Mucizedir

Sevmek bir mucizedir

Bu hayatta

İnsanın başına gelebilecek

Sevmek bir ezeli ebedi gerçektir

Bu hayatı adam edecek

Sevmek bir mucizedir

İnsanı şair eder

Oku ve yaz

Yaz ve oku

Anlamlar bizi bekler

Her an

Sevmek

Aynı anda

Ağlayıp gülme ustalığıdır

Çocuklara hayatın bilgisini sorma inceliğidir

Çocuklardan öğrenmeye çalışma derinliğidir

Sevmek bir mucizedir

İnsanı hayretler içinde bırakır

Şarkılarla dağıtır

Sessizlikle çarpar

En derinden toplar

Şarkıda der ya 

Gitmek mi zor kalmak mı

Sevmek bir mucizedir ki

Gitmekten de kalmaktan da anlamaz

Zoru bilmez

Varsa yoksa gönül der

Gönülden anlayanlar

Dünyaya başka bakar

Başka yorumlar

İş değiştirmek olunca

Gönül yüreklenir

Aklı yüreklendirir

Sevmek bir mucizedir ki

İnsanı derinden toplar

Çiçeğe

Yıldıza

Böceğe böler

Sevmek 

Öyle bir eylemdir ki

Barışmayı

Anlaşmayı

Özlemeyi 

Kızmayı

Kırılmayı

Anlamayı

Üzülmeyi

Sevinmeyi

Bir başına bilememektir

Bir başına yapsan da bazı şeyleri

Bir başına olamamaktır

Aslında

Bir başına olsak da hepimiz bu evrende

Yanımızda duymaktır  sevdiğimizin soluğunu

Aslında nasıl ayrı ayrı olduğumuza hayret etmektir

Sevmek

Bu öyle bir hayrettir ki

İnsan felsefesiz edemez

Yasemin Şenyurt

Çoğal

Yok Yok

Yok yok...Bazen öyle oluyor. İnsan her an yüreğinin götürdüğü yere gidemeyebiiyor. İnsan her an aklı başında davranamıyor. Diyeceğim şu ki iki kere ikinin dört ettiği gibi değil yaşam. Ne çok sevmiştim Susanna Tamarro'nun Yüreğinin Götürdüğü Yere Git kitabını ve ne çok sevmiştim Dostoyevski'nin Yeraltından Notlar'ını...

Yok yok...Bazen akıllı olmak yetmiyor. Bazen yürekli olmak da yetmiyor. Bir girdap sizi içine çekmeye başlıyor ve hemen müdahale etmek gerekiyor. Bazen sevgi bazen tutku bazen dostluk da yetmiyor. İnsanın sarsılması ve hayata bakacağı pencerelerin sayısını çoğaltması gerekiyor. Gerekiyor diye hemen sarsılmıyor ya da hemen pencereler çoğalmıyor.

Yok yok...Bazen bilgi, birikim, donanım da yetmiyor. Ciddi ciddi emek harcamak gerekiyor. Bazen zamanın geçireceğini düşündüklerimize bakmak ve yeniden ele almak gerekiyor. Bazen sabırlı olmak da yetmiyor. Sabrın içine saygı ve şefkat katmak gerekiyor.

Yok yok... İnsan olmak emek, sevgi, tutku, akıl, yürek, gönül işi! İnsan bir kez bu yolculuğa başlasın yeter ki.
Yasemin Şenyurt

Davet

Fotoğraf: Yasemin Şenyurt

En başından itibaren bildiğim bir içsel yolculuğa davet edilmiş olduğumdu. Bu içsel yolculuk uzun sürecekti. Sırtım ağrıyor ve bu ağrının nedenini anlayamıyordum. Yolculuğa dair o kadar bilgisizdim ki sırt ağrısı gibi ufak bir sıkıntıyı anlamlandırmak için uğraşıyordum. Dertlerimi paylaştığım insanlara sızlanıp yakınıyordum ve onlar çok yorulmuştu. Benim diye bildiğim her şeyin aslında bizim olduğunu ve gelip geçmekte olduğumu kabullendikçe değişim başladı. Ölüm gibi bir gerçek tüm çıplaklığıyla kendini gösteriyor ve her an beni ikaz ediyordu sessiz sessiz...Benim diye sahiplenmeye çalıştığım şeyler garip bir biçimde başıma bela olmaya başlamıştı. Doğada yürüyüşe çıktığımda aslında çok savunmasız hissetmekle birlikte muazzam bir duygunun ve şefkatli bir sesin varlığını da hissediyordum. Doğada ilginç bir çiçek gördüğümde ve onu hayranlıkla izlediğimde kalbimi o çiçek olarak hayal ediyordum. O çiçekten uzaklaştıkça garip bir biçimde kalbim o çiçek olmayı ve onun gibi kokmayı daha çok seviyor ve sevdiği için de adeta o çiçekten farksız oluyordu. Kalbimi bir böcek olarak da düşünüyordum her ne kadar aklım buna çeşitli bahaneler bulup müdahale etmek istese de kalbim artık küt küt atan kırmızı bir şey değildi. Doğada karşılaştığım bir sese kapılıp yere uzanıyordum ve gökyüzünde ne varsa onu kucaklıyordum. Seslerin kokuları olduğunu ama bunu herkesin bilmiyor olduğunu anladığım sıralarda bakışların dokunabildiğini ve bu bakış dokunuşlarının masumiyetinin özel olduğunu da anlamıştım. İçsel yolculuğumda ileri doğru gittiğimi düşünürken aslında gerilediğimi görüyordum ve gerilemenin kötü olduğunu düşündüğüm için korkuyordum. İlerlemek, hız, başarmak, ulaşmak, erişmek sözcükleri o kadar kutsal hale getirilmişti ki kaybolmak ve yenilmek ya da gerilemek korkutuyor ve sefil hissettiriyordu. Geriledim, korkuyla geriledim ve gördüm ki gerilemek muazzam bir duygu...

Yasemin Şenyurt

Aklımda Prometheus

Fotoğraf: Yasemin Şenyurt

İki sigaram kaldı

Bir de deniz

İki sigaram kaldı

Gece tek tük yıldızı ile

İki sigaram kaldı

Yüzümün yarısı bir de

İki sigaram kaldı

Ellerim çizik çizik

İki sigaram kaldı

Haberler bitti

Reklamlar bitti

Yarışmalar bitti

Şarkılar bitti

İki sigaram kaldı

Bir de sonsuz pencere

İki sigaram kaldı

Unutmadıklarım ile

İki sigaram kaldı

Kapım çalındı

Adımı sordular

Kapım çalındı

Yaşımı sordular

İki sigaram kaldı

Sakladım onları

Telaşlı

Kapımı kapattım

Yağmur başladı

Ne bir paket sigara alırım şimdi

Ne de yakarım içlerinden birini

İki sigaram 

Aklımda Prometheus

Yasemin Şenyurt

Bal

Bal gibi dönüyor dünya

Bal gibi acı ayrılık

Önce ben güldüm

Önce ben

İnan

Kıyametin başka biçimidir inkar

Önce ben güldüm

Ağlanacak halime

Şimdi bir orkestra

Şimdi bir orkestra

Dualar ettim

Masallar dinledim

Karanfil 

Bal gibi acı ayrılık

Önce ben şaşırdım

Kaç dedim kendime

Arkana bakmadan kaç

Dualar ettim 

Şarkı söylemek yerine

Bu oda

Karanfil

Şimdi orkestra

Bal gibi sevdim

Bal gibi Ankara

Senin dizlerine koydum başımı

Dualar ettim

Hep öyle kalmak için

Bal gibi de kaldım 

Saat değil

Dakika değil

Salise değil

Baldır bal 

Şarkılar değil

Şiirler de değil

Baldır bal

Sevda değil

Aşk değil

Bal

Yasemin Şenyurt

Değil...

Öyle güzel bir yer ki burası... Deniz kenarı desen değil.Deniz desen değil. Denizin kendisi desen değil. Öyle güzel ve rahat nefes alıyorum ki burada nefesim sanki nefes değil...Bir şarkı söylemeye dalmışım hem de öyle dalmışım ki şarkı artık şarkı değil...Sokaktan çocuk sesleri geliyor ve ben öyle dalmışım ki o seslere...Evde miyim şimdi ben? Deniz değil, ev değil, sokak değil. Neresi burası diye tam soracağım yanımda en sevdiğim insanı görüyorum ve vazgeçiyorum. Şaşkınlık, merak, özlem hepsi içimde ve hepsi konuşuyor ama duyamıyorum onları. Sadece ona dönüyorum ve ona bakıp "keşke burada olsaydın" diyorum. Buradayım dediği an kalbim duracak sanki...Senenin ne önemi var ya da nerede olduğumuzun ne önemi var..."Bu rüya değil öyle mi?" Değil, değil diyor. 

Değil mi? 

Değil.

Gözlerimi yumuyorum ve açtığımda sen burada olursan...

Sadece gözlerine inanma.

Nasıl?

Öyle

İnanmak mı?

Güçlü bir şekilde inanmak söz konusu

Nasıl?

Öyle

Haydi gözlerini yum ve açtığında...

Korkuyorum

Sadece hatırla...

Yasemin Şenyurt

2015

 Ankara

Ağlatma Sabah Sabah

AĞLATMA SABAH SABAH

Bir umutlu başlangıçtır şu saatler

Beş, altı ve yedi gibi

En geç yedi

Hani insanın içi kıpırdar

Gidip dünyanın bir ucundan 

Bütün güzel şeyleri getirmek gelir 

Sevdiklerine

Bir parça çikolata

Melek biblo

Sihirli kutular

Sürekli çıkarsın kapıdan

Çıkarsın ıslık ıslık

Bilet mi bulamazsın

Paran mı yetmez bilinmez ama

Sürekli dönersin evine

Belki de korkarsın uçaktan 

Belki de özlersin daha ilk anda

Bir de bakarsın ki

Çantanda bir şiir kitabı

Oradadır işte

Çikolata , biblo, kutu vesaire

Bütün güzel şeyleri getirmişsindir işte

Uçmak mı daha korkunç

Özlemek mi

Gözlerin cevap verebilir bu soruya

Bak sabah sabah

Ağlatma beni

...

Bu çayı ben demledim

Biraz da peynir varmış

...

Yasemin Şenyurt

Geleceğe Bakış: Şiirden Deneyimler

 Acısı ile tatlısı ile yaşanması olası günler var. Bu olasılığın kimi zaman içimi titretmesi var. İnsanı şiir ve şiirden deneyimler adam ediyor diye düşünüyorum. Şiirle içten bağ kurabilmiş olan insanların yaşama bakışlarında farklılık, incelik, derinlik buluyorum. Olası günlerin içinde şiirden deneyimler beni soluksuz bırakır mı bilmiyorum ama diliyorum öyle olur. Öyle güzel şiirlerle karşılaşır ve o kadar çok anlam bulurum ki ilerleyen günlerde ya da öyle güzel müzikler dinleyip o kadar çok dans ederim ki sevdiklerimle birlikte hayat hiç bitmeyecekmiş hissine kapılırım. O hisse kapılıp da yolculuklara çıkarım ve belki en çok duymak istediğim sese doğru ilerlerim. Hayat hiç bitmeyecekmiş hissine kapılırsam belki de yazamam,çalışamam, okuyamam ama bazen bazı hisler bizi ele geçirmeli diye düşünüyorum. Onları tutup tutup uzaklara atmanın anlamı olmadığını da...Hayat istersem sevdiklerim var ve eğer ben hayat hiç bitmesin dersem gerçeğe aykırı bir cümle kurmuş olurum ama şiirde de hep bu olur. Gerçeğe aykırı düşeriz. Yine de bizi adam/kadın eden şiir ve şiirden deneyimlerdir. 

Yasemin Şenyurt

Yaz

Sahiden demiştim. Sahiden ne kaldı? 

Boşluğa dalmıştım sonra.

Daha sonra ise kuru kuru hayat demiştim.

Siz hiç gökyüzüne balon bırakan iki çocuğu izlediniz mi diye sormuştum.

Sorunun yankısını duymuştum.

O çocuklardan biriydim ben. 

Çocukluk hiç bitmedi.

Sahiden bitmedi.

Ayrılık türküsünü dinlemek on yaşında 

Ayrılık türküsünü söylemek on yaşında

Sahiden bitmedi türkü

Boşluğa dalmıştım 

Belki de anılara

Anılardan birinde büyük laflar ediyorum

Gülüyoruz arkadaşımla

Ağlıyor ve gülüyoruz

Sahiden bitmedi düş ve dostluk

Kitaplar da var demiştiniz

Sahiden demiştim hatırlayarak en sevdiklerimi bir bir

Soğuktu hava

Kar yağmıyordu daha

Sahiden üşüyordum

Yaz hiç gelmeyecekti sanki

Yaz demeseydiniz

Yasemin Şenyurt

Deniz Uzak

Yaz büsbütün ağır

Kitaplara dalıyorum

Deniz uzak

İçimdeki filmi yarıda bırakıyorum

Kaptana gitmek için

Deniz uzak

Anımsıyorum 

Sürekli anımsıyorum

Deniz uzak

Dalgaların dili ayrı

Bir yabancıyım evimde

Deniz uzak

Yapılması gerekenleri anlatıyorum

Hırçın mı hırçın bir dilde

Çıkıyorum o en yüksek kayaya

Deniz uzak

Balıkçılara rastlıyorum

Konuşuyoruz 

Deniz uzak

Tanışalım diyorum

Anlaşalım istiyorum

Balıkçılar gülüyor

Deniz uzak

Denize atlıyorum

Yüzüyorum

Çarpışıyorum falan

Deniz uzak

Yasemin Şenyurt

Çiçekli P Köprüsü

Çiçekli P köprüsündeyim

Ömrüm küs

Sulara bıraksam olmayacak kendimi

Benim yüzümden bilirim

Kendime söz geçirmedim hiç

Çiçekli P köprüsündeyim

Yanımda sevgililer var

Sulara ay düştü

Uzak şimdi bana o tuhaf duygu

Ömrüm küs

Çiçekli P köprüsündeyim

Şapkasız duruyorum

Akılsız işler yaptım gün boyu

Şimdi bir fayton geçiyor içimden anılarla dolu

Gülemiyorum

Çiçekli P köprüsündeyim

Onu çok özledim

Yasemin Şenyurt

Ruhuma ve Çizdiğim Yola Dair

Hayatın anlamı konusunda kafa yormuş çok insan vardır ve olmaya devam edecektir. Bütün bu kafa yormaların sonucunda kurulmuş en değerli cümle "Bu hayatta anlam yoksa onu yaratacak olan sizsiniz" cümlesidir bana kalırsa. Hayatın anlamı her bireyin kendi ellerinde ve kendi sorunlarıyla baş etme yöntemlerinde gizlidir. Daha önce denenmemiş yolları deneyen insanlar farklı anlamlara ulaşabilecekleri gibi bu yollarda kendilerini tüketebilirler de. Burada önemli olan kendi yolunu çizen insanın ruhunu tanımasıdır. Ruhunu tanıyan bir insan kendine çizeceği yolda işaret levhalarını da doğru düzenleme becerisine sahiptir. Kaybolmamak ve tükenmemek için bu işaret levhaları önemlidir. Çoğu insan belki de kaybolma korkusu ile kendi yolunu çizmiyor. Hayatın anlamsızlığını kabulleniş farklı farklı boyun eğme eylemlerine neden oluyor. Hayatın zaten bir anlamı olduğu ama bireyin bunu bulamadığı yanılgısına sürüklenen çoğu insan da çözümü farklı farklı tüketme alanlarında arıyor. 

Anlamın yaratılabilecek olması düşüncesi beni hep heyecanlandırdı. Hayatımda ruhumu tanıyamamak ile ilgili sıkıntılarımı aşmaya başladıktan sonra yolumdaki engelleri daha rahat gördüm. Beni yanıltan ve başkalarının yoluna doğru sürükleyen yanlarımı daha iyi anladım ve onlara kendi yolumu anlattım. Kendi yolumu anlatırken yolum şekilleniyordu. Kuralların iç işleyişlerindeki saçmalığın farkında olmak insana sıkıntı veriyordu ama bir taraftan da insanın kendi yolunun ne kadar değerli olduğunu anlatıyordu. 

Ruhumu tanıma sürecim sırasında Rimbaud'un "hangi ruhta yoktur kusurlar" dizesi benim için çok önemli oldu. Özgürlüğü seven ruhum ilk olarak kusurları olduğunu ve bu kusurları tanımayı öğrendi. Bencilce davranmak, çocukça bakmak, sabırsız olmak gibi kusurlarımı tanıdıkça onlardan kurtulmayı amaç edinmek yerine nedenlerini anlamaya çalıştım. Ruhumu tanırken karşılaştığım başka başka olumsuzluklar karşısında da neden böyle olduğunu sordukça o olumsuzlukların yapısının sadece bu soru ile değişebildiğine tanık oldum. 

Kendi yolumu çizerken sınırlarım olması gerektiğini ama sınırsızlıktan ilham almış bir sınır verme tarzım olabileceğini fark ettim. 

Kendi yolumu çizmeye ve anlam yaratmaya çalışırken tükendiğim ve tükettiğim zamanlar da oldu ama bu zamanları gerçek anlamda bana değer veren insanlar ile birlikte düşünüp tartışarak aştık. 

Yasemin Şenyurt