Adam ve Kadın

Adam ve kadın aralarında duran  ne varsa pencereden atmaya çalışıyorlardı.
Adam ve kadın aralarında duran her şeyi pencereden atmaya çalışırlarken gürültü yaptıkları için komşular şikayet etmeye başlamıştı.
Adam ve kadın aralarında duran her şeyi pencereden atarlarken çok gülüyorlardı.

Rüya ya da Gerçek

Munch’un çığlık resmini  bilirsin demiştim. Sessizce yüzüme bakmıştı uzun süre. Sessizce konuşmuştu ellerim. Ellerimin arasına aldığım başımı görmüştü. Onun elleri yüzünde geziyordu. Yüzüne sanki yeni bir yüz çizer gibi…

Alnında düşünceler geziyordu ağır ağır. Alnıma bir güvercin konmuştu.

Bir rüya mıydı bu? Uyanmaya gayret ettim ama kaç rüyanın içinden çıkabileceğim konusunda tahmin yürütemiyordum. Birinci rüyadan çıksam ikinciden çıkabilecek miydim bilmiyordum.

Bilirsin bazen insan kendini bir rüyadan çıkarırken daha derin bir rüyaya dalabiliyor. Rüyaların iç içe geçmişliği karşısında benim aklım oldum olası şaşkın. Rüyalardan konuşalım mı diye soramadım ve yutkundum. Yutkunduğumu duydu.

Yüzüne yeni bir yüz çizer gibi olan elleri şimdi masada bir kağıt parçası arıyor. Keşke bir kağıdım olsa diyorum ve ona hemen uzatabilsem. Kağıdım, kalemim ve çakmağım yok. Yanımda çantam yok. Yanımda şemsiye, şapka, yağmurluk yok.

Ellerim ellerime yeni bir el çizebilse…

Bir elim diğer elime bakıyor şaşkın.

Masanın altına düştü kağıt. Belli ki bu bir rüya. Kağıdı yerden alsam ve ona uzatabilsem diye geçiriyorum içimden ama eğilemiyorum yere.

İnsan bazen bir rüyada olduğunu bilerek konuşuyor, yutkunuyor ve en içinden en uzağa doğru haykırabiliyor. İnsanın biraz gücü olsa yere eğilecek, kağıdı uzatacak.

Bu kesinlikle bir rüya. Ona yazdığım mektupları masanın üstüne bırakıyorum. Munch mu diye soruyor o. 

Bir rüya ya da bir gerçek ama Munch ve o var. Ona mektup yazmadığım günler için özür diliyorum kendimden. Kağıt şimdi havada uçmaya başladı. Mektuplar da uçacak diye ödüm patlıyor. Korkuyorum ama korkunun ecele faydası yok. Eğer o mektupların üstüne bir ağırlık koymazsa mektuplar uçacak. Ben yüreğimden memnunum galiba. Mektupları ona verdim ve o okudu.

Sessizce başka bir rüyaya doğru gittiğimi sanacak kadar safım. Ben bir noktadan başka bir noktaya doğru eğilemiyorum ki ya da bir noktadan başka bir noktaya doğru fırlayamıyorum ki…

 Nasıl dışarı çıkarım diye düşünmeyi bıraktım. Rüya ya da gerçek…

Yasemin Şenyurt

Çılgınlık Meselesi

Gerçekten bir çılgınlık halinin ne demek olduğunu bilir misin? İnsan aklını kemiren düşleri, düşünceleri ve kuruntuları ve hayalleri yaşamamışsan bilemezsin. Aklın nasıl bir çıkmaz ve nasıl bir cehennem olduğunu sadece okumuşsan çılgınlık halini anlaman mümkün değildir. 

Çılgınlık hangi boyutta ve hangi derinlikte yaşanırsa yaşansın dili deliye çevirir.  Deliye dönmüş bir dilin söylediklerini yüzeyden anlayamazsın. Derinleşmen gerekir ama derinleşmekten korkar çoğu insan. İnsan hayallerle gerçekleri karıştırdığında başına gelen şey korkmaktır, seçememektir ama asla anlamamak değildir. Hatta bazen çılgınlık hali  çok fazla anlamış olmaktan kaynaklanır. Sıradanlığı, yüzeydekileri ve dedikoduları anlamış olmak insanı çılgınlığıyla tanıştırır. 

Hangi çılgınlığı yaşarsanız yaşayın akıllı geçinenlerin dili sizi köşeye sıkıştırmaya çalışacaktır ama siz akıllı geçinenlerin dışlayan, hor gören, küçümseyen sesi karşısında sadece kendiniz olarak durduğunuzda asıl deliye dönecek olanlardır. Sahte, taklit, yapay yaşamlarıyla sadece kendilerinin hapishanesi olabilecek insanlar size dar etmeye çalışsalar da bu dünyayı siz sadece kendiniz ve özgürlüğünüz olacaksınız. 

İşte bu kendiniz olma ve özgür olma meselesi sizin çılgınlık deneyiminizden önce ya da sonra yaşamınızı ve yaşama bakışınızı kıymetlendiren en önemli meseledir. 

Yasemin Şenyurt 

Yorgunluk Nedir ki?

Çok yorgundu kadın. Gözlüklerinin camını silemeyecek kadar halsizdi. Gördüğü şeyler karşısında hayrete düşmeyecek kadar alışmıştı hayata. Duyduğu şeylerin gerçek olup olmayacağını tartamayacak kadar ilgisizdi. Düşleri bile onu güçsüz bırakmaya başlamıştı. Böyle bir zamanda kiminle tanışsa ona adını söylerken  sesi titrerdi. Başlangıçlardan korktuğu için olacak yüzü de titrerdi. İsterdi ki onu anlayan tek bir kişi olsun. İsterdi ki tek sözcüğüyle kendisinin zihninde kuşları havalandıran bir sevdiği olsun. İsterdi istemesine ama aslında hayatında böyle sevdiği bir  insan zaten vardı. Yorgunluğundan mı göremiyordu kadın bilinmez ama  sevdiği insan vardı. Ara sıra yorulduğumuzda yanımızda,içimizde, arkamızda duran insanı göremeyiz ama yorgunluğumuzu geçiren, hayata bizi tutkuyla bağlayan, şiirler okutan ve öyküler yazdıran o insandır. Çok yorgun düşsek de güzel bir biçimde dinlenmenin yolu sevmekten ve sevilmekten geçer. Birden o çok yorgun kadın istediği insanın zaten  hayatında olduğunu anladı ve o an yeniden doğmuş kadar güzel hissetti kendisini. 

Yasemin Şenyurt

Bir Zaman Sonra

Bir zaman sonra her şey durulacak. Kadın durulacağını düşünüyor. Durulmazsa dayanamayacağını hissediyor. Yorganın altına saklanamaz çünkü artık çocuk değil. Gökyüzüne bakıp bakmamakta bile kararsız ama yorganın altına saklanamayacağını biliyor. Gözlerinden yaş gelene kadar gülme isteğini unutalı yıllar oldu. Aslında kolay kolay vazgeçen biri olmadığını yakınları biliyor. Bazen canı yansa da can yakmamayı seçtiğini kendisi biliyor. İçinde bir çocuk parkı açılışı varmış gibi davranıyor. Heyecanını gizleyemiyor ama sanki yüzünün bir yarısı ağlamaklı. Bir zaman sonra durulmazsa her şey ne yapacağını bilemiyor. Kadın saçlarını uzatacak, inadını pekiştirecek, umuduna umut katacak ve günleri, geceleri aşacak. İnanıyor ki bir zaman sonra ilkbahar gelecek. 

Yasemin Şenyurt

Aynadaki Deniz

Aynada kendimi görmek isterdim herkes gibi ama ben aynada hep denizi görüyorum. Denizin içindekileri görüyorum. Denizi çok sevdiğim için mi bu başıma geliyor bilmiyorum ama şu ana dek rahatsız olduğumu hiç düşünmedim. İnsan sevdiği şeyleri, kişileri hiç olmadık zamanlarda ve yerlerde hatta kendileri orada olmadığı halde görüyorsa bu güzeldir, değerlidir. Akılla ilgili bir soruna işaret eder belki de ama ben aynada denizi gördüğüm için hiç şikayet etmiyorum. Yaşamımı güzelleştiren şeylerin başında aynadaki deniz geliyor. Aklımın yaralanmış olma ihtimali bile korkutmuyor beni. Bir gün su bardağında da ve kül tablasında da denizi görebileceğimi söyleseler havaya uçardım herhalde.  Denizle kaplansın ömrüm.

Yasemin Şenyurt

ÖLÜM GEÇİCİ

Bütün yorgunluğum geçecek

Ihlamura bal katınca

Bütün ağrım dinecek sanırdım

Şiir yazınca

Ağrım benim ağrım

Bir çiziktir yaşamımda

Ağrım benim ağrım

Deniz kokusuna aklını takmış bir kadınım

Sokaklarda uçurtmaların peşinde bir kadınım

Biri beni takip edebilir

Kafama silahı dayayabilir

Nedensiz

Bütün ölümüm geçecek

Ben inadına yaşayınca

Yasemin Şenyurt

Yas

Özge Can'ın ölümü beni çok sarstı. Kendimi toparlamakta zorlanıyorum. Kendime önemli olanın  ne olduğunu soruyorum ve cevap bulamıyorum. En önemli olan yaşamaktı daha öncelerde ama şimdi yaşamak da bir ceza gibi. İnsanlığın öldüğü bir ülkede yaşadığımı ve yaşamımın da ölümümün de kendi elimde olmadığını hissediyorum. Özge Can ölüyorsa ben niye yaşıyorum ki sorusunun cevabı yok. Bütün amaçlarım, hedeflerim, hayallerim öldü aslında. Umut ve sevgiyle yaşama sarılmaya çalışan hangimizde can kaldı bilmiyorum. Özge Can diye ismini söylüyorum ve sanki onu tanıyormuşum gibi hissediyorum. Özge Can psikoloji öğrencisi olduğuna göre en çok insanları anlamak istemiş olmalı. İnsanları çok sevmiş ve onların sorunlarına çözüm bulmak istemiş olmalı....

Ben öldüm sanki. Bana tecavüz ettiler, beni yaktılar ve ben öldüm. 

Ama hayır! Ben nefes alıp veriyorum. Canım yanıyor hem de çok yanıyor. 

Nefes alıp verdiğim için canım yanıyor. Böyle bir gerçeği kabul etmiyor aklım.

Nasıl olur diye soran aklıma, olamaz diye çığlık atan kendime kızıyorum. Olanları göreceksin, anlayacaksın ve tepki duyacaksın ki bir daha yaşanmasın. Bir daha yaşanmasın diye tekrar ediyorum.

İnsanın aklını zorluyor yaşamak, sevmek ve güvenmek şimdi.

İçimden sadece Özge Can'ın adını seslenmek ve öleceğim ana kadar başka da bir şey söylememek geliyor. 

Yasemin Şenyurt

Masalsı

bana bakma

içimden lav akar

bana bakma

gözlerimde kıyamet kopar

bütün çiçekler kıyamet kokar

bana bakma

denizler yersiz kalır

şimdi gece saat 04.44

bir tren garı

bir karanfilin içinde kalır

bana bakma

başını alıp gitme türküsü 

duyulur

bana bakma

biraz gücüm olsa

gözlerimi vermek isterdim

bir çocuğa

ayrılığın her hali kabul

biraz gücüm olsa

gökyüzünde tıngır mıngır bulutlar

ağaçlarda ilkbahar hazırlığı

gözlerim çok şaşkın

gözlerim ödünç

rengine kanıp

bakma

bir tren garı

karanfilin içine akar

bu şiir burada bitmez

nerede başlar

bir müze

martının kanadında

simidin üzerinde

susamın içinde bir balık

burası Ankara

biri hapşırıyor 

can havliyle

kaçıyor istek denen 

gözlerim bir çocuğun gözleri olana dek

böyle masalsı yazacağım

bana bakma sen

masalsı şeyleri oldum olası severim

masalsı gözlerin var

dememiştim hiç

dememiştim işte

demiyorum

yasemin şenyurt

Lirik Suçlar

yeniden düşleyebilirsin

sonsuzluğu

ki 

lirik suçlar işleyebilirsin

gülümsemek için

önce 

sadece dilekler tuttuğun zaman değil

ağlamak için önce

elinde açılan uçurumu görmelisin

sadece dileklerin gerçekleştiğinde değil

anlayışlı olmak

işte bu tam sana göre

kirazlar ve erikler masada

masada kitaplar

masada efkar

kalbinden hiç geçmemişse bir yıldız

düşmemişse hiç aklına yapraklar

önce sevgi

sadece dilekler değil

önce ilgi

bana yeni bir düş hediye ettin sen

şimdi nasıl uzaklaşırsın

şimdi nasıl uzaklaşırsın

masada duran elin

belleğimde şiirdir

şimdi nasıl 

şimdi nasıl 

nasılsın

bütün yeryüzü şahittir

lirik suçlar işledim ben

şimdi masada toz

gözyaşı ve bir kitap 

belki de bu bütün anlatmak istediğim

belki de dilekler yoktur

bir buz parçasında

çöl gibi kaldım

nasıl mıyım?

bütün gökyüzü şahittir ki

çok yutkundum ben

sen gül 

gülmelisin 

gülebilirsin

işte yine kahrolası ben

çıktım geldim

sen uzaklaşırken

bataille oku diye geldim

yasemin şenyurt

eğer

Eğer yorgunsa insan

Söylemeli

Eğer sıkılmışsa

Anlatmalı

Eğer yaşamışsa

Ölmeli

Eğer sevmişse

Hiç sevmedim ben

Kimseyi hiç kimseyi

Bir yürek taşırım kimsesiz

Bir gönül ki bin şahit ister gönül demeye

Bir kalp

Belli ki sadece görevini biliyor

Eğer bir kalp

Çiçekli bir dal değilse

Eğer bir gönül

Gönülsüzse adamaya hayatını

Eğer ağlayamıyorsam

Bir an için

Sevmedim hiç 

Hiç

Uzun ve derin bir sözcüktür

Ruh Komşusu

Kaç yıl sonra

karşılaştık o kapıda

Kapı bir şiirdi sanki

Edip Cansever yazmış olmalıydı

Kaç gece düşüme geldin

Düşüm bir filozofun düşüne benziyordu

Belki içimde sakladığım bir balık

Sana göz kırpıyordu

Sen gördün o balığı

Gördükçe güldün

Bir yağmur yağsa

Beraber deniz oluyorduk

Hep yağıyordu yağmur

Biz komşu oluyorduk

Ruh komşum benim

Size gelirken bir tas umut getirirdim

Senin sevginden emin

Yasemin Şenyurt

Mümkün Olsaydı

Sözün bittiği yerde

Titreyen eldir

Titreyen dildir

Çıplak bir ağaçtır

Özlemekte olan gökyüzüdür

Anlamak ve anlatmak mümkün olsaydı

Unutulmaz olurdu o serçe

Dinlemek mümkün olsaydı

Unutulmaz olurdu şarkı

Durduğun yer

Olduğun an

Ulaştığın biçim

Sevdiğin her şey

Unutulmaz olurdu

Yaşamak mümkün olsaydı

Dün gece

İçimden bir şiir gitti

Şimdi  bir meydandayım

İnsanların arasında

Kendimi bulabilirdim

Aramak mümkün olsaydı

Yasemin Şenyurt