Sırtımızdaki Formanın Hakkını Vermek

 

Hakemin kırmızı kartla futbolcuyu oyundan çıkarması gibi kendimi yaşamdan çıkarma girişimlerim oldu. Kendime kırmızı kart gösterdim ama tam anlamıyla oyundan çıkarmadım. Oyun devam ediyor ve ben artık kendime kırmızı kart göstermiyorum. Oyunun kurallarına uyarken zaman zaman çok zorlansam da devam ediyorum, sırtımdaki formanın hakkını veriyorum.

Yaşamdaki arayışımız, mücadelemiz sürerken, garip davranabiliriz. Garip davranışlarımıza kimse akıl sır erdiremeyebilir. Kendi kendimizi yadırgayabilir ve suçlayabiliriz. Kendimizi suçlamamızı gerektiren bir şey olmadığı halde kendimize cezalar verebiliriz ve bu cezalar ölümden beter olabilir.

Kendimizle iyi bir iletişim kurmak çok geç aklımıza geldiğinde pişmanlık duyabiliriz. Suçlu hissetme, kendi kendimizi cezalandırma ve pişmanlık duyma sürecinin bir yerinde durup, güçlü bir şekilde kendimizle barışmak elimizdedir. Kendimizle barışmak için geçmişin, düş kırıklıklarının, başarısızlıkların bizi zehirleme gücü olmadığını ama bakış açımızı değiştirmezsek zehirlenebileceğimizi anlamak durumundayız.

Bakış açısı nasıl değişir? Kendimize dair bakış açısını değiştirmek için belki de yapmamız gereken en önemli şey; olumlu yönlerimizin farkına daha çok varmaktır. Zorluklar karşısında baş etme stratejilerimize yenilerini katmaktır ve sırtımızdaki formanın hakkını vermek için antrenman yapmak, maçlara çıkmak ve pes etmemektir. Bir maçta kötü oynadığımızı sürekli aklımızda tutmak yerine önümüzdeki maçlara bakabiliriz. Maçın kaderini değiştirecek olanın biz olduğunu düşünmek yerine futbolun bir takım oyunu olduğunu düşünebiliriz. Kuralların sorgulanabilir olduklarını hatırladığımızda veya mutlak kötü olmadığı gibi mutlak iyinin de olmadığını aklımızda tuttuğumuzda hem yaşama hem de kendimize ilişkin bakış açımız değişecektir.

Bakış açısının değişmesi bazen de beklenmedik bir şekilde olur. Bir rüya görebilir ya da bir arkadaşınızla dertleşirken körü körüne inandığınız bir şeyin öyle olmayabileceğini anlayabilirsiniz. Bir sınavda başarısız olabilir ve o başarısızlığın hayatın sonu olduğunu düşünürken hayatınızın yeni başladığını deneyimleyebilirsiniz. Risk almak isteyebilir ve bilinmeze doğru yelken açabilirsiniz, türlü türlü tehlike atlattığınız halde bu yolculuk yaşamınızı güzelleştirebilir.

Kendimize iyi davranmak için herhangi bir günü seçebilir ve o günden sonra güzellikleri arzulamaktan, hayal kurmaktan utanmadan yaşamımızı değiştirebiliriz. Kendimize iyi davranmak için özel bir günü beklemeye gerek yok. Kendimizi iyi hissetmek için başarılı olmayı beklemek yerine içinde bulunduğumuz anda kimsenin fark etmediği bir ayrıntıyı görebiliriz ve bu ayrıntı da bize iyi gelebilir. Ayrıntıyı görebilme ayrıcalığı da bizim ayaklarımızı yerden kesebilir, dünya ile ilişkimizi ayrıntıları görebilmek üzerine kurabiliriz.

Sırtımızdaki formanın, kalbimizin ve aklımızın hakkını vereceğimiz günlere…

Yasemin Şenyurt

Eylül 2020 

Kendimi Merak Etmek

Kendimizden haberimiz var mı? İçimizde olup bitenleri, çevrenin üzerimizdeki etkilerini ve dış dünya ile iç dünyamızın birbiri ile etkileşimleri sonucunda nasıl bir insan olduğumuzu bilebiliyor muyuz? Ben nasıl bir insanım sorusuna cevap verirken dünyanın bizi nasıl sınırladığını – zaman, güç, koşullar- ve aynı anda bazı sınırlarımızı ortadan kaldırdığını anlıyor muyuz? Ben nasıl bir insanım sorusunu soruyor muyuz ve nasıl cevaplıyoruz?

Fiziksel özelliklerimizi anlatmak, mezun olduğumuz okulları söylemek ve becerilerimizden bahsetmek söz konusu olunca susmak bilmiyoruz, söz konusu olan iç dünyamız olduğunda sessizliği tercih ediyoruz. İç dünyamızda olup bitenlerin kayda değer olmadığını düşünmek bizim en büyük yanılgımız. İç dünyamızdaki çatışmaları anlatırsak bizi kaba, kusurlu ve belki de kötü bulurlar düşüncesi de bir başka büyük yanılgı.

Kendimizden tam anlamıyla bahsetmek istediğimizde karşımıza “bir dolu iş”, “daha ciddi meseleler” geliyor zannediyoruz ve “daha ciddi işlere” zaman ayırıp, ne yazık ki iç dünyamızın üstünü her gün biraz daha örtüyor, kapatıyor ve görünmez hale getiriyoruz ki bize engel olmasın, başımıza dert açmasın!

Kendimizi anlamadan- nerede olduğumuzu bilmeden- yaşamın anlamlı olmasını bekliyor ve hedeflediğimiz yerlerin güzelliklerini öve öve bitiremiyoruz. İçinde bulunduğumuz durumu da içimizde bulunan durumu da görmezden gelerek dünyaya sövüyor ve başka bir zamanda, başka bir ülkede, başka bir gezegende yaşasaydık bu denli yorgun ve mutsuz olmayacağımızı söylüyoruz. İçimizde bulunan durumu- anılarımız, hayallerimiz, çatışmalarımız, tanımlarımız- anlamak isteğinin “boş” olduğunu düşünüyoruz. Belki de kendimize en büyük haksızlığı bu şekilde yapıyoruz.

Kendimizi tanımanın “boş”, “önemsiz” olmadığını gördüğümüzde duygularımıza, düşüncelerimize değer verdiğimizde ve ikilemlerimizi, kararsızlıklarımızı karşımızda duran değerli olanaklar kavradığımızda dünyaya sövmekten vazgeçeceğiz. Kararsızlık, ikilem ya da çatışmalar, insan olmanın gereği olarak zihnimizi çok meşgul edecek, kalbimizi çok yoracak ama kendimizi anlamamızı sağlayacak.

Kendimizi sadece başkalarından dinlemek yerine başkalarının bizim hakkımızdaki düşüncelerini dinleyerek ve onları eleştirel bir gözle değerlendirerek övgüleri, eleştirileri yerli yerine koyabiliriz. İç dünyamızda olup bitenleri en iyi biz bildiğimiz halde başkalarının değerlendirmelerini de işin içine katmalıyız. 

Dünya ile etkileşimlerim bana nasıl bir insan olduğumu söyleyebilir, hatalarımı farklı bir bakış açısından gösterebilir, gelişmemi sağlayabilir. Kendimi ifade ettikçe, “gerçekten” nasıl olduğumu söyledikçe, iç dünyamı geçiştirmediğimde ve başkalarının da iç dünyalarında neler olup bittiğini dinledikçe bu dünyada belki de en çok ihtiyaç duyduğum şeye ulaşırım. Kendimi, başkalarını daha iyi anlarım. Anlamak için daha çok çabaladığımda genellemelerden kurtulur ve her insanın öyküsüne saygı duyarım.

Kendimi, iç dünyamı anlatırken de anlayabilirim veya anladıktan sonra da anlatabilirim. Bazen de kendimi anlatmak ve anlamak aynı anda gerçekleşir. İç dünyamızı tanımaya başladığımızda ve bunun için emek verdiğimizde, disiplinli olduğumuzda, yılmadığımızda dünyanın bana koyduğu sınırlara yeni anlamlar vereceğimizi de bilmemiz gerekir. Zamanın ve gücümüzün sınırlı olduğu gerçeğine karşı iç dünyam bana yaratıcı gücümü hatırlatabilir.

Eğer nasıl olduğumuzu anlatmak bize korku, sıkıntı veriyorsa büyük ihtimalle bunun nedeni uzun zamandır iç dünyamızın perdelerini açmamış ve güne başlamamış olmaktır. İç dünyanın perdesini açarken düzensizlikten, karmaşadan korkabiliriz ama bu korkuya rağmen perdeyi açıyorsak merak ediyor olmalıyız. Kendimi merak ediyorum ve bu merak o kadar iyi bir şey ki…

Yasemin Şenyurt

12.09.2020

 

 

 

Yaşamı Şekillendirmek

“Dünya, büyük varoluşçu felsefeci Karl Jasper’ın söylediği gibi, çözmek zorunda olduğumuz bir şifreyle yazılan bir kitap değildir: Hayır, dünya yazmak zorunda olduğumuz bir defterdir. Bu defterin dramatik bir yapısı vardır, çünkü yaşam günbegün bize sorular sorar, bizi sorgular ve cevap vermemiz gerekir.”

V. Frankl

 

İnsan  iç dünyasından ve kurduğu ilişkilerden yola çıkarak yaşamı ile ilgili sorgulamalara girişir. Sorgulamalar esnasında  yaşamın anlamı hakkında ya da  kendisinin kim olduğu sorusu üzerinde durabilir, bu dünyada neden varolduğunu anlamlandırabilir. Bizi eyleme, hayal etmeye, iletişim kurmaya, yaratmaya davet eden bir armağandır yaşam. Doğmuş olmak ve ölecek olmak üzerinde düşündüğümüzde sınırlı bir zaman dilimimiz olduğunun farkına varmak mümkündür. Zaman sınırlılığımızı aşmak söz konusu olmasa da bu sınırın farkında olduğumuzda günleri ve geceleri boşa harcamaktan kurtuluruz. Doğum ve ölüm olgusu bizi sınırlı bir zaman dilimine hapsetmiş gibi gözükse de duruma farklı bir pencereden baktığımızda bu zorunluluklar  yaşamımıza şekil verme düşüncesinin altını tekrar tekrar çizmektedir. Zamanımızın sınırlı olduğuna dair farkındalık bütün zorlukları yaratıcı bir gözle ve cesaretle  ele almamızı sağlar. Sınırlı bir zaman diliminde yaşadığımız gerçeği ışığında zorluklar; ilişkileri, iletişim kurma tarzımızı, hayallerimizi, hedeflerimizi yeniden değerlendiren dönüştürücü güçlerdir.

Ölecek olduğumuz düşüncesi bizi oyalanmaktan, boşa harcanan zamandan ve ertelemek alışkanlığından uzaklaştırır. Ölecek olmamızın farkındalığı aynı zamanda zorlukları görme tarzımıza etki eder. Zorlukları baş belası deneyimler olarak tanımlamamıza itiraz edebilecek en önemli şey; sevdiklerimizin ve kendimizin  ölümlü olduğu gerçeğidir. Ölüm gerçeği  zorlukların anlamı üzerinde düşünmeye davet eder. Yaşamdaki zorlukların  anlamı üzerinde yüzeysel olmayan bir şekilde düşündüğümüzde kendimizin en temelde ihtiyaç duyduğu şeyleri ve geçmişimizi anlayabilir, geleceğe yön verebiliriz.   

Zorluğun dönüştürücü gücü vardır çünkü değişimin şart olduğunu anlamamızı sağlar ve bizi harekete geçirir.  Bir sihirli değneğe sahip değiliz, olağanüstü bir varlık dileklerimizi gerçekleştirmek için uğraşmıyor ve önünde sonunda masalda olmadığımız gerçeğine uyanıyoruz.  Ağır ağır da olsa, acı, üzüntü, öfke de duysak yüzümüzü yıkıyoruz. Uyanış diye tanımladığım bu süreçte alışkanlıklarımızdan vazgeçebiliyor ve kendimizi daha iyi tanımaya başlayabiliyoruz.  Bu süreçte hayal gücünü yaşamımıza daha çok davet edebiliyoruz.  

Yüzümüzü yıkıyoruz. Kim olduğumuzu, yaşamımızın anlamını, ölümün ve zorlukların anlamını düşünüyoruz. Anlam yaratıyoruz, yaşamımıza şekil veriyoruz çünkü insan ifade olanakları açısından çok şanslı bir varlık. Bu olanakların farkına varması da bu olanakları sorgulayabilmesi de yaşamını değiştiriyor. Kendimizi ifade etme araçlarımızın zenginliğine rağmen susmayı, üretken olmamayı tercih edebiliriz ve yaşamımıza şekil vermek istemeyebiliriz. Anlaşılmadığını ya da kendini anlatamadığını hissetmek, dile getirememek insanın umudunu, cesaretini, hayal gücünü elinden alabilir. Böyle bir durumda bile  zamanımızın sınırlı olduğu, gücümüzün sınırlı olduğu noktasından hareket etmeye başlayabiliriz. Güçsüz hissettiğimiz gerçeğini inkar etmemek ve güçsüz hissettiğimizi ifade edebilmek, içimizi açabilmek bir başlangıç olabilir. Başlangıçların yarattığı bir istek vardır ve bu istek iyiliklere ve güzel şeylere odaklanmaktır.

Zorlukları belki de büyüteç olarak düşünebiliriz. Zorluklar iyi ve güzel şeyleri daha yakından incelememiz için bir büyüteç görevi görürler.  Güzelleştirdiğimiz her an, her sohbet, her bahçe, her yemek ve her yazı bize bir şey söylemektedir ve bizi bir bütün olarak kabul etmektedir. Bütün olabilmek için parçalarımızı toplamanın ötesinde bir şeyler yapmalıyız. Bu şeylerden en önemlisi ve belki de en çok emek isteyeni; yaşamı şekillendirmektir. Karalama olarak gördüğümüz zorluk karşısında, uçurumun kenarında hissettiğimizde yaşamımızı şekillendirmek kolay değildir ama bir şiir bize tam da ihtiyacımız olan gücü vermek için inatla kitabı açmamızı beklemektedir. Saatlerce boş boş baktığımız kağıt ve sıkıntıdan ısırdığımız kalem belki de henüz yazılmamış olanların heyecanını duyurmaktadır.

 

Yasemin Şenyurt

10.09.2020

 

GÜL

Aklımda uçsuz bucaksız hayaller

Hayallerde ada

Adada öykü

Öyküde yaşama sevinci

Aklımda sıcacık ekmek

Köşesinin içinde biraz peynir

Peynirin tadında 

Ekmeğin sıcağında sonbahar

Aklımda cümleler

Kızılay'da bir an durmak

Durmakta durmak

Durmak da durmak

Hiç duraksamadan

Aklımda anılar

Anılarda mucize

Mucizede gül

Gül 

Yasemin Şenyurt

04.09.2020 

Hayal Kahramanı

 

Sepetinde şato taşır

Bir hayal kahramanı

Sepetinde hazine

Gerçeği kabuğundan ayırırken

Terler döktü dökmesine ama 

Başardı sonunda

Sepetinde zehirli bir şey yok

Sepetinde sihirli bir şey yok

Varsa yoksa sözcük hazinesi 

Yasemin Şenyurt

04.09.2020 

Ankara

Güzel Güz

 çaydan o kadar çok tat alıyordum ki

yorgunluk bana mısın demiyordu

yanında ne şeker

ne sigara

varsa yoksa güzel güz

çay göz kırpıyordu

bardak filan değil

kokusuyla rengiyle

bildiğimiz çay

yanında bir defter

kalemler yeni açılmış

ne şarkılar

ne sokak

ne en sevdiğim o park

varsa yoksa çay

bardaktan taşıp

gözlerimi iyileştiren

bildiğimiz çay

yasemin şenyurt

03.09.2020

Eylül'ü Anlatmak

Eylül günlerine az kaldı

Ağustos gecelerinde şiir şiir yürümek

Eylül günlerine az kaldı

Camları silmeli 

Eylül günlerine az kaldı

Yerdeki boyalardan bir resim yapmalı

Eylül günlerine az kaldı

Çekmeceleri düzenlemeli

Eylül günlerine ne kaldı

Yazmalı 

Eylül bir şiirdir

İçinden Mayıs geçer

Eylül bir şiirdir

İçinden deniz geçer

Eylül ne güzdür

Ne güz

Ne hüzündür

Ne hüzün

Eylül gülüştür

Yaprak yaprak

Kitap kitap

Paragraf paragraf

Bana Eylül'ü anlat demiş miydin?

Yasemin Şenyurt

08.08.2020 

Ankara 

Kalemtraşla Açıyorum Sabahı

Kalemtraşla açıyorum  sabahı

Mevsim keman çalıyor

Kalemtraşla açıyorum pencereyi

Seslerin prizması

Kalemtraşla siliyorum gözyaşımı

Özgürlük içimde kıpır kıpır

Kalemtraşla uzatıyorum saçlarımı

Günler kendiliğinden uzuyor ve tatlanıyor

Bahçede otur diyor annem sürekli

Kedilerim omzumda olmazsa olmaz diyorum

Özgürlük içimde kıpır kıpır

Kedilerim şiir okuyor; müjde

Yasemin Şenyurt

12.07.2020

Ankara 

Kurtlarla Koşan Kadınlar Kitabı Hakkında

 

 

Nietzsche’nin Bengi Dönüş düşüncesi benim yaşamımı şekillendiren önemli unsurlardan biridir. Bu düşünceye göre kişi şu anda seçtiği eylemi, yaşamı bin kez yaşayacak olsa yine seçip seçmeyeceğine göre karar vermelidir.  Böyle bir soru sormayı çoğu zaman unuturuz. Bin kez yaşayacak olsam yine bu seçimi mi yapardım sorusu önemlidir. Bu soruyu okuyacağımız kitaplar için de sorabiliriz. Bin kez yaşayacak olsam Kurtlarla Koşan Kadınlar kitabını okumak isterdim ve okudum.

Kurtlarla Koşan Kadınlar kitabını okurken yaşamımın farklı dönemlerinde yaptığım seçimleri sorguladım. Kitap beni farklı yolculuklara çıkardı. İnsan ilişkilerinden kendimle olan ilişkime ve  kararlı olduğum, ısrar ettiğim, vazgeçmediğim tüm anlara doğru…. Hayat/Ölüm/Hayat döngüsünü, yaratıcılığın önemini, bizi kendimiz olmaktan alıkoyan şeyleri, eve dönüşü bu kitapla beraber daha iyi kavradım. İçime işleyen cümleleri oldu yazarın. Yaşamımdaki öncelikleri daha iyi görmemi sağladı.

Sevgi konusunda öğrendiğim en önemli şey şu cümlelerde gizli: “Kimi zaman Hayat/Ölüm/Hayat doğasından kaçanlar, sevgiyi sadece bir lütuf olarak düşünmekte ısrar ederler. Ancak, en tam halinde sevgi, bir dizi ölüm ve yeniden doğumdur. Sevginin bir evresinin, bir yönünün gitmesine izin verir ve bir başkasına gireriz. Tutku ölür ve geri gelir. Acı kovalanarak uzaklaştırılır ve başka bir zaman tekrar yüzeye çıkar. Sevmek- hepsi de aynı ilişkide olmak üzere- sayısız sonu ve sayısız başlangıcı kucaklamak ve aynı zamanda bunlara göğüs germek demektir.”  (Estes, 2016, s. 182)

Bu bir dizi ölüm ve yeniden doğum ile karşılaştığım halde sevginin bitmek tükenmek bilmeyen güzelliklerle dolu olduğunu düşünmekte ısrar ediyordum. Bu ısrar yüzünden de ölümler karşısında kendimi yıpratıyor, yeniden doğumlara inanmıyor ve bir yerlerde hata yaptığımı düşünüyordum. Bu bakış açısı değişikliği ile  birlikte sevginin bazı yönlerinin gitmesi gerektiğini ve buna izin vermem gerektiğini anladım.

Günümüzde sevmek, umutlu olmak, iyimser olmak dediğimizde hep olumlu şeyler düşünmekteyiz ve hatta bu olumlu şeylerin en olumlu şeyler olması gerektiğine inanmaktayız. Bu yanılgı yüzünden umudun içindeki umutsuzluğu veya iyimserliğin içindeki karamsarlığı görmeye tahammül edemiyoruz. Mutsuz olmamak için bin türlü çare düşünüyoruz, sevgi dolu olmanın sadece olumlu bir şey olduğunu benimsediğimizden, olumsuz duygular hissettiğimizde-nefret, öfke, keder- paniğe kapılıyoruz, dünyanın sonu geldi zannediyoruz.

Kurtlarla Koşan Kadınlar masallarla beraber beni büyüttü. El emeği göz nuru “kırmızı ayakkabılar” ile yürümemi sağladı. Ne kadar şaşaalı, göz boyayıcı şey varsa onlara  temkinle yaklaşmamı sağladı. Kendi gerçek psişik ailemi bulmam için bana önerilerde bulundu. Şöyle söyledi mesela: “Dışarının talepleri ile ruhun taleplerini yerine getirme arasında yapacağı seçimlerin bir ölüm kalım meselesi olduğunu hissedebilir. Kendisini, hiçbir yere ait olmayan eziyet çekmiş bir yabancı gibi hissedebilir- dışlananlar için bu normaldir, ama normal olmayan şey oturup buna ağlamak ve hiçbir şey yapmamaktır. İnsanın ayağa kalkıp  nereye ait olduğunu aramaya çıkması gerekir.” (Estes, 2016, s: 200)

Ayağa kalktım ve yolculuğuma devam ettim. Yolculuğumda umut ederken ve bazen bir yerlerde durup, soluklanma, sığınma ihtiyacı hissettiğimde kendimi kötü hissetmem için bir neden olmadığını ve hatta bu soluklanmanın farkındalığımı, yaratıcılığımı güçlendirdiğimi söyledi kitap. Hareketin içinde dinlenme var ve umudun içinde umutsuzluk var. Eğer biz yaşamı anlamak ve anlamlı kılmak istiyorsak; kötü ya da olumsuz şeylerin, yaşamımızı  değiştirme gücünün bazen olumlu şeylerden daha etkili  olabildiğini hatırlamalıyız.

                                                                                                              Yasemin Şenyurt

 

Kaynaklar

 

Estes, P. C. (2016) Kurtlarla Koşan Kadınlar. İstanbul: Ayrıntı Yayınları

 

 

 

 

 

en sevdiğim düş

Adını bilmediğim çiçekler yetişiyor aklımın ormanlarında

Kokularında kaybolduğum

Bir çiçeği alıp vazoya koymak ne denli zor

Adını bilmediğim nehirler denizlere karışırken

Şarkılar söylemek

Kendiliğinden 

Aklımın ormanlarında bir efsane dolaşıyor

Efsane tekrar ettikçe

Esrarengiz bir güç doluveriyor ciğerlerime 

Aklımın ormanlarında yollar engebeli

Gece başkaları için korkunç olabilir orman

Bana kalırsa şiir 

Yara bere içinde kalmıyorum dersem koca yalan

Çığlık hiç atmadım dersem 

Hiç korkmadım dersem kim inanır

Yine de haki yeşilidir 

En sevdiğim renk

En sevdiğim düş ise hakikattir 

Yasemin Şenyurt

29.06.2020

Ankara

İnatçı Mavi Şarkı

 

Kalbimle konuşunca

Bahar gelir

Şiirime

Şiir

Görmenin ötesi

Şiir

Gökyüzünün içi

Şiir

Siyah beyaz bir fotoğraftaki

İnatçı mavi şarkıdır

Dinlerseniz

Bilirsiniz

Şiir

Özlemdir 

Şiir

Tepeden aşağı kendinizi

Uçarcasına bırakmak değil

Şiir

Tepeye doğru 

Yürümektir 

Adım adım

Şiir

Gerçeği karşılamadır

Ağırlamaktır onu 

Yasemin Şenyurt

21.06.2020

Şiir ve Çay

Sabaha şiir ve çayla başlamalı

İnsan yüzünü şiirle ve çayla yıkamalı

Sıcacık olan bir günü başlatmalı

Anadilde

Sabaha anılarla başlamalı

Hayaller katarak 

Pencereleri açıp

Uzun uzun seyretmeliyiz

Bir güzel diyaloğu

Dün değil miydi demeden

Sabaha hayallerle başlamalı

Anılar katarak

Sabah serinliği biraz üşütürse

Mutlaka gülümsemeliyiz

Üzerimize geçirmeden sorumluluklarımızı

İşlerin başına geçmeden 

Hem belki bugün 

Nefes almak daha tatlı olacaktır

Hem belki bugün

Pencerelerin önündeki çiçekler

Sana bir şey söylemekteler 

Yasemin Şenyurt

20.06.2020

Ankara

Kırılgan Dev

Kırgın bir dev yaşar içimde

Alıngan bir deniz

Sarp kayalıklar

Nefes alır

Konuşur

Islık çalar

Silahım yok

Kılıcım da

Olsaydı da 

Kullanmazdım

Kırgın bir dev yaşar içimde

Sihirli gücü var elbette

Alıngan deniz

Derinlerinde

Bir gökyüzü saklar

Uçak değmemiş

Sarp kayalıklar

Derinlerinde

Bir sonsuzluk şiiri saklar

Yüreklerimizin sakladığı gibi

Savaş açacak değilim

Bu saatten sonra bu dünyaya

Müziğin büyüsünde

Eriyip gideceğim

Sakin kalacak değilim

Heyecan duyacağım her sabah

Kolum kanadım kırık hissetsem de

Uçacağım 

Düşman kalmak isteyenler kalsın

Barışmaya niyetim yok

Hem de hiç yok

Sihirli gücümü dinleyeceğim

Mayınlar döşeyenler döşesin

Kırılgan bir devim ben

Aklının başındalığı sorgulanabilir olsa da

Yüreği hep şiire dair

Şüpheler canda can bırakmasa da

Hayalleri yüzünden

Sökülse de gözlerim yerinden

Vazgeçmeyeceğim yeni hayallerden

Ve türlü türlü hatalardan

Derin mi derin

Bir deneyimden

Yalın mı yalın

Bir öyküdür bu

Düğüm düğüm eden bütün dostları

Ne fena değil mi

Dost düşman diye ayrılmak

İntikam peşine düşmek

Ve savaşmak

Unutarak şiirleri

Ve savaşmak

Gemiler

Uçaklar

Tanklar ile

Oysa güzeldir barış

Dünyanın her yerinde

Ve insanın içinde

Güzeldir 

Kırılgan bir devim ben

Kolay kolay ölmeyen

Yasemin Şenyurt