti.

Matematiği zayıf, hayalleri yamuk, kompozisyonları yaş içinde mutluluk oyununu yalnız oynamaya bayılırdı.

Biri geldi yıllar sonra. Çocukluğundan mı, cennetten mi, düşlerden mi bilemedi. Değişti onunla. Başka türlü baktı olaylara. Mutluluk oyunu onunla daha başkaydı.

Kitap kokularına bayılıyordu ikisi de.

“Ama sen…”

Şaşkınlık, heyecan, sevinç içinde bir dilek tut dedi ona. Bugün doğum günün.

“Ama sen…”

Kendimi affettirebilir miyim dedi ona kalbi bir şeye kırılınca.

“Ama…”

Ama bağlacını çok kullanıyorsun dedi ona.

Gülümsedi, kendini sevdi, hayatı daha iyi anladı.

Yasemin Şenyurt

2018 Ocak 

18 Ocak 2018

Çıtkırıldım olmaya gerek yok. Kendi kendime mi söylüyorum bunu? Üzerimde haki yeşili bir ceket ve ayaklarımda en sevdiğim botlar. Biraz silmeli şu botları. Toz toprak içinde kalmış. Toz toprak içimde kalmış. Yağmur yağsın ki mis gibi koksun toprak. O ne muazzam şeydir, içine çekersin, çekersin, doyamazsın. Sevdiğin her şey birbirine fısıldar: O bizi seviyor.

Üzgün olmaya gerek yok. Diyelim ki unuttun yemeği ocakta, yanık kokuyor bütün mutfak, tencere simsiyah. Peynir vardır muhakkak. Biraz da makarna olacak dolapta. Gitti güzelim kereviz. Sen yine de bir şarkıya tutun, düşlere dal, penceredeki tıkırtıya koş, bir e-posta yaz, bir gülümseme iliştir not kağıdına, uçsun gitsin kedere dair ne varsa. Hayır, inatlaşma, yandı o kereviz. Kabul eder misin? Bir şarkı geliyor paçalı bir güvercin ile, tıkırtı ondan, şarkıyı söyler misin?

Sesim kötü diyemezsin. Öyle kolay kolay pes edemezsin. Bir defa yaşanıyor 18 Ocak 2018. Bir defa tadılıyor yanık kereviz. Görüyorum ki saatin tıkır tıkır çalışıyor. Memnun musun bundan? Arada bir pili de bitmez mi? Ne biçim saat!

Ben saçlarımı dalgalandırmaya gidiyorum. Siz gülmenize çilek kokusu iliştiriyorsunuz. Ben dizlerimi çok seviyorum. Titrediğinde bile çok seviyorum. Siz bir aynada kendinize bakıyorsunuz. O bakışı seviyorum. Buğulanıyor dünya o anda. Bir yere otuyorum. Saçlarım dalgalanmış.

Tarağımda yasemin kokusu. Demlikte bir ya da iki poşet çay. Eskiden çay demleyemezdim. Eskiden çok korkardım mutfaktan. Mutfağa girenler kendilerini unuturmuş gibi gelirdi. Kendimi unutunca saçmalarım zannederdim. Neyse ki büyüdüm. Neyse ki çay demler, makarna haşlar, patates kızartır oldum. İleri gidip bütün bu yemekleri yaparken eğlenir oldum. Yazamadığım zamanlarda sıkıntı tozu yutmaktansa yemek yapmaya başladığımdan beri neşem yerine geldi. Yanık kereviz kokusunda bile bir garip neşe…

Kedim mama zamanının geldiğini haber veriyor, anne, anne, yine daldın, miyatume

Miyatume ne demek kızım diye soruyorum. Diğer kedim anne, anne, anlamıyorsun, uğraşma.

Tamam çocuklar, mamaları koyuyorum. Suyunuzu dolduruyorum.

Sokaktan bozacının sesi geliyor. Bir defa yaşanıyor 18 Ocak 2018. Saçlarım dalgaları, rimeli silerken o mendille kendime diyorum ki : çıtkırıldım değilsin. Bozaa diye bağırarak evin içinde çocukları şaşırtıyorum. Kaçışıyorlar, su kapları devriliyor, başıma iş açtım. Severim bu huyumu…

Deniz Kızıyım

Şaka değil

Deniz kızıyım

Şaka değil

Üstelik kostüme de ihtiyacım yok

Ölüm olsa sonunda

Deniz kızıyım

Şairleri çok seviyorum

Nasihatlere karnım tok

Deniz kızıyım

Karada hayat çok

Aslında hayat yok

Kaçıyorlar derinlikten

Kayıp yaşıyorlar

Kaçak

Zalim biraz

Biraz dalavere ile

Deniz kızıyım

Şiiri sökemezsiniz yüreğimden

Okuyamazsınız da

İçimden geçenleri

Kurnazlığınız engel olur

Deniz kızıyım

Hayallerimi gerçeklerinize göre kuramam

Yasemin Şenyurt

02.01.2018

Koreografi Olmadan

dans etmeyi bilmeden

garip bir adım atıyorum

tekrar ediyorum

tekrar ediyorum

sonra 

sanki kendime ait bir gökyüzü çiziyorum

adımlarımla

bir adım daha zor

tekrar ederken daha zor

duyduğum

çığlık ve tekrar

çılgınlık ve su

yüzüm yaş içinde

dans sürüyor

odada

özgürlüğün öyküsünü okuyor arkadaşım 

yan odada

ve her yerde

dans ediyorum

yanardağı taklit ederek

ve sonra

tekrar 

ça ça

kimseden öğrenmedim

kimseye öğretemem

bedenimi durduramam

aklımda 

aklımı durdurmak olanaksız

bedenimde

aniden 

tekrar etmemeye başlıyorum

her adımda bir şey canlanıyor

yürümek değil bu

doğruluyorum

düşüyorum

uçuyorum

eğiliyorum

sürekli seslerin içinden

sürekli kavganın içinde

yavruağzı bir defterim var

dans ederken cebimde duruyor

bütün hareketleri o biliyor

çççççççççççç

aaaaaaaa

sürekli yerimden kalkıyorum

otobüste

uçakta

kabinde

kuliste

dans için

beyaz

dev bir dalga oluyorum

vaaaaa

u

y

u

m

b

e

n

c

e

i

y

i

b

i

r

ş

e

y

d

e

ğ

i

l

yasemin şenyurt

02.01.2018

şair şansı

nergisler güzeldi

çılgınlık kokuyorlar ve 

çılgınlığı sevdiriyorlardı

nergisler karşı çıkıyordu

bütün boyun eğişlere

yutkunuşlara

nergisler 

bir saatin çalışmamasını

güzel buluyorlardı

bir takvim yaprağına dökülen çay lekesini 

şiire dahil ediyorlardı

kirpiklerde saklı ne varsa

nergislere açardı içini

bir çocuk gülümserdi o zaman

çerçeveden

ne kadar çılgınlık kokladığımızı kimse sormazdı

şair şansıydı bu

kimse şairleri tanımazdı

kağıdın kokusundan habersizlerdi üstümüzdeki

mürekkep lekelerini anlamazlardı

çekip çekip alırdı bizi 

edip cansever

kalabalıklardan

"ne çıkar siz bizi anlamasanız da" 

tekrar ediyordum bunu 

o kadar çok tekrar ediyordum ki

konuşamaz oldum

saklandım

şair şansıydı bu

kimse bulamazdı 

çekip çekip alırdı bizi nergisler

kuru gürültüden

aklı başında olmaktan kurtulurduk

şair şansıydı bu

atlardık denize

ver elini

orman

ver elini

yaprak

ver elini sincap

şair şansıydı bu

yasemin şenyurt

14.12. 2017

ankara

21.13

benim diyebildiklerim

Benim

pırıltılı sözcüklerim var

kendimi bildim bileli

küsüm mücevherlere

Benim

yaralı cümlelerim var

içten bildim bileli

küsüm gösterişli şeylere

Benim 

kedilerim var

miyavlarken hüzünlü

patilerine küsemem

Benim

kitaplarım var

kokularıyla sarhoşum

anılarıyla zengin

Yetiyor da artıyor

Gözlerimden yaş geliyor 

Çay da demleniyor

Şarkılar da söyleniyor

Başımı soktuğum evde

Zor değil mi diyorlar

Zor ve güzel

Zor ve değer

Zor ve çok güzel

yasemin şenyurt

22.12.2017

saat: 21.06

Kar Kış Dinlemeden

Şizofreni Penceresinden Hayat Etkinliği'nde yer alacak tüm arkadaşlarıma: 

kendime bir uçurtma

kalbimden

şarkısı hürriyetten

şehrime bir panayır

cambazı şair

şarkısı aşktan

kendime bir elma şekeri 

sana da 

ısırdıkça deniz tadı

şehrime bir kütüphane

memuru şair

mimarı şair

kendime bir oyun

şimdi güneş oluyorum

kar kış dinlemeden

yasemin şenyurt

kendine ait bir gökyüzü

kendine ait bir gökyüzüm var 

söylesem inanmazsınız

örmüşüm saçlarımı

açmışım

dalgalanmış kendiliğinden

kendine ait bir gökyüzüm var

ne para geçiyor burada

ne koltuğun önemi var

yaşadığım odaların hepsinden mavi

hepsinden kırmızı

lilaların en sıcağı

aklıma esiyor

bir yıldız çiziyorum koyu beyaz

ecza dolabı yok burada

giysi dolabı ne arasın

aklıma esiyor yıldızın yanına oturuyorum

saatlerce belki

belki günlerce

konuşuyorum

bu gökyüzünde sevimli bir kirpi 

aksi bir sincap dost oldular geçen gün

şarkı söylüyorlar sürekli

ne arasın masa

tabure ve çay bardağı

bu gökyüzü olmadan 

nasıl yaşamışım bilemedim

aşk, umut, özgürlük haykırışlarıyla uyanıyorum

burada

garip oldu içim şimdi

odalar

salonlar

koridorlar 

ne kadar çıkmaz 

nasıl anlaşılmaz

trafik kuralları

nasıl zor

her an kaza oluyor

denize benzetiyorlar ama yanılıyorlar

bütün denizlerden derin gökyüzüm

hem bir kırmızı balık da geldi geçen gün

kirpi ile sincabın şarkısını duymuş

ben konuşmayı bıraktım 

şarkılar söylüyorum

her şey şarkıya dönüştü

yasemin şenyurt

şair burada neden bahsediyor

en güzel sokağını biliyorum bu şehrin

çayın nerede demlendiğini

şairin nasıl sustuğunu

denizin ne zaman özlendiğini

biliyorum 

yine de kimse sormaz bana

sormak akıllarına gelir de

ben gelmem

yetişiyorum

durmadan yetişiyorum

kapandı kapanacak kitabevi

yetişiyorum

şu kitap yoktur ama

belki de vardır

o belki yok mu

yoktur kesin

o belki yok mu

gözlerime yetişir

 inatçı mı inatçı 

şair burada neden bahsediyor

umutlu mu sizce

 

keşke  şaire sorsaydık bu şehrin en güzel sokağını

bize eşlik ederdi

tarifi imkansız o sokağa doğru

şiir burada biterken

bir vapur müzesi hayali ile

sigaraya başlıyoruz

ankara'da

sene iki bin on yedi

sahiden 

vapurlar

neden

güzel

yasemin şenyurt

2017

ankara

sarhoş

öyle zordu ki konuşmak

yağmurca susuyorduk

heceliyorduk karanlığı

gözyaşlarını yutmaktan geliyordum

ufak tefektim

kendime iyi bakıyordum

arada sırada şiirlere dalıyordum

balık şişesinde rakı bulutu oluyor

sarhoşum demiyordum asla

bir rüyanın içinde ceviz 

cevizin içi prenses 

prensesin kalbi hasta

böyle masal olmaz 

böyle hayat olur sanki

böyle şiir nergis 

kendinde kaybol

yeni bir dilek

saati kuruyor

fare

saati kırıyor sarhoş

yapıştırıyor saati marangoz

marangozun kalbi de sait faik

hiç üfleme boşuna

şikayet eder gibi

saat çalıyor

uyan ve koş

kendine kötü kötü bak istersen

istersen güneşe küs

kaktüs mü

o nereden çıktı

bu bir aşk şiiri değil

şekerin içinde eriyen buz

çaya karışan müjde

kaşığın sırtındaki dert

sarhoş değilim

şşşşşşt diyor vapurdaki resim öğretmeni

susun

bir martıya veriyor en sevdiği rengi

martı o renkle kafayı buluyor

sarhoş değiliz ki

ne martı

ne siz 

ne de biz

bulmaca gibi konuşma

tekerleme ağzını

şşşşt diyor şair

prenses iyi mi

cevizin içindeki

bilinmez

marangoz iyi mi

ağlıyoruz

neden olacak

rüya görmeye başladık

yeniden

her adımında dans ediyordu

tıpış tıpış

ona gidiyordu

ona akıyordu

ona bakıyordu

sahnede herkes onu yalnız izliyordu

durdu bir an

dansın en yoğun anıydı

durdu

herkes ona bakıyordu

durdu

öyle çok durdu ki

öyle duru 

öyle doğru

durdu ki 

şiir

dönüşüyordu 

hayretler içinde 

lacivert bir balık şişesinde

rakı bulutuna dalmış

şiir

Üşümüyor Kırmızı

Sevmek Güzel  Meslek Sergisi'ne Dair: 

Bedri Rahmi Eyüboğlu sergisini gezerken güvercinler de bana eşlik etti. Hayatını okurken ömrünü dolu dolu yaşamış, yaşayıp gitmek yerine yaşamayı seçmiş bir sanatçıya merhaba dedim. Bir an başım döndü, nereden başlayacaktım, eserlerinde kaybolacağımı bile bile girmiştim buraya, acele etmeden, nefes ala ala kaybolmalıydım o halde.

 Önce gölgeye/ışığa dikkat ediyordum, sonra renklere sonra fırçayla nasıl dokunduğuna ama bir şiirli resimle karşılaştım ve her şey birbirine karıştı, kayboldum. Issız yanım sevecenliğime, sevecen yanım denize, kökler kanatlara karıştı. Orada durdum, tam da şiirli resmin karşısında, çünkü hayatını okurken şiirlerin resimlere karıştığını görebilecek miyim diyordum.

 Siz hiç bir resmi içinize çekerek bunu da gördüm ya artık ölsem de gam yemem dediniz mi? Siz hiç güvercinlerle bir sergi gezdiniz mi? Bir ressamın, şairin, yazarın imzasına bakıp ne kadar hayat dolu dediniz mi? Hayat dolu olmanın acılarını çizgilerde görmeyi denediniz mi?

 Resim şiire dönüşmüş, şiir sanki sözcükleri aşmış başka bir şey olmuş, siz bu sergiden önce ve bu sergiden sonra diye hayatınızı ikiye ayırmışsınız. Kaybolmaya razı olmakla iyi ettiğimi biliyordum da bu hayatta, ülkemde Bedri Rahmi'nin yaşadığını anlıyordum da anlamadığım şeylerden belki de en önemli olanının cevabını buldum: Tutku.  Anlamadığım şeyi kendime saklıyorum. Bedri Rahmi Eyüboğlu'nun el ve ayak izlerinde lilaya ve maviye rastladım ya üşümüyor artık içimdeki kırmızı. 

yasemin şenyurt

 25.07.2017

ankara