İlham Veren Kadınlar Röportajı

Sayın Sinem Uslu'ya ve Metnihane ekibine İlham Veren Kadınlar röportajını ilk olarak benimle gerçekleştirdikleri için çok teşekkür ederim. Sorular öyle güzeldi ki kendimi, öykümü, Mavi At'ı ve sevdiğim kitapları tüm içtenliğimle anlatmamak imkansızdı. 

Röportajı şu linkten okuyabilirsiniz: 

https://www.metnihane.com/tr/blog-39/ilham_veren_kadinlar_yazar_yasemin_senyurt_roportaj1-286.html

Ben Diye Biri Var

Ben diye biri var

Koşuyor sular üzerinde

Sular diyorum

Ne fenadır

Karadan başkadır

Ben diye biri var

Çayı demli ve şekersiz içen

Gözlerinde ufuk çizgisi neden sanki

Güneş mi batmış bu sabah

Her taraf ışık

Sessizce doğruldum

Üzerimde kedilerim

Pikeyi atmışlar yere

Gün öyle güzel ki eylül

Sular üzerinde 

Ben diye biri

Yedigöller'de sanki 

Yapraklara anlatır en güzel öyküyü

Kendinden sakladığı

Kendinden sakladığı

Kendinden sakladığı öyküleri var onun

Yazarsa olmaz

Anlatırsa hiç olmaz

Kendine de saklamaz

Kendinden sakladığı öyküleri var 

Gelir gelmez dünyaya

Anladı

İşi gücü öykü olacak

Sular üzerinde koşacak

Renklere inanacak

Tek bir renge inansa içim yanmaz

Her renkte binlerce öykü duyacak

Yedi bin öykü ile nerelere sığacak

Yasemin Şenyurt

05.09.2019

Ankara

ağaçsız insan mı olur?

ilhan berk okudum uyanır uyanmaz

gün başlamamıştı daha

komşu sesini açmıştı radyosunun

koşa koşa sana bir mektup getiriyordum

ellerim güzel miydi

bileklerim mavi mi

deniz mi kokuyordu avuçlarım

koşa koşa gelirken

ilhan berk okudum uyanır uyanmaz

kahvaltıdan önce ve sonra

çay bir başka güzel göründü

ekmek başka güzel

peynir mavi olur mu diyeceksin

maviydi eminim

uyanır uyanmaz

kedilerim beni izliyordu

sana koşa koşa geleceğimi

benden önce biliyorlardı

ilhan berk okumamı istemişlerdi

benim için kitaplıktan seçmişlerdi

düşürmüşlerdi onu

ağacın altına

evinde ağaç mı var demeyin

ne olur

ağaçsız ev mi olur 

ağaçsız insan mı olur

uyanmıştım

ormanlar yanıyordu

ölüyordu doğa

gözlerimi beton eziyordu

uyanmıştım

sana koşa koşa orman getiriyordum

koşa koşa okyanus

mektubu açınca anlayacaksın

betona inat

ağaçlara sarılıyoruz

bırakmamacasına

kollarımızı kesecekler belki de

ayırmak için bizi 

o zaman işte ağaç insan olacağız

o zaman kollarımız olacak kuşlar

anlayacak herkes

neden şiir okuyoruz

sabahları uyanır uyanmaz 

neden mektup yazıyoruz

neden koşa koşa okyanus

getiriyorum

o zaman işte kuş sesleri kaplayacak her yeri 

yasemin şenyurt

25.08.2019 

05.16

ankara

Dağın Doruğu Sanki

Kendine bir daire buldu önce

Çevresini hesaplamak istedi

Kaçtı pi sayısı

Sahiden kaçtı

Kendine bir üçgen buldu

Çevresini hesaplayacaktı

İç açılarını falan

Dağıldı aklı

Hipotenüs  de neyin nesi

Güzel mi güzel bir öykü olmasın

Bir kumaş mı yoksa

Kandırdı kendini

Üslü sayılara

Küstü önce

Birin üssü sıfır

Eşittir bir dolunay

Fonksiyonel

Say geriye doğru

Dalgıç mısın sanki

Boğul ne olacak

Ben şimdi saymaya ikiden başlıyorum

Çift sayıları çarpıp hep sıfırdan başlıyorum

En büyük ortak böleni bulacağıma 

Okyanusa açılıyorum

Kanatlarım gümüş mü gümüş

Süzülüyorum 

Bir deri bir kemik kalıyorum adeta

Toplasam kendimi 

Hep şiir mi

Sanki bir dağın doruğu

Kierkegaard Korku ve Titreme'yi yazmamış

Sanki bir dağın doruğu

Genç Werther mutlu

Bir şeyler oluyor bana

Çıkarıyorum kendimi günlük yaşamdan

Öyle bir çıkarma işlemi ki

Seneler sürüyor

Bir soru cümlesi içinde

İçimdeki buzdan ünlem erimesin mi

Üç noktalar uçmasın mı

Mutluluğun karesini almak mıdır bu

Çarpım tablosunda

Dokuz kere sekiz

Yetmiş iki eder

Aksini iddia edemezsin derler

Ediyorum

Bu şiirde dokuz kere sekiz

Yaşam eder 

İspatıdır gökyüzü

Ağlamayacağım işte 

İnadım inat

Bu şiirin konusu ne dalgıç

Ne matem

Ne matematik

Ne bilim anladı 

Ne sanat

Gel

Kendimize beşinci işlem bulalım

Dört işlemden bunaldık 

Beşinci işleme umut tam

Gerçek zayıf

Hayal güçlü

Yasemin Şenyurt

2019

Ankara

uke çalabilirim

uke çalabilirim

ben bazen  böyleyim

sınırsız

uke çalabilir

şarkılar yutabilirim

böyleyim bazen sebepsiz

ukulele 

zıplayan pire demek

ben bazen meraklı

mırıldandı cadde

haykırdı tanrı

kapattım kulaklarımı

çalabilirim uke

serüvendir benim günüm

korkusuz ve aşık

 

yasemin şenyurt

Gökyüzünde Yalnız Gezen Balık ve

Lacivert Kale

ya ben kendimi yeniliyorsam

mavi bir aynada

ya ben kendimi koyulaştırıyorsam

lacivert kalede

ya ben derinleştiriyorsam kendimi

şiirle

ya da ben 

homo semioticus

yasemin şenyurt

25.07.2019

kurgu olmasa

kurgu olmasa

hep dikey düşerdi dikey çubuklar

kurgu olmasa

mutluluk bir gofret markası 

kurgu olmasa

an asılsız bir harita

kurgu olmasa

kutup yıldızı imkansız

gittikçe güçlenmezdim

kurgu olmasa

şimdi bir kirpiye dönüşüyorum

saat yedi suları

kurgu olmasa

pembe kalırdım

kirpiye dönüşüyorum

kurgulamak için 

kurgulamak nedenleri anlamaktır

ucunu açmaktır silginin

kurgulamak

dikiş atmaktır 

kurgulamak

gerektiği zaman gerektiği yerde olmamanın büyüsüdür

çığlıktır

her gece munch olmaktır

Yasemin Şenyurt

17.07.2019

Ankara

göz kırpar hayat

Kuşların uçuşunda

Çiçeklerin esintisinde

Hep yaşam yorgunluğu mu var sanırsınız? 

Yağmurun usandığı 

Güneşin çekimser kaldığı anlar vardır mutlaka

Yine de göz kırpar hayat size

Elini uzat der gibi 

Sizi bekler

Yorgunuz mutlaka

Yine de göz kırparız hayata

Dilimizden şarkılar eksilmeden

Kalp kalbe karşıdır 

Çalar telefonumuz

Kitap kokusundan dönünce başımız

Deniz göz kırpar

Sizi bekler

Yasemin Şenyurt

Teşekkürler Nazım Hikmet

Babamın bana ilk hediye ettiği kitap Nazım Hikmet'in şiir kitabıdır. Yıllar yıllar sonradır Tahir ile Zühre'yi okuyuşum. Güzel günlere inanmak ondan sonradır. "O şimdi ne yapıyor" diye düşünmek ondan sonradır. Bir çocuğun avcunun içindeki kediye bakışını anlatmış mıdır Nazım bilmem ama bence bütün sevdalar ondan sonradır. İnsanın kendisini, doğayı, hayatı sevmesi ve sevdanın, özgürlüğün Türkçesi Nazım şiirindedir. "Ne güzel şey düşünmek seni" yazmalı bence bütün teknelerde. " Ben artık şarkı söylemek istiyorum" diyebilmeli yediden yetmişe herkes. Başını alıp gitmeli insan Nazım Hikmet'in şiirleri ile. Bir an olsun şaşırmalı bütün günlere, gecelere ve bir ömür teşekkür etmeli  Nazım'ın şiirlerini "yüreğinden verdiğine"...

Ondan sonradır Angina Pektoris'i okuyuşum. Önce ve sonra önemini yitirir bir an. Hasret çekersiniz, özlem duyarsınız, gözleriniz dolar, şiir yazarsınız ama bilirsiniz ki şiir sizin yazdıklarınız değildir. Bilirsiniz ki yaşamı sevmeniz, özgürlüğe tutkunuz ne kadar yoğun olursa olsun onu ifade etmeniz Nazım Hikmet'in şiirleri olmadan mümkün değildir. Mümkündür belki ama kim "ben bir ceviz ağacıyım" diyebilir ve devam edebilir: "Ne sen bunun farkındasın ne de polis farkında"  

Bir an kalbiniz deli gibi çarpar ya... En iyi siz anlatabilirsiniz değil mi bunu? Ben öyle düşünmüyorum en azından kendim için. Nazım Hikmet yazmış bu anda yaşamış gibi diyorum. Bir an çok sevdiğiniz bir insanın kahkahasını duymak çok sevindirir ya insanı... Yazmak istemezsiniz bunu ama Nazım Hikmet yazmıştır. Bir an  sizin içinizde duran bir şey değildir de acı siz onun içinde olduğunuzu duyarsınız. Kendi kendinize "bundan kötüsü olamaz" dersiniz ve Nazım'ın şiirlerinden birini okursunuz. O size "herhal ilerdedir yaşanacak günlerin en güzeli" der ve o an umut vardır. O kadar güçlü duyarsınız ki umudu... Teselli etmez Nazım Hikmet. Umut cereyan eder içinizde. Anlıyorum şimdi dersiniz.  

Bir ömür teşekkür edersiniz Nazım'a. Bazen içinizdeki hayret o denli büyür ki diliniz damağınız kurur, başınız göğe eğer ve dersiniz ki ben bu duyguyu tanıyorum. Ondan sonra mı yoksa ondan önce mi okursunuz Nazım şiirini? Siz karar verin. Zor bir karar. Nazım'ın şiirlerini okuduktan sonra şiir yazmamak da zor. Yazmak daha zor...

Belki de "en güzel şiir henüz yazılmadı"...

Yasemin Şenyurt

Ankara

3 Haziran 2019    

Deliye Her Gün Bayram Değil !

Deliye her gün bayram derler, ben inanmam. Ölüsü olan bir gün delisi olan her gün ağlar derler, ben inanmam. Delilikle ilgili söylenmiş ve akıllara yer etmiş çoğu cümle ne yazık ki  ruh sağlığı sorunu yaşayan kişilerin sorunlarını katlamakta ve hatta sorun yaşarken doktora gitmekten, tedavi görmekten köşe bucak kaçmalarına yol açmaktadır. Çoğu kişi bilir ki şizofreni tedavisinde gecikme ve epizodların ya da alevlenme dönemlerinin çoğalması tedavinin seyrini olumsuz etkilemektedir. Bilen kişilerin daha çok bilmesini ve bilmeyenlere anlatmasını yürekten isterim ki şizofrenide iyileşme mümkündür ve şizofreni tedavisi gören kişiler desteklendikleri ve kendilerini damgalamadıkları, damgalanmadıkları sürece çalışır, üretir ve sorunlarla karşılaştıklarında da pes etmeden her sorunda öğrenilebilecek, keşfedilebilecek taraflar olduğunu bilirler. Sorunun adı ister şizofreni ister başka bir şey olsun mesele o soruna bakış açımızdır. Gerçek dediğimiz şey dönem dönem hepimiz için zor ve hepimiz bazen gerçekle yaralanıyoruz. Gerçek dediğimiz şey dönem dönem hepimize kabus yaşatabiliyor. Bazen de gerçek dediğimiz şey bir hayalden daha güzel olabiliyor, insana iyi ki yaşıyorum dedirtiyor. Gerçekle yaralanmamış bir yetişkin var mıdır bu hayatta? El kaldırsın lütfen. Madem gerçek hem yaralıyor hem de sevindirebiliyor o zaman onu bir süreliğine rafa kaldıran ya da erteleyen, saklayan akıllarımıza neden haksızlık ediyoruz? Neden bir kişiyi anlamak için çabalamak yerine- zaman, emek, ilgi ister- kolay olanı seçiyor ve delidir ne yapsa yeridir diyoruz? Tehlikelidir diyoruz bilip bilmeden ve neden görmüyoruz ki kendi kendine konuşan kişinin anlam dünyasını? Kapılmışız günlük hayatın koşturmacasına, her şeyi de bilemeyiz, anlayamayız ki düşüncesiyle yüzeyde kalalım biraz dediğimizde boş vermiş oluyoruz. Boş verme tutumu insanın ağzına geleni söylemesine neden oluyor ve hayatımızda ne kadar incelik varsa alıp götürüyor... Kavramların içeriği boşalıyor diyoruz ama bilmiyoruz ki kavramlar çok sık kullanılmaktan değil de şiirsiz, oyunsuz kaldıklarında boşalır. Biz oyun oynamayı unuttuk; bilgisayar oyunlarını oyundan saymıyorum. Biz birbirimizin şiirini tamamlamayı, mektup yazmayı unuttuk. Unuttuk ve boş verdik. Boş verdik ve dışladık. Dışladık ve öldürdük. 

Yaşam benim için yeniden başladı şizofreni tedavisi ile. Yaşamım Mavi At ile anlamlandı. İncelikler düşünen, şiir tamamlayan, mektup yazanlar, fotoğraf çekerken mutlu olanlar buluştuk Mavi At'da. Çay da kahve de bahane oldu. Birlikte diyerek Mavi At'ın 10. yaşını kutluyoruz Haziran'da. Yakınlarımızı kaybettik, psikoloji öğrencisi arkadaşlarımızın düğününe gittik, Zehra'nın bebeği geldi kafeye. Birlikte nice yıllara diyeceğiz. Gerçekten gerçekle yaralanmış ve sizi yaralayanın gerçek olduğunu anlamışsanız kafeye, derneğe, kongreye bekleriz. "Vaktiniz varsa durup ince şeyleri anlamaya" bekleriz bir gün. 

Müzik dinletisi vardır belki o gün kafede. Belki de çok sessizdir. Elektrikler kesilmiştir belki ve esin perisi gelmiştir. Belki de on yaşlarında sarı saçlı, mavi gözlü güzelim  bir çocuk röportaj yapıyordur kafede çalışan ablasıyla. Belki de Haldun Hoca damgalamadan bahsediyordur belki de şizofreni ve yaratıcılık konuşuluyordur Psişizofreni etkinliğinde. Bir masada sessiz sessiz Volga bembeyaz bir tişörte masmavi bir at çiziyordur. Belki de iki arkadaş Almanca çalışıyordur. Siz adım atmış olursunuz, nefes almış olursunuz. Belki de sorunlardan öğrenilecekler olduğunu anlatmıştır Şeyda size. "Mavi bir huydur bende " dersiniz belki eve gelince. Kendi kendinize konuştuğunuzu duyan anneniz gülümser sıcacık. Belki de Mavi At'a daha çok gelmek ve kitap okumak istediğinizi anlatırken "ben de geleyim" der babanız.  O zaman hayat bayram olabilir yine de her gün bayram değildir. 

İyi bayramlar.

Yasemin Şenyurt

Asırlardan İnsan Yıllardan Şiir

Asırlardan insan

Yıllardan şiir 

Anlardan aşk olsun 

Asırlardan anlam

Yıllardan şiir 

Anlardan deniz olsun

Desinler ki 

Yıllardan yine şiirdi 

Günlerden pastel 

Saat dört 

Yıllardan yine şiir 

Belki de bu yüzden kıyamet 

Saat beş 

Yıllardan umut

Asırlardan insan 

Kendime katlandım 

Yola çıktım 

Vardım canla başla 

Kendime zaman verdim

Sakinleştim 

Saatlerden gül şimdi 

Bir saat kaç asırdır 

Sor diyor ruhum 

Susuyorum 

Bir andır yaşam 

Yepyeni bir dildir 

Doğar ve gelişir 

Bir andır 

İçinde asırlar vardır 

İlkbahardı derler 

Saat kaçtı 

Saat kaçar 

Sabahı yakala der çocuklar 

Yasemin Şenyurt 

2019 Ankara 

Deneyden Vazgeçmek

Evin içinde hanım hanımcık oturamadım hiç. Hep haylazlık peşindeydim. İğde ağaçları şahittir ki ağlardım en olur olmaz yerde. Boyama kitapları şahittir ki ne güneş turuncu olurdu ne ağaç yeşil… Matematik defterlerim şahittir ki üçgenin alanını hesaplamak da zordu dairenin çevresini de. O dönemde yazdığım günlükler yüzünden ömür boyu disiplin cezası almıştım da kimsenin haberi yoktu. Sınıfta bir gün fen bilgisi dersinde tükenmez kalemle oynamaya dalmıştım ki hoca bağırmaya başladı. Sınıfın içi avaz avaz küf koktu. Sınıfta bir gün köpeğimizin olmadığını söylemiştim ki dünyanın en güzel, en anlamlı cümlesini duydum: “Bizim evde bir saka var, sen konuşturursun” O dönem duyduğum bu cümle beni kendi gözümde önemli kılmıştı. Varsın İngilizce derslerinden bir şey anlamamış olayım. Türkçe öğretmenimin bu cümleleri sayesinde adımı sevmiştim: Yasemin.

Adım şahittir ki şiirler yazdım. Adım şahittir ki öykülerim aşktı. Adım şahittir ki yılbaşları yılbaşı oldu o tarihten sonra. Yeryüzünde bana söylenmiş bir sırdı: Genç Werher’in Acıları. İddia ederim ki kimse benim gibi okumamıştır o kitabı. İddia ederim ki kimse benim gibi beyaz mobilyalı odada beyaz radyoda siyahın altını çizmemiştir. Siyah olan en çok gece sanıyordu insanlar. Siyaha yüklenen olumsuzluklara rağmen ben siyahı sevmiştim. Siyahın sihirli çağrışımları vardı: Siyam, sihir, simit. Çağrışımları bu denli sevemezdim adım Yasemin olmasaydı. Siyahı bu denli sevemezdim Kayahan’ın şarkıları ile büyümeseydim.

Bir gün Yeşilköy’de bir kişinin peşine takılıp gitsem ne olurdu diye düşünmüş ve bu deneyi yıllar sonra şizofreni hastalığının etkisiyle gerçekleştirmiştim. İyi şeyler olmamıştı. İyi şeyler olmamıştı ama iyi şeyler olmasına neden olmuştu bu kayboluş. Deneyler fen bilgisi dersinde olmazmış sadece. Bir daha deney yapmadım yaşamımla ilgili. Yazarak denedim ve tutku oldu bu.

Yasemin Şenyurt

2019

Ankara