Boşluğun Değiştirdiği

Bir tren istasyonunda bankın üzerinde oturmuş saate bakıyordum. Saatte ne akrep ne de yelkovan görebildim. Tek görebildiğim şey beyaz boşluklardı her an daha derin ve beyaz olan boşluklar. Gözlerimi sımsıkı kapatıp açarsam düzeleceğini ya da düzeleceğimi düşündüm ama fayda etmedi. Saati trenin raylarına fırlatmak da içimden geçmedi değil...Nasıl silinebilirdi rakamlar, akrep, yelkovan... İletilmeye çalışılan bir şey var ama ne olduğunu bulamıyorum. Zamanla ilgili uzun zamandır kafa yormuyordum ki...Bunun başıma gelmesini gerektirecek nasıl bir suç işlemiş olmalıyım diye kendi kendime sorarken aniden tenha olan istasyonda birinin yanıma gelip saati sormasından korktum. Tuhaf gözükmemeliydim, Tuhaf gözükürsem dikkatleri üzerime çekerdim. Belki de bu yüzden o anda saati herhangi bir yere fırlatamadım ve ona aval aval bakmaya devam ettim. Boşluğu işaret eden saatime göre yaşamımda anlam eksikti. Banka adeta yapışmış gibi oturmuş yaşamımdaki önemli anları, iz bırakanları izliyordum. Saatin zamanı tekrar ne zaman göstereceğini bilmediğimden yaşamıma yormuştum kafamı. İnsanın bileğinin üzerinde "anlamını kaybediyorsun" şeklinde bir işaret olması başkalarına anlatılacak türden bir deneyim değildi. Susup yutkundum ve gözlerimi ikinci kez uzun soluklu olarak kapattım. Ta ki biri yanıma gelip "özür dilerim, saat kaç" diyene kadar gözlerimin kapalı olduğunu zannettim. Korktuğum başıma gelmişti ve ben saatim bozuldu diyemedim. Saate baktım ve o anda yanıma gelen beye saati söylediğimde saatin eski haline geldiğini anladım. Ben ise saatin boşluğu gösterdiği andan sonra asla eskisi gibi bir ben olmadım. 

yasemin şenyurt

Zor Değil O Kadar

Sana git dediğimde

Hep gitmen gerektiğini düşündün

Git o zaman

Aklımda ve yüreğimde kalarak

Sana unut dediğimde

Düşüp kırılan kalbimdi görmedin

Duydun sadece

Unut o zaman

Bütün hallerimden okunurdu sevdiğim

Sen duymak istedin

Oku o zaman oku

Anlamak istemezsin belki

Anla o zaman

Gör ve duy ve hisset

Zor değil o kadar

Sana git demedim ben

Git dediğimde bile

Ben demiştim ki aslında

Aslında demiştim ki

Duy o zaman

Şimdi duyarsın belki

Yasemin Şenyurt

Nottur

Acıyı anlama dola

Anlamı hayata sar

Çünkü hayat üşür

Korkabiliriz

Dil çıkarsak da

Islık çalsak da

Korkabiliriz

Geçti desek de

Acıyı anlama sar

Anlamı hayata dola

Umut ol

Güven ver

Çocuk kal

Çünkü hayat kısa

Acıyı anlama sar

Anlamı içine çek

Yıldızlara bak

Dal git denize

Gülümse

İhmal etme

Kaptan şiirini oku defalarca

Attila İlhan yazmıştı

Bir de sevdiğini söyle

Bazen çilek reçeli ile

Bazen bir cümle ile

Bazen de bak ve sus

İşte teneffüs zili çalıyor

Bu şiir değil de

Bir çocuğun şekerlemesi

Bu şiir değil

Bir mektubun taslağı

Bu şiir değil

İşte gece

Birlikte yürüyorsunuz

Boğazındaki düğüm neden var

Şiirden o 

Şiirden

Bu şiirden değil

Zaten bu not

Şiir değil

Yasemin Şenyurt

Boşluğun Sırrı

Yapılması gerekenleri tek tek sıraya koymak akıllıca değil. Birbirinden destek alıp, birbirine açılması gereken sözcükler, fotoğraflar ve renkler var. Birinden vazgeçtiğinde yaşamın katlanılmaz olabileceği iç içe geçmiş özen gerektiren işlerim olduğu düşüncesi bugün bana nefes aldırıyor. Yapılması gerekenleri bazen tutkuyla bazen disiplinle bazen de zamana bırakarak yapmak gerekliliği hiç bu kadar açık olmamıştı daha önce...

Bazen bilememek ya da bilmeyi istememek yapılması gereken en doğru şeydir. Şu anda ne yapmam gerektiğini bilememenin boşluğundayım. Bu boşluk ve bazen bazı boşluklar yaşamınızı dopdolu yapanın ne olduğu konusunda sizi aydınlatırlar. Görmeyi istemeseniz de ya da aklınızdan uzaklaştırmaya çalışsanız da boşluklar önemli bir yer tutar kişinin kendisi olma sürecinde. 

Hastanenin penceresinden boş bir alana bakıyordum ve içimi korku kaplamıştı. Yaşamımın bir yerinde boşluk vardı. Hiçbir zaman dolmayacağını düşündüğüm tehdit ediyor gibi gözüken bu boşluğa ihtiyacım olduğunu zaman içinde kavrayacaktım. Eğer o orada durmasaydı, yüreğimde, aklımda o boşluk hiç olmamış olsaydı şu an bu kadar anlam dolu olmazdım. Şimdi o boşluk ve boşlukta attığım yardım çığlığı sayesinde her deneyim karşısında olmasa da anlamlı deneyimler karşısında yüreğimin ne dediğini duyabilme şansım var. 

Yasemin Şenyurt

İşin Aslı Dünya Varmış

Ben dünyaya iki hece ile düştüm

Dünyaya ben gece gece düştüm

Yara bere içinde doğruldum

Yürüdüm

Denizlerde yüzdüm

Okumayı çözdüm

Düğüm ede ede yüreğimi

Yürüdüm

Pırıl pırıl bir günde

Bir günlüğüm oldu

Düğüm ola ola yazdım

Yürüdüm

Aşk diye bir şey varmış bu dünyada

Deniz varmış kiraz tadında

Gözyaşı varmış 

Şiir varmış 

Kalmak varmış giderken

Şaşırmak 

Tutulmak

Belli edememek varmış

Toprak varmış

Su 

Ateş

Hava

Şiire dönüşen

Lütfen varmış

Özür dilerim varmış

Gözlerin anlattığı olmak varmış

Dile getirememek varmış

Yürürken yürürken

Uçabilirmiş insan

Bulutlarda kanatlarını bulup

Martılarla şakalaşıp

Uçmak varmış

İşin aslı dünya varmış

Yasemin Şenyurt

Can Dediğin Nedir ki?

Yine bana bir haller olmuş

Gözlerim yeşil kalmış

Yine bana bir haller olmuş

Omuzlarımda güvercin

Yine bana bir haller olmuş

Islık çalmadan duramamışım

Aşkın yönelme hali

Aşkın bulunma hali

Şiir gibi şu yağmurun sesi

Şu laf dinlemeyen yürek

Çarpsın dursun 

Şiir gibi şu ağaç

Küplere binsem ne fayda

Yine bana bir haller olmuş

Alıp başımı gitmişim

Seni düşünmek için

Yine bana bir haller olmuş

Düşünceli, dalgın durmuşum

Kırılsam dökülsem ne fayda

Dünyaya meydan okurcasına

Bana bir haller olmuş

Dünyaya meydan okurcasına

Sevdiğimi söylemişim

Hani öyle ölümsüzlük falan değildir derdim

Ben aşkın bulunma halinden

Yönelme haline bir yolcuyum

Bana bir haller olmuş

Duramamışım cennette bile

Dünyaya meydan okurcasına

Sevdim sadece

Canımdan çok

Can dediğin nedir ki dercesine

Yasemin Şenyurt

Öyküsü Muamma

ÖYKÜSÜ MUAMMA

Faydasızdı açıklamak

Zarif elleri içine kapandı

Faydasızdı ağlamak

Düşünceli bakışları içine kapandı

Garip mi garip konuştu

Anlaşılmıyordu

İçine kapandı düşünceleri

Kırık kırık gülüyor

Yarım yarım bakıyordu

Ne kadar insan varsa dünyada

Onların sorunlarını yüklenmiş kadar yorgun

Bir çocuk kadar haylaz

Anlaşılmıyordu

Adını biliyordu

Öyküsü muamma

Çayından bir yudum aldı

İçinde kırıldı çay bile

Adını biliyordu

Öyküsü muamma

Elbette bir gün bilecek öyküsünü

Onu gerçekten dinlerlerse

Açacak içini

Uzatacak elini

Söyleyecek şarkısını

Zarif

Cesur

İnce

Yasemin Şenyurt

Kem Küm

bulut taşıyan bir kayıktım

gecenin en ayığıydım

kağıttım mavi

eskiler aldım

eski demeye bin şahit isterdi

bulut taşıyan kayıktım

şiirler taşıyan kanatlarım

renkleri yorgun kitaplarım vardı

tuhaftı

bir şarkı mırıldanırım

dalgınlığıma çarpayım

yalanlarımı

kusurlarımı yuttum

nefes almak istedim

üstelik masum

üstelik özgür

kırık kalbime aldırmadım

bulut taşıdım 

biraz zencefil yuttum

biraz da bal

iyi insan oldum

nasıl yoruldum

hamaklara kuruldum

olmadım

kurudum

gözleriniz ne güzel dediler

kem küm

siz nasılsınız

kem küm

özledim

kem küm

bulut taşıyan kayıktım

bir kutunun içinde

eski oyuncağım

bir haller olmuş gözlerime

kem küm

bu şiirden gideyim

belki bir işe yararım

çamaşır falan asarım

kem küm

canım kaf dağı 

canım kaf dağı

canım

yamacında kem küm

yasemin şenyurt

Yaralı Gemi

Yaralı bir gemiyim. Deniz diye sayıklayan yaralı bir gemi...Ayrılığı da bilirim sevdayı da ama öyle kolay kolay uzanamam kaleme. Acıyı da bilirim mutluluktan da anlarım biraz ama öyle kolay kolay anlatamam hangisi hangisidir. Ben dilimi çıkarırım kendime en çok kendime...Göz kırpamıyorum diye üzülürüm bazen. Eşyalarla konuşurum hem de öyle tozlarını alırken falan da değil. Yıldızlarla konuşurum hem de öyle bilgiç bilgiç değil. Akıl sorarım kedilerime hem de inanırım en bana yakın cevabı vereceklerine. Ben yaralı bir gemiyim gerçeği de düşü de deniz olan. Hangi yolu seçeceğime yüreğimi dinleyerek karar verdiğimden bu yana yaralanırım ama bilirim ki ölebilir de insan bu yolculukta. Göz kırpmayı çok isterdim biliyor musun? Dilimi çıkarırım tüm anlamsızlıklara ama öfkelenmem. Denizi sayıkladıkça kendimi tanırım ve farkına varırım ayrılığın sevdaya neler kattığının...

Yasemin Şenyurt

Seslenemedim

Ellerim yara bere içinde kalmıştı. Ufak bir kaza sonrasıydı. Avuç içime bir can erik bıraktın ve gittin. Giderken seslenecektim sana ama ismin içimde bile titrerken nasıl sese dönüşürdü ki?

Yasemin Şenyurt

Adı Olmayan Öykü

İnsan kelebekli elbisesini giydiğinde bir kelebeğe dönüştüğünü zannediyor ya bir terzi ruh hallerinden hiç habersiz değildir bence...Bir terzi ruhun mimarı olduğunu da düşünebilir. Ruhun mimarı olan bir terzi ile hiç tanıştınız mı? Ben tanışmadım ama tanışmak ve koyu bir sohbete dalmak isterdim. Durduk yere insan kendisini bir nota, bir ağaç zanneder ve yaşamını yeniden görür ya ben de bu öyküde yaşamı yeniden gördüm. Bir terzi kişinin ruhuna en yakışan rengi de bilir ve renkleri, düğmeleri, iplikleri ile zengindir. Deli gibi bir oraya bir buraya koşup dururken aklıma nereden geldiğini bilemediğim ama öğle uykusu kadar tatlı olan bu öyküye bir ad bulacak değilim. Bu öykünün adı olmayacak. Bazen kendimi şair zannediyorum ama ne şairim ne ressam. Ne mimarım ne terzi... Bir öğrenciyim ki diplomalarını çekmecelerde bırakmış ve öğrendikçe içinde bahçeler bulan. Bir öğrenciyim ki kepi gökyüzüne atacağı sırada yeniden üniversiteye başlayan. Bir öğrenciyim ki kaydını dondurmuş ama aklında fikrinde mezun olmak olan. Bir öğrenciyim ki terzilerle, marangozlarla, kaptanlarla konuşabilse mezun olacak...

Yasemin Şenyurt

Uzun Süredir

Uzun süredir  bir yolculuğa çıkmaya hazırlandığımı söylüyorlar. Farklı renklerdeki kağıtları kesip onlara yeni bir biçim vermeye çalışıyorum. İçsel gerçeklik ile dış gerçeklik arasında gidip gelen hayatlarımızda durup kendimize sormayı ihmal ettiğimiz en önemli sorunun ne olduğunu bazen o kadar iyi biliyoruz ki...

Uzun süredir evimden uzaklaştığımı ve bir öykünün içine yerleşmeye çalıştığımı söylüyorlar. Farklı renklerdeki tüpleri palette karıştırırken bir tuhaf oluyor içim. Alışkanlıklarla bağlandığımız yaşamda bin parçaya dağılan bir bardak gibi oluyoruz ve her parçamız "bana dokunmayın" diye seslenmiyor mu bazen? İçsel gerçekliğim son zamanlarda bana öyle şeyler söylemeye başladı ki ona cevap yetiştiremez oldum. Uzun süredir bir yolculuğa çıkmaya hazırlandığımı söylüyorlar. Asıl yolculuğumun dış gerçeklik ile içsel gerçeklik arasında olduğunu söylemeye hazırlandığım sırada bakıyorum ki bütün dinleyenler apar topar ayrılmış salondan. Biraz daha kalsalardı ne olurdu sanki diye hayıflandığım sırada arka sırada oturmuş o kadını gördüm ve yutkundum. Yanına gitmek ve içimden geçen cümleyi ona söylemek için hamle yaptım. Kadının gözleri o kadar ışıl ışıldı ki ve o kadar sakindi ki "merhaba" diyebildim. 

Yasemin Şenyurt

Nice Nice Yıllara Mustafa Kemal Atatürk

Yüreğin gelecek derdi

Alın teri ve düşünce ile

Aklın Cumhuriyet derdi

İlim ve sanat ile

Yüreğin barış derdi

Yurtta ve dünyada

Çocuklar var bayramda

Yeni nesli emanet ettiğin öğretmenler

Ve gençler 

Kararlı ve istikrarlı olmak

Emin ve dik durmak

Bizi anlatacak

Mustafa Kemal Atatürk

Nice nice yıllara

Bilinçli ve özgür bir kadın 

Çalışkan ve umutlu bir erkek

Sevecen ve azimli bir çocuk

Teşekkür ediyor size

Nice nice yıllara diyor yürekten

Açtığın yolda

İlkeli ve bilgili

Yürüyoruz

Mustafa Kemal Atatürk

Yüreğimizde gelecek

Aklımızda Cumhuriyet

Yasemin Şenyurt