uke çalabilirim

uke çalabilirim

ben bazen  böyleyim

sınırsız

uke çalabilir

şarkılar yutabilirim

böyleyim bazen sebepsiz

ukulele 

zıplayan pire demek

ben bazen meraklı

mırıldandı cadde

haykırdı tanrı

kapattım kulaklarımı

çalabilirim uke

serüvendir benim günüm

korkusuz ve aşık

 

yasemin şenyurt

Gökyüzünde Yalnız Gezen Balık ve

Lacivert Kale

ya ben kendimi yeniliyorsam

mavi bir aynada

ya ben kendimi koyulaştırıyorsam

lacivert kalede

ya ben derinleştiriyorsam kendimi

şiirle

ya da ben 

homo semioticus

yasemin şenyurt

25.07.2019

kurgu olmasa

kurgu olmasa

hep dikey düşerdi dikey çubuklar

kurgu olmasa

mutluluk bir gofret markası 

kurgu olmasa

an asılsız bir harita

kurgu olmasa

kutup yıldızı imkansız

gittikçe güçlenmezdim

kurgu olmasa

şimdi bir kirpiye dönüşüyorum

saat yedi suları

kurgu olmasa

pembe kalırdım

kirpiye dönüşüyorum

kurgulamak için 

kurgulamak nedenleri anlamaktır

ucunu açmaktır silginin

kurgulamak

dikiş atmaktır 

kurgulamak

gerektiği zaman gerektiği yerde olmamanın büyüsüdür

çığlıktır

her gece munch olmaktır

Yasemin Şenyurt

17.07.2019

Ankara

göz kırpar hayat

Kuşların uçuşunda

Çiçeklerin esintisinde

Hep yaşam yorgunluğu mu var sanırsınız? 

Yağmurun usandığı 

Güneşin çekimser kaldığı anlar vardır mutlaka

Yine de göz kırpar hayat size

Elini uzat der gibi 

Sizi bekler

Yorgunuz mutlaka

Yine de göz kırparız hayata

Dilimizden şarkılar eksilmeden

Kalp kalbe karşıdır 

Çalar telefonumuz

Kitap kokusundan dönünce başımız

Deniz göz kırpar

Sizi bekler

Yasemin Şenyurt

Teşekkürler Nazım Hikmet

Babamın bana ilk hediye ettiği kitap Nazım Hikmet'in şiir kitabıdır. Yıllar yıllar sonradır Tahir ile Zühre'yi okuyuşum. Güzel günlere inanmak ondan sonradır. "O şimdi ne yapıyor" diye düşünmek ondan sonradır. Bir çocuğun avcunun içindeki kediye bakışını anlatmış mıdır Nazım bilmem ama bence bütün sevdalar ondan sonradır. İnsanın kendisini, doğayı, hayatı sevmesi ve sevdanın, özgürlüğün Türkçesi Nazım şiirindedir. "Ne güzel şey düşünmek seni" yazmalı bence bütün teknelerde. " Ben artık şarkı söylemek istiyorum" diyebilmeli yediden yetmişe herkes. Başını alıp gitmeli insan Nazım Hikmet'in şiirleri ile. Bir an olsun şaşırmalı bütün günlere, gecelere ve bir ömür teşekkür etmeli  Nazım'ın şiirlerini "yüreğinden verdiğine"...

Ondan sonradır Angina Pektoris'i okuyuşum. Önce ve sonra önemini yitirir bir an. Hasret çekersiniz, özlem duyarsınız, gözleriniz dolar, şiir yazarsınız ama bilirsiniz ki şiir sizin yazdıklarınız değildir. Bilirsiniz ki yaşamı sevmeniz, özgürlüğe tutkunuz ne kadar yoğun olursa olsun onu ifade etmeniz Nazım Hikmet'in şiirleri olmadan mümkün değildir. Mümkündür belki ama kim "ben bir ceviz ağacıyım" diyebilir ve devam edebilir: "Ne sen bunun farkındasın ne de polis farkında"  

Bir an kalbiniz deli gibi çarpar ya... En iyi siz anlatabilirsiniz değil mi bunu? Ben öyle düşünmüyorum en azından kendim için. Nazım Hikmet yazmış bu anda yaşamış gibi diyorum. Bir an çok sevdiğiniz bir insanın kahkahasını duymak çok sevindirir ya insanı... Yazmak istemezsiniz bunu ama Nazım Hikmet yazmıştır. Bir an  sizin içinizde duran bir şey değildir de acı siz onun içinde olduğunuzu duyarsınız. Kendi kendinize "bundan kötüsü olamaz" dersiniz ve Nazım'ın şiirlerinden birini okursunuz. O size "herhal ilerdedir yaşanacak günlerin en güzeli" der ve o an umut vardır. O kadar güçlü duyarsınız ki umudu... Teselli etmez Nazım Hikmet. Umut cereyan eder içinizde. Anlıyorum şimdi dersiniz.  

Bir ömür teşekkür edersiniz Nazım'a. Bazen içinizdeki hayret o denli büyür ki diliniz damağınız kurur, başınız göğe eğer ve dersiniz ki ben bu duyguyu tanıyorum. Ondan sonra mı yoksa ondan önce mi okursunuz Nazım şiirini? Siz karar verin. Zor bir karar. Nazım'ın şiirlerini okuduktan sonra şiir yazmamak da zor. Yazmak daha zor...

Belki de "en güzel şiir henüz yazılmadı"...

Yasemin Şenyurt

Ankara

3 Haziran 2019    

Deliye Her Gün Bayram Değil !

Deliye her gün bayram derler, ben inanmam. Ölüsü olan bir gün delisi olan her gün ağlar derler, ben inanmam. Delilikle ilgili söylenmiş ve akıllara yer etmiş çoğu cümle ne yazık ki  ruh sağlığı sorunu yaşayan kişilerin sorunlarını katlamakta ve hatta sorun yaşarken doktora gitmekten, tedavi görmekten köşe bucak kaçmalarına yol açmaktadır. Çoğu kişi bilir ki şizofreni tedavisinde gecikme ve epizodların ya da alevlenme dönemlerinin çoğalması tedavinin seyrini olumsuz etkilemektedir. Bilen kişilerin daha çok bilmesini ve bilmeyenlere anlatmasını yürekten isterim ki şizofrenide iyileşme mümkündür ve şizofreni tedavisi gören kişiler desteklendikleri ve kendilerini damgalamadıkları, damgalanmadıkları sürece çalışır, üretir ve sorunlarla karşılaştıklarında da pes etmeden her sorunda öğrenilebilecek, keşfedilebilecek taraflar olduğunu bilirler. Sorunun adı ister şizofreni ister başka bir şey olsun mesele o soruna bakış açımızdır. Gerçek dediğimiz şey dönem dönem hepimiz için zor ve hepimiz bazen gerçekle yaralanıyoruz. Gerçek dediğimiz şey dönem dönem hepimize kabus yaşatabiliyor. Bazen de gerçek dediğimiz şey bir hayalden daha güzel olabiliyor, insana iyi ki yaşıyorum dedirtiyor. Gerçekle yaralanmamış bir yetişkin var mıdır bu hayatta? El kaldırsın lütfen. Madem gerçek hem yaralıyor hem de sevindirebiliyor o zaman onu bir süreliğine rafa kaldıran ya da erteleyen, saklayan akıllarımıza neden haksızlık ediyoruz? Neden bir kişiyi anlamak için çabalamak yerine- zaman, emek, ilgi ister- kolay olanı seçiyor ve delidir ne yapsa yeridir diyoruz? Tehlikelidir diyoruz bilip bilmeden ve neden görmüyoruz ki kendi kendine konuşan kişinin anlam dünyasını? Kapılmışız günlük hayatın koşturmacasına, her şeyi de bilemeyiz, anlayamayız ki düşüncesiyle yüzeyde kalalım biraz dediğimizde boş vermiş oluyoruz. Boş verme tutumu insanın ağzına geleni söylemesine neden oluyor ve hayatımızda ne kadar incelik varsa alıp götürüyor... Kavramların içeriği boşalıyor diyoruz ama bilmiyoruz ki kavramlar çok sık kullanılmaktan değil de şiirsiz, oyunsuz kaldıklarında boşalır. Biz oyun oynamayı unuttuk; bilgisayar oyunlarını oyundan saymıyorum. Biz birbirimizin şiirini tamamlamayı, mektup yazmayı unuttuk. Unuttuk ve boş verdik. Boş verdik ve dışladık. Dışladık ve öldürdük. 

Yaşam benim için yeniden başladı şizofreni tedavisi ile. Yaşamım Mavi At ile anlamlandı. İncelikler düşünen, şiir tamamlayan, mektup yazanlar, fotoğraf çekerken mutlu olanlar buluştuk Mavi At'da. Çay da kahve de bahane oldu. Birlikte diyerek Mavi At'ın 10. yaşını kutluyoruz Haziran'da. Yakınlarımızı kaybettik, psikoloji öğrencisi arkadaşlarımızın düğününe gittik, Zehra'nın bebeği geldi kafeye. Birlikte nice yıllara diyeceğiz. Gerçekten gerçekle yaralanmış ve sizi yaralayanın gerçek olduğunu anlamışsanız kafeye, derneğe, kongreye bekleriz. "Vaktiniz varsa durup ince şeyleri anlamaya" bekleriz bir gün. 

Müzik dinletisi vardır belki o gün kafede. Belki de çok sessizdir. Elektrikler kesilmiştir belki ve esin perisi gelmiştir. Belki de on yaşlarında sarı saçlı, mavi gözlü güzelim  bir çocuk röportaj yapıyordur kafede çalışan ablasıyla. Belki de Haldun Hoca damgalamadan bahsediyordur belki de şizofreni ve yaratıcılık konuşuluyordur Psişizofreni etkinliğinde. Bir masada sessiz sessiz Volga bembeyaz bir tişörte masmavi bir at çiziyordur. Belki de iki arkadaş Almanca çalışıyordur. Siz adım atmış olursunuz, nefes almış olursunuz. Belki de sorunlardan öğrenilecekler olduğunu anlatmıştır Şeyda size. "Mavi bir huydur bende " dersiniz belki eve gelince. Kendi kendinize konuştuğunuzu duyan anneniz gülümser sıcacık. Belki de Mavi At'a daha çok gelmek ve kitap okumak istediğinizi anlatırken "ben de geleyim" der babanız.  O zaman hayat bayram olabilir yine de her gün bayram değildir. 

İyi bayramlar.

Yasemin Şenyurt

Asırlardan İnsan Yıllardan Şiir

Asırlardan insan

Yıllardan şiir 

Anlardan aşk olsun 

Asırlardan anlam

Yıllardan şiir 

Anlardan deniz olsun

Desinler ki 

Yıllardan yine şiirdi 

Günlerden pastel 

Saat dört 

Yıllardan yine şiir 

Belki de bu yüzden kıyamet 

Saat beş 

Yıllardan umut

Asırlardan insan 

Kendime katlandım 

Yola çıktım 

Vardım canla başla 

Kendime zaman verdim

Sakinleştim 

Saatlerden gül şimdi 

Bir saat kaç asırdır 

Sor diyor ruhum 

Susuyorum 

Bir andır yaşam 

Yepyeni bir dildir 

Doğar ve gelişir 

Bir andır 

İçinde asırlar vardır 

İlkbahardı derler 

Saat kaçtı 

Saat kaçar 

Sabahı yakala der çocuklar 

Yasemin Şenyurt 

2019 Ankara 

Deneyden Vazgeçmek

Evin içinde hanım hanımcık oturamadım hiç. Hep haylazlık peşindeydim. İğde ağaçları şahittir ki ağlardım en olur olmaz yerde. Boyama kitapları şahittir ki ne güneş turuncu olurdu ne ağaç yeşil… Matematik defterlerim şahittir ki üçgenin alanını hesaplamak da zordu dairenin çevresini de. O dönemde yazdığım günlükler yüzünden ömür boyu disiplin cezası almıştım da kimsenin haberi yoktu. Sınıfta bir gün fen bilgisi dersinde tükenmez kalemle oynamaya dalmıştım ki hoca bağırmaya başladı. Sınıfın içi avaz avaz küf koktu. Sınıfta bir gün köpeğimizin olmadığını söylemiştim ki dünyanın en güzel, en anlamlı cümlesini duydum: “Bizim evde bir saka var, sen konuşturursun” O dönem duyduğum bu cümle beni kendi gözümde önemli kılmıştı. Varsın İngilizce derslerinden bir şey anlamamış olayım. Türkçe öğretmenimin bu cümleleri sayesinde adımı sevmiştim: Yasemin.

Adım şahittir ki şiirler yazdım. Adım şahittir ki öykülerim aşktı. Adım şahittir ki yılbaşları yılbaşı oldu o tarihten sonra. Yeryüzünde bana söylenmiş bir sırdı: Genç Werher’in Acıları. İddia ederim ki kimse benim gibi okumamıştır o kitabı. İddia ederim ki kimse benim gibi beyaz mobilyalı odada beyaz radyoda siyahın altını çizmemiştir. Siyah olan en çok gece sanıyordu insanlar. Siyaha yüklenen olumsuzluklara rağmen ben siyahı sevmiştim. Siyahın sihirli çağrışımları vardı: Siyam, sihir, simit. Çağrışımları bu denli sevemezdim adım Yasemin olmasaydı. Siyahı bu denli sevemezdim Kayahan’ın şarkıları ile büyümeseydim.

Bir gün Yeşilköy’de bir kişinin peşine takılıp gitsem ne olurdu diye düşünmüş ve bu deneyi yıllar sonra şizofreni hastalığının etkisiyle gerçekleştirmiştim. İyi şeyler olmamıştı. İyi şeyler olmamıştı ama iyi şeyler olmasına neden olmuştu bu kayboluş. Deneyler fen bilgisi dersinde olmazmış sadece. Bir daha deney yapmadım yaşamımla ilgili. Yazarak denedim ve tutku oldu bu.

Yasemin Şenyurt

2019

Ankara

Deniz Kabuğu Sokak

İnsan kendine kesme şeker uzatabiliyor. Kendine çay demleyebiliyor. Sıcacık ekmeğin köşesini kimseler görmeden ısırabiliyor. Yalnızken insan evini havaya uçurabiliyor düş gücü ile. Ekose gömleğin kendisine yakıştığını düşünebiliyor. Ayakkabılarını boyarken ıslık çalıyor. Keyifsiz olduğunda kat kat kahve giyiniyor. Üşüdüğünde pencereleri sonuna kadar açıyor. Üzerinde dolaşıyor uğur böceğinin düş gücü ile. Ben kimim diyecek gibi oluyor. Hep içinde sanki deniz kabuğunun…

Adresim deniz kabuğu sokak diyor soranlara. Kaçıncı katta oturuyorsunuz diyorlar anlayışsız bir şekilde. Mavinci katta cam göbeği dairesinde. Gülüp geçecekler ama geçemiyorlar. Üzülüp susacaklar ama susmuyorlar. Devam ediyorlar konuşmaya, cümlelerinde ne tarçın var ne turta ne de karanfil. Devam ediyorlar gürültüye.

Hep içinde deniz kabuğunun. Beyin sapına bir şey olduğu yok. Sadece konuşmasını kesen bir şiiri duyuyor. Şiiri o kadar güçlü duyuyor ki ben kimim diyecek insanlara. İnsanlar nüfus kağıdı fotokopisi isteyecek. Kalede mi oturuyorsun diye soracaklar. Tekrar edecek adresini. Oldukça gol yemiş olduğundan bilecek neden bu soruyu sorduklarını.

Hep içinde duyacak bayram sabahını. Güneşin odanın içindeki oyununu izleyecek. Kaçıncı kat diye sorduktan sonra kahkahayı basacak muhtar. O vazgeçmeyecek. Mavinci katta cam göbeği dairesinde. Kat kat soyunacak kahvesini. İliklerinde duyacak güneşin az az ısıtmasını. İlkbahar pencereleri kırdıracak ona, kırlara yuvarlanacak, yuvarlana yuvarlana o en sevdiği masala gelecek.

İnsan kendine gökyüzü çizebiliyor, bibloları canlandırabiliyor, sözcükleri dikebiliyor, evini boyuyor, havalara giriyor çıkıyor ama adresini yanlış söylemekte de sakınca görmüyor. O zaman neden güvenmeli insana? Masalları olduğu için mi? Masallarını mutlu bitirdiği için mi? Hayatı gıdıkladığı ve sevdiğini düşündüğü için olabilir mi?

Koca evi gırgırla temizlemeyi düşünmüyorsun değil mi dediler. Koca ev mi?

Deniz kabuğu sokakta bir ev ne kadar büyük olabilir ki?

Hem gırgırın nesi var!

Çok yorulursun bizden söylemesi dediler.

Bir şarkı söylediğimde evimin tertemiz olacağını onlara söylemedim. İnanmazlar, kahrolurlar, merak ederler, türlü türlü söylentiye yol açardı bu.

Hem gırgırın nesi var!

Zaman onların ilacı. Benim ilacım şarkılar.

Melekler şahidimdir ki camgöbeği dairesindeyim.

MAVİ AT 10 YAŞINDA

Ankara Üniversitesi Eczacılık Fakültesi'nde 27 Haziran'dan 30 Haziran'a Şizofreni Dernekleri Federasyonu'nun gerçekleştireceği kongre ve çalıştay için çalışmalarımız devam ediyor. Konuya ilgi duyan, emek veren ve emek vermek isteyen herkesi bekliyoruz.

http://sdfkongre.org/davet/

27- 28 Haziran 2019 tarihinde  Şizofreni Dernekleri Federasyonu tarafından gerçekleştirilecek Ruh Sağlığı Kooperatifleri çalıştayı için Trieste'den Dr. Basaglia'nın çalışma arkadaşları bizlerle birlikte olacak ve biz Mavi At Bir Adım İleri diyeceğiz. 29-30 Haziran 2019 tarihinde  Birlikte teması ile gerçekleştireceğimiz Uluslararası Toplum ve Şizofreni Kongresi'nin bilimsel programı merak uyandırıyor:

http://sdfkongre.org/bilimsel-program/

Uluslararası davetli  konuşmacıları merak ediyorsanız:

http://sdfkongre.org/davetli-konusmacilar/

Çalıştayda ve kongrede bulunmak ufkumu açabilir, iyileşme hakkında farklı bakış açıları edinebilirim diye düşünüyor ve nasıl kayıt olabilirim diyorsanız bu sayfayı takip edebilrsiniz:

http://sdfkongre.org/kayit/

Benim de bu konuya dair sözüm var diyorsanız:

http://sdfkongre.org/bildiri-gonderimi/

Merak ettiğim bir konu var diyorsanız lütfen bize yazın:

http://sdfkongre.org/iletisim/

Yaşam Kadar Gerçek

Fotoğraf: Yasemin Şenyurt

Sen varsın 

Gökkuşağıdır 

Yaşam kadar gerçek

Sen varsın

Denizdir bu

Özgürlük kadar iyi

Kızılay'da durdum

İnsanlar bana çarpıyordu

Arabaların sesleri de

Bir yere gitmek istiyordum sanki

Giderken bir kitap okumak

Okurken altını çizmek sevdiğim anların

Kızılay'dan Kolej'e yürüdüm

Pastanelere baktım

Kırtasiyelere girip çıktım

Nüfus kağıdı fotokopisi çektirdim

Belki on defa ismime baktım

Kalemler aldım renkli renkli

Kokladım

Simidin yuvarlaklığına şaştım

Düştü susamlar tek tek

Sonunda simit de düştü

Yuvarlaklığı çizdim havaya

Güneş içine daldı yunus misali

Gördüm 

Kolej'de hastaneye girdim

Sıra aldım

Sıramı verdim

Bir kaç kez

Doktorun yanına gittim

İyi misiniz dedi

Duydum

İyiyim 

Sabah sabah şarkı söyleyecek kadar

pazar akşamüstü

Kahve kokulu bir bahane buldum

Çikolata mı gördüm

Üstelik sütlü

Öldüm de dirildim  Pazar akşamüstü

Pazar günü ne bahar ne kış

Ne şiir ne şarkı

Teselli edemezken

Kahve kokusundan çıkardım yaşamın altındaki baklayı

Anlaşılmazdım üstelik

Ağlamazdım gülmezdim

Hissizlik halinden bir anı ile çıktım

Sahiden cambazdım

İp de nedir ki

Ben yeryüzünde yüzdüm

Bata çıka

Uyum psikolojisi sınavında

Boş bir kağıttım

Yüz aldım

Sıfır almak için yetersizdim

Bazen tramvayda karşılaşıyorduk

Bazen de denizaltında

Hep karşılaşıyorduk

Biraz yardım eder misin 

Şu an bu rüya diyordum

Sen de gerçek olsun diyordun

Olurdu olmazdı derken

Uçuyordu balonlar

Ellerimizden kayarak 

İçimizdeki sıkıntıyı kaynatıp içecekti ki

Şiirin başı geldi aklımıza

Kahve var

Kokusu

Kahve kokusundan bahane

Şiir dedi

Göz göze gelmektir

Gelemezsen

Hem felaket

Hem felsefe

Cambaz mıyım ne

Öğrensem yeni bir dil

Baklayı çıkarır mıydım yaşamın altındaki

Bu soru cepte

Yoksul değilim hiç de

İnsanın cepte sorusu olur da

Yerli ve iki kelime olan filmi bilmez mi 

Şiir dedi

Tutulmak değil de nedir

En sevdiğin dilde

Can sıkıntısının en can yakan yerinde

Bir anıdır ki andır aslında

Zamanı telaffuz eden her şey yanılıyor

Mekanı betimleme çabası çuvallıyor

Tutulmamışsan 

Anlayamazsın

Yasemin Şenyurt