bir aforizmadır acı

Fotoğraf:Yasemin Şenyurt

Yerin üç kat altında

Üç odada güç cümleler kurarım

Yalnızlığıma giriş için

Önce bir şiir düşlerim

Yalnızlığım gelişir

Aşk içinde

Son yazmam

Bir aforizmadır acı

yanlış vapurlara binen sihirbaz

Beyaz şapkasından siyah tavşan çıkaran bir sihirbazdım

Yanlış vapurlara binerdim

Balıklarla şarkı söylemek için

Biraz güneş çarpmıştı

Bal gibi şaşkındım

Yanlış vapurlara binerdim

Aklımda şiirler

Gülümserdim ve demli iki çay içerdim

Dalgalara bakakalmaktım

Balıklarla şarkı söylemektim

Dilimi yutardım yanlış vapurlarda

Yüzüm bir martının yüzüne dönüşürken

Güneş çok

Çok güneş

Güneş çok

Böyle bir yaz günü

Sihirbaz olmak zor

Diğer işlerin de canı cehenneme

Yanlış vapurlarda güneşle haşır neşir

Özlemek somut bir şey doğrusu

Yasemin Şenyurt

şiirin başı dönmüş

Fotoğraf: Yasemin Şenyurt

Ağaçlar dalgalanıyor

Penceremden gördüğüm bu

Kedim tüylerini yalarken

Bu görüntünün tek şahidi benim

Şarkılar eşliğinde

Kahvem sütlü ve şekersiz

Kedim gözlerini kısıyor

Bu an kanıtsız fakat la la laaaa

Telefonumu kapatıyorum

Televizyonu hiç açmamıştım

Bir ağacın dalında duruyorum

Düşerken toprağa aklıma veda ediyorum

Oyun oluyorum

Kendimi unutuyorum

Biraz daha oynayalım lütfen

Hava kararmasın hemen

Bu hayalde şu kadar gerçek var

Tartamam

Şu gerçekte bu kadar hayal

Anlayamam

Ağaçlar süzülüyor salona

Kedim uyuyakaldı

Çitin üzerinde bir serçe

Haber veriyor senden

Şimdi mi diyorum

Yaprak mı oldum

Toprağa mı düştüm

Şiirin başı dönmüş olmalı

Hangisi önce oldu

Hangisi hayal

Bilinmez

Şiirin bir bildiği olmalı 

Yasemin Şenyurt

27.02.2018

Ankara

başlıca hayat kaynağım düş

Fotoğraf: Yasemin Şenyurt

Öyküm böyle benim

Sislerin içinden geçer 

Yürümek zordur

Göz gözü görmeden

Başlıca hayat kaynağım düş

Yürürüm

Zehir zemberek gecede bile

Yürürüm

Islığım güç verir

Burası tam da umut bahçesi

Şu mavi masada duran çay benim

Radyonun cızırtısı da sabaha dahil

Yürürüm yeniden

Başlıca hayat kaynağım düş

Böyle bahara yaklaştıkça günler

Yürürüm

Bir mucizeyi kalbimde saklayarak

Yürürüm

Çünkü yürümek

Hem varmak

Hem durmak

Hem de anlamaktır

Çünkü her yürüyüş

Kendinden uzaklaşırken

Kendine uzanmaktır

yasemin şenyurt

25.02.2018

Ankara

yağmur alarmıdır kalbinin

Fotoğraf: Yasemin Şenyurt

ellerini aç

yağmur yağıyor

şemsiyeni unut 

yağmur yağıyor

kendine haykır

yağmur yağıyor

gözlerini kapa

yağmur 

unutamadıklarınla sensin

yenilgilerin de sensin

kaçaklığınla sen

aşktan sen

yağmurla yağamazsan

gökyüzü neden var

yağmur alarmıdır kalbinin

bugün bir şölen

evde veya sokakta

yorgun veya çalışkan ol

bugün bir şölen

yarın da öyle olacak

yağmur şarkılar söyletmezse

neden var

bir kitaptaki bir paragrafla

yıkanmamışsan

ya da yıkmamışsan önyargılarını

hayat neden var

yağmur alarmıdır kalbinin

farkına var

yasemin şenyurt

23.02.2018

ankara

13:32

içindekiler

Masa örtüsünü silkelerken

Kuşlar uçuverdi göğe

Yazı masasına geçti

Mürekkep şişesinden devriliverdi bir yaz gecesi

Kuşlarla yaz gecesi arasında kaldı

Sıkıştı kalbi

İçinde bir çocuk parkı buldu

Parkta sabahın erken saatlerini

Erken saatlerde bir kimsesizi

Kimsesizin yanına oturdu

Canından kıymetli bir an saklıyordu gözlerinde

Ağlasa yakasından içine süzülecekti

Canından kıymetli bir an saklıyordu gözlerinde

Kimsesiz daha ilk görüşte anlamıştı bunu

Kırık sözcükler battı boğazına

Kimsesizin en başından beri bildiği gibi

Sözcükler kırılınca cümle içinde kullanılmaz

İçinde bir meydan buldu

Meydanda kendi kendine konuşan bir genç

Elleri ile bir bulut çiziyordu adeta

O da bir başka bulut çiziverdi

Yere dağılıverdi sigaralar

Birlikte topladılar

Göz göze geldiklerinde

Kırık sözcükler battı boğazlarına

Kendine ne diyordun diye sordu

Ben bir başkasıdır diyordum dedi ve benim sözüm değil bu

Genç hızla uzaklaştı

İçinde bir şeyleri paylaşmış olmanın sevinci 

İçinde pırıl pırıl bir gökyüzü ile

Sigaralardan biri yerdeydi hala

Bir simitten bir lokma

Bir kağıt parçası

Kağıt parçası uçuverdi

Şiirin en başından beri bildiği 

Göz göze gelebilmek 

Nasıl güzeldir

Nasıl anlam ile doldurur insan yaşamını

Bir meydan okumadır hiçliğe

Baş başa verip

Söyleşmek

Bazen sözcüksüz

Bir meydan okumadır anlamsızlığa

İçinde bir kütüphane buldu

Kütüphanede iki çocuk

Çocukların ellerinde şiir kitapları

Yanlarına oturdu

Sabahın erken saatleri

Kalbi ferahladı

yasemin şenyurt

22.02.2018

gülerek gürül gürül

gülerken 

mavi ve sahiden tükenmez bir umut belirir

yaşamak

kıştaki bahardır

duyabilirsin

yaşamak 

portakal reçelinde buluşan 

iki çatal

yaşamak:

kokusu temiz havlunun

mendilin kenarındaki süs

iliklerine kadar üşüdükten sonra

ısınmak

yaşamak

gülerek gürül gürül

büyülenmek her şeyden

kar tanelerinden

fotoğraftaki bir ayrıntıdan

deniz kenarında birlikte durmaktan

ve portakal reçeli yerken

üstüne damlamasından

yine yeniden gülünce

korkmamaktan

ısınmak gülerek

daha çok 

daha çok

gülmek

birlikte

yüzümüzde gül açana dek

yasemin şenyurt

18.02.2018

oyun

dizlerim kanamıştı

hiç unutmuyorum

altı bir değildi dünyanın en güzel kapısı

çat pat konuşuyordum

reşat nuri güntekinin bütün kitaplarını okuyordum

çalıkuşu hariç

çat pat anlıyordum

önlüğüm maviydi

yakam süt beyazı

bir astronot düşlüyordum

adı Ozan 

dünyanın en güzel kapısı

kütüphaneye açılır

tarık buğra'nın küçük ağa kitabını okuyamayınca

utanırım gidemem derse

aziz nesin'in şimdiki çocuklar harika

orhan kemal'in cemile 

o yıllarda dokunur hayatıma

cuma günleri iple çekilir

okuma saati okulda

özeti olmaz ki okuma tutkusunun

aynaya baktım

çok buğulu

karar verdim

yazmalıyım

ferit edgü'yü okuyacağım daha

tomris uyar ile kendimden geçeceğim

tutunamayanlar ile tanışacağım

pessoa

gelecek 

bachmann

sarsacak

sait faik ile sevilecek semaver

deniz kızları

balıkçılar ve nice an

lale müldür

birhan keskin

didem madak ile 

dertleşip

uçurtma olunacak

başaramazsam

topaç

başaramazsam

bir deniz minaresi

kitaplar okurum yıllardır

ama içlerinden biri 

canıma okudu

adı boyalı kuş 

yazarı kosinski

hayat artık çok başka

mücadele sürmeli

yasemin şenyurt

18.02.2018

saat:18:12

Ankara

bağımsız merhaba

güne kendinle başlarsın

seine içindedir

trieste içindedir

dünyanın öte ucu içindedir

ankara içindedir

kapıdan çıkıp bahçelerde yürüdüğünde

şiirler aklındadır

bir rüya gördüğünde

bir hayal kurduğunda

bir gerçeğe kavuştuğunda

merhaba dersin 

dünyanın bütün dillerinden

bağımsız

merhaba dersin

bütün şairlerden özür dileyerek

göz kırpar bir filozof sana

yasemin şenyurt

18.02.2018

Bachmann'ın Malina Romanına Dair: Duvardaki Çatlağı Görüyor musun?

"Bachmann'a göre İkinci Dünya Savaşı'nı izlemiş olan 'savaş sonrası' dönemi, belki ilkinden de korkunç olan bir savaşın yaşandığı dönemdir. Bu savaş artık cephelerde, dış dünyada değil, insanların iç dünyasındadır; en büyük hedef insanları iç dünyalarında yıkmaktır. Bu yıkım ve cinayetler, artık tarihin belli dönemlerinde değil, günlük yaşamımızda yer alır. Bachmann'a göre insanın insanı manevi açıdan, sevgisizliklerle, türlü yaralamalarla öldürüşü, gerçek cinayetleri oluşturur; boyutları daha geniş olan sonraki tüm cinayetlerin, büyük kıyımların temeli, bu günlük cinayetlerde aranmalıdır."

Zeynep Köylü

Bir şeyin adı olması, bir kişinin ismi olması baştan beri alıştığımız bir şeydir. Öyle olmasaydı dünya daha yabancı, daha karmaşık gözükebilirdi. Elbette bu rahatlığın da bir bedeli var. Kişi kendi ismini söyleyebilir ya da yazabilir hale geldiğinde ne yazık ki yaşamının duvarlarını da örüyor, çatlakları göremeyecek kadar bu duvarları örme işiyle meşgul olanlar dünyaya teslim oluyor. 

Yazmak; en başta kendi adını, soyadını, yaşını, cinsiyetini, ülkeni, ruh halini, bulunuşunu yeniden tasarlama meselesi değil mi? Eğer bunları yeniden tasarlama cesaretimiz yoksa cümlelerin ve hayal gücünün yaşamımızda sıradan bir yeri olur. 

Malina'yı okurken başım döndü, gardroba saklandım, su püskürttüm, sabunlu suyu kabloların üzerine döktüm ama sanırım Bachmann'ın başkaldırısının yeteri kadar farkına varamadım. 

Her birimizin katil olduğunun farkındalığı ciddi bir biçimde yaşamımı etkiledi. İnceliğe ve derinliğe karşı işlediğimiz suçlar yüzünden savaşların olduğunu düşündüm. Birbirimizi anlamayarak, dinlemeyerek, duymayarak nasıl da öldüğümüzü/öldürdüğümüzü duyumsadım.

Bir yargıya varmak kolaydır. Özne ve yüklem bunun için yeter. Bir anlamın içinde başka anlamlar saklamak ise "hayretle yaşamayı" ve "hayretle yazmayı" istiyor/gerektiriyor.

Bu dünya hangi cümlemi alamaz? Annem ve babam hangi cümleme dokunamaz? Hangi cümlem ışıl ışıl kılar anılarımı? Hangi cümlede ben varım? Bir kitabı bir adam için yazmayı istediniz mi? Kitapları okşayarak uyudunuz mu? Aşkın tek/iki/üç kişilik olmasının ya da olmamasının önemi var mı? Varoluş gerçekten anlamlandırabilir mi? Savaş ve cinayetler olmasaydı...Tecavüz ve gaddarlık olmasaydı belki...

Cümlelerinizi yarıda bırakabilir misiniz?

Mektuplarınızı yarıda bıraktınız mı?

Yazmayı yarıda bırakabilir misiniz?

Yaşamınızı...

Sıkı sıkıya sarıldığınız dilbilgisini yok sayarak ölüme yaşayabilir misiniz!

Malina: Yaşama/yazına/ölüme başkaldırı. Onca iş, güç, eğlence, zorluk, gürültü içinde bir an/bir ömür durup NİÇİN diye sorabilir ve  hayretler içinde kalan dünyaya bir biz/siz ben yaşadı diyebilir misiniz? 

Adımı yazıyorum/söylüyorum ama emin değilim, bu ad benim mi?

Hayalgücünün bana hediye ettiği özgürlük sayesinde şüphenin zehir ve panzehir olduğunu düşünüyorum. Her şeyden eminseniz her şey yoluna girer. Bir şekilde her şeyin yoluna girmesi gerekliliği ile meşgul olursanız aklı başında ya da düzgün cümleler kurarsınız. Aklınızın/ruhunuzun gıdıklanmadığı bir hayatınız olur. Bu hayatın yoklamasında mevcut, çalışkan ve uslusunuzdur. O kadar mevcutsunuzdur ki namevcutlar ve geç kalanlar, çok geç kalanlar sizi ilgilendirmez. 

Bir  adın varlığını ve bir cümlenin kuruluşunu ya da kurulmayışını sorgulamamış ya da üzerinde düşünmemişseniz cinayetleri soğukkanlılıkla işlemeye devam edersiniz. Tercihiniz hep dilbilgisinden, tamlıktan, bütünlükten ve müfredattaki hayat bilgisinden yana olmuşsa ve dersleri hiç asmamışsanız; yaşamı, yazmayı,ölmeyi anlayamaz ve anlamlandıramazsınız. 

Yarım bir adım ben Malina'yı okumuş. 

Yarım bir yaşamım ve tam olmak ile meşgul olamam. 

Yasemin Şenyurt

28.01.2018

biraz da duyma!

Gözlerimi açamıyorum bir türlü. Sanki göz kapaklarımın üzerinde dev bir kaplumbağa uyuyor. Ellerim birbirine kenetlenmiş, teselli ediyor parmaklar birbirini. Uyandığım günde değilim. Ben ölünce de böyle sürecek demek ki gün ve gece. Dalga mı geçiyorsun, elbette sürecek bu çılgın düzen. Dalgalar yıksın, yıkasın seni. Bırak kar gibi kendini. Şu güneşli güne uyanmasan da yürüyorsun. Yürürken türkü söylüyorsun. Vücudunun her noktasında bir yaprak titriyor. Ellerin bir lisan öğreniyor. Yanaklarından yaş süzülüyor. Canımın ne önemi var, bugün ölsem üzülmem diyor bileklerin. Canımın ne önemi var sözünü daha önce de söylemiştin ama şimdi farklı bir tonda, farklı vurguyla söylüyorsun. Virgül virgül düşünceler içinde titremen sürüyor. Tek başına değilsin şimdi. Bir köpeğin başını okşamak istiyorsun, öyle güzel uyuyor ki birlikte saatlerce izleyebilirsiniz onu. 

Gözlerimi açmışım. Kaplumbağa gitmiş. Biz ateşin karşısında oturuyoruz. Hastalanmamız an meselesi. Yağmurda öyle saatlerce şemsiyesiz dolaşır, birbirimize karışıp şarkılar söylersek olacağı bu. Olsun! Cevabımız, sorumuz, soranımız yok. Olmasın! İkinci Yeni şairleri gelsin rüyamıza. Önce sen anlıyorsun, bak sepet sepet elma ile gelmiş Turgut Uyar. Canım diyorum sana. Gözlerimizden yaş geliyor. Yüzündeki anlamı dünyalara değişmem diyorum. Gülümsüyorsun. Elin yaşı alırken gözümden dudakların kıpırdıyor, duymuyorum, duymadığımı söylüyorum, duyma diyorsun. Biraz da duyma!

Kızmasana diyorum. Kızmak mı diyorsun. Sessizleşiyoruz.

Edip Cansever bize göz kırpıyor.

Sakin olmalıyım. Bu bir rüya mı diyorum. Gözlerimi kapıyorsun. Hala görüyor musun beni diyorsun. Evet diyorum. Rüya değil o zaman. Bir sahil kasabasında yazmıştım o şiiri: O ana ışınla beni Tanrım! Bu anı yaşayacağımı o günlerde bilemezdim. Nereye gitmek istiyorsun şimdi diyorsun? Burada kalalım diyorum. Son kararın mı diyorsun. Sonsuzluk kararım diyorum. Sonsuzluk kararımı bildiriyorum derken Edip Cansever ve Turgut Uyar gidiyorlar. Sonsuzluk kararımı başbaşa kaldığımızda bildiriyorum.

Bir ağacın kökleri ile konuştun mu hiç diyorum. Sen diye soruyorsun. Ben kimlerle, nelerle konuştum inanamazsın. Gerçekten mi diyorsun. Buna şaşırmana şaşırdım diyorum. Bir daha şaşırır mısın diyorsun. Gülüyoruz. İnanır mısın bilmiyorum ama bu hayatta hiç kimse ile konuşurken seninle konuştuğum zamanlardaki kadar dünyaya geldiğime şükretmedim. Çok uzun bir cümle kurdun diyorsun haylaz haylaz. Sessizleşiyoruz.

Ateşin karşısındayız, ısınmışız, uyuklamışız. İyileşiyoruz. Elmalar sepette, dokunmuyoruz. Peki diyorum. Duymadım diyorsun. Sen en içeriden duyuyorsun diyorum. Gülüyoruz. Şimdi bir oyun oynayalım mı diyorsun. Ben mızıkçının tekiyim diyorum. Ben de diyorsun. Dalıyoruz gökyüzüne, sarmaş dolaş.

Yasemin Şenyurt

18.01.2018

Ankara

bambaşka bir akıl ve yürek ile

elbette seveceksin

çoğalmak için değil

pekişmek için de değil

elbette seveceksin

sancısı ile

yangını ile

sessizlik ile

kavuşmak için değil

inanmak için değil

güç için hiç değil

titreyerek

sarsılarak

okuyarak

anlamlar yetmeyecek

şairler anlatamayacak

öyle bambaşka bir his içinde

denizi seyretmek değil

deniz olmak için

bambaşka bir akıl 

bambaşka bir yürek

duyacaksın içinde

inanılmaz gelecek bu

sesinde onun sesini duymak gibi

yasemin şenyurt

28.01.2018

yaşamı sökmüş gibi gülümseyen çocuk

Şarkılar dinleyerek sakinleştirirdim kendimi. Uysaldım. İçimde çocuklar koşuştururdu, bir çocuk hiç koşuşturmazdı, o okurdu. Eline ne geçerse, tabelada ne yazarsa, gazete, dergi, kitap okurdu. Okurken heyecanlanırdı. Her cümlenin sonuna geldiğinde okumayı değil de yaşamı sökmüş gibi gülümserdi. Yaşamı sökmek öyle kolay mı derdi koşuşturan ve yüzü epey kızarmış bir çocuk ve bizim okur başını öne eğerdi. Bir gün öyle bir öykü yazacağım ki herkes benim kim olduğumu anlayacak demeden okurdu, yazardı, okurdu. Bir gün bir şiir kitabım olacak demeden şairleri tanırdı. Yaşamı söker gibi gülümserdi, diğer çocuklar hep bir ağızdan ona seslenirdi: Öyle kolay mı!

Süt içerdi. Matematiği zayıftı. Kendisi sıskaydı. Sütü balsız içerdi.

Mutluluk oyununu YALNIZ oynamaya bayılırdı.

Evcilik oynamaktan sıkılırdı.

Yetişkinlerle arkadaş olmaya başladı. Diğer çocuklara ayak uyduramıyordu. Çünkü diğer çocuklar habersizdi cümlelerin devrik kurulabileceğinden. Hayatın devrik yaşanabileceğini öğrenmeleri için bir zorlu sınavdan geçmeleri gerekecekti.

Zarf nedir, zamir nedir, dolaylı tümleç nedir öğrene öğrene kompozisyonlar yazıyordu.

Kompozisyonlarına tuhaf isimler buluyordu.

Mutsuzluk Salatası veya Buğulu Ayna…

Mutsuzluk Salatası başlığını koyduğunda yaşamı söker gibi ağlamıştı. Kağıttaki mürekkep dağılmış, kompozisyon okunamaz hale gelmişti.

Diğer çocuklar onunla alay etmişti.

Matematiği zayıf, hayalleri yamuk, kompozisyonları yaş içinde mutluluk oyununu yalnız oynamaya bayılırdı.

Biri geldi yıllar sonra. Çocukluğundan mı, cennetten mi, düşlerden mi bilemedi. Değişti onunla. Başka türlü baktı olaylara. Mutluluk oyunu onunla daha başkaydı.

Kitap kokularına bayılıyordu ikisi de.

“Ama sen…”

Şaşkınlık, heyecan, sevinç içinde bir dilek tut dedi ona. Bugün doğum günün.

“Ama sen…”

Kendimi affettirebilir miyim dedi ona kalbi bir şeye kırılınca.

“Ama…”

Ama bağlacını çok kullanıyorsun dedi ona.

Gülümsedi, kendini sevdi, hayatı daha iyi anladı.

Yasemin Şenyurt

2018 Ocak