An Kara

güvercin

güvercin 

barış demektir

gözlerinde yaş

biriktirir aklın

güvercince 

konuşalım

bu yara sarılmaz

ah

bir türküdür

ah

ölümce konuşanlara inat

ölümle korkutanlara inat

güvercince yaşayalım

gözlerimiz söylesin türküyü

bu yara sarılmaz

ağaçtan korkan

ağaca düşman olanla

arkadaş olunmaz

ben ismimi unutsam da bir gün

güvercince anlatırım kim olduğumu

ben yılları unutsam da bir gün

geleceğe inanırım

An kara

Kara an

Ben kendimi garın önünde bulurum

Korkarım

Yaralanırım

Ölürüm

Sarılırım gökyüzüne

Öfkem kalır

Umudum yaralanır

Bir cümle kursam 

İçim parçalanır

Yasemin Şenyurt

Yaşam Diyorduk Adına

Prof. Dr. Sabri Büyükdüvenci'nin öğrencisi olarak  bu şiiri kendisine yazdım. Sabri Hocam sizi iyi ki tanıdım ve öğrenciniz oldum...

Yaşam diyorduk adına

Verdiğimiz mücadelenin

Yorgun da düşsek

Kırılsa da cesaretimiz

Yaşam diyorduk adına

İnatçı bazen

Bazen fedakar

Çiçekleri ve kitapları seviyorduk en çok

Hayvanları ve gökkuşağını

Gökdelenleri sevemedik

Kardelenler varken

Yaşam diyorduk adına

Bir çocuğun yanına eğilmenin

Bir ustayı saygıyla izlemenin

Yaşam diyorduk adına

Özgürlüğü savunmanın

Özgürlüğü anlamanın

Yaşam diyorduk 

Sözcüklerin boğazımızda düğüm oluşuna

Yaşam diyorduk biz

Felsefe derslerinde

Sorular sorular sorular içinde

Yaşam diyorduk adına

Saydığımız ve sevdiğimiz bir hocamıza veda etmenin

Yaşam diyorduk 

Sonbaharın da ilkbaharın da

Artık eskisi gibi olmadığını anladığımızda

Başka türlü anlatamadığımızda

Acımızın derinliğini

Yaşam diyorduk adına

Yasemin Şenyurt

Şah Mat Hakkında Bir Değerlendirme

Sanrılardan büyüklük sanrısı, kötülük görme sanrısı ile tanışmış biri olarak Şah Mat filmini izlemeye başladığımda Akıl Oyunları'na benzer bir başarı öyküsü izleyeceğim düşüncesine kapılmıştım. Ne kadar yanıldığımı film bittiğinde anladım. Bir başarı öyküsü izlemiştim ama içim buruktu film bittiğinde. Filmin başlarında Bobby Fischer'ın satranca olan ilgisini  ve ilk yenilgisini izlerken tansiyonun bu kadar artmasını beklemiyordum. Satranç tutkusunun ve olası hamlelerin bir insanın hayatını baştan sona kaplamasının yolculuğuydu film. Dikkat dağınıklığı, konsantrasyon kaybı ve  aşırı hassasiyet her insanın yaşayabileceği sorunlardır mutlaka ama şizofreni hastalığına bağlı olduğunda bu sorunlar işimize odaklanmada neden zorlanabileceğimizi anlayabilirsiniz filmi izleyerek. Filmi izleyerek bir insanın sağlığını kaybediş öyküsünü izlediğinizi de düşünebilirsiniz ama ben filmi izlediğimde ve film bittiğinde arkadaşıma insanın sevdiği şeyi yapmasının çok etkileyici ve yaşamını derinden belirleyen ve güzelleştiren şey olduğunu düşündüğümü söyledim. Sanrılar, halüsinasyonlar ve bunların tedavi edilmemesi sonucunda durumun kötüye gidişini de düşünebilir ve bir insanın sağlığından değerli midir başarılı olması diye sorgulama olanağı da bulabilirsiniz. Boby Fischer'ı kendisi yapan satranç tutkusudur ve bence her insan bu hayatta bir tutkuyla bir işe bağlanabilmelidir. Söz konusu olan şizofreni hastalığı olduğunda tedavinin önemi yadsınamaz. Bu film bence çok açıdan tartışılabilecek ve farklı görüşlerle bizi farklı noktalara taşıyabilecek bir filmdir. Yenilgi karşısında hepimiz çocuklaşırız genelde ama kazanmaktan korkmak nasıl olabilir ki diye düşünüyorsanız bence bu filmi izleyin ve Bobby Fischer'ın  sağlığını yitirmeden  tutkuyla satranç oynayabildiğinde neler olabileceğini düşünün. Tutku mu sağlık mı diye sorarsanız bence her ikisi de ama bu her ikisi seçeneği her  zaman mümkün değilse işler karışabiliyor. Dört hamleden sonra milyarlarca olası hamle olması insanı aşırı uçlara götürebilir filmde söylendiği gibi...İyi seyirler.

Yasemin Şenyurt

Bağımsız Yaşam İçin Kişisel Bir Not

Gözlerim inatçı bir umutla açıldı. İki kedim ayak ucumda uyuyordu. Biraz doğrularak onlara baktım ve onlara seslenmeme rağmen onlar da uyanıp bana baktılar. Gün başlıyordu ama ben yataktan kalkamadan bir rüyaya dönüştüm. Dönüşe dönüşe bir rüyaya mı dönüştün demeyin sakın. Yol yorucu, uzun ve engellerle dolu olduğu halde tuttum bileklerimi tuttum onları ve yola ikna ettim. Karşıda ve belki biraz uzakta çok anlaşılmamış bir insanı gördüm. Yürüdüm ve hep yürüdüm. Saate bakabilirdim, ajandaya bakabilirdim ve sözümü tutmayabilirdim ama bu en çok kendime ihanet olurdu. Kendime, değer verdiklerime, önemli bulduklarıma baktım ve uzun süre olduğum yerde düşüncelere daldım. Anlaşılmamış bir insanı size anlatmak istedim çok sade bir şekilde onun istediğini ve ne dediğini ve benim ona dediklerimi anlatmak istedim. Gözlerim hala açık. İnatçı umudumu saklıyorum ve aynı anda bir üst kata çıkarıyorum ve aynı anda bir alt katta inatçı umutla  çalışıyorum. İşimi değerli kılan bu inatçı umudun geleceği şekillendirecek ve özgürlüğü geçerli kılacak olmasıdır. 

Bence bağımsızlık ve yaşam başlı başına değerlidir ama birlikte ele alındığında değeri kat kat artar. Rüyamda ülkemde engelli ve engelsiz insanların birlikte bağımsız yaşam için yürüdüklerini ve en öndekilerin en arkaya geçmekte ya da en arkadakilerin en öne geçmekte sakınca görmediklerini ve tereddüt etmediklerini gördüm. Eşit haklar, içermeci eğitim, kişisel asistanlık nedir diye düşüne düşüne rüyama nokta koydum. Yeni bir rüya için, dönüşmek, dönüştürmek için inatçı umutlarımızla yola koyulalım. Murathan Mungan Yalnız Bir Opera şiirinde şöyle der: "Yapacak ne çok şey vardı ve ne kadar az zaman"

Yasemin Şenyurt

Mucizedir

Sevmek bir mucizedir

Bu hayatta

İnsanın başına gelebilecek

Sevmek bir ezeli ebedi gerçektir

Bu hayatı adam edecek

Sevmek bir mucizedir

İnsanı şair eder

Oku ve yaz

Yaz ve oku

Anlamlar bizi bekler

Her an

Sevmek

Aynı anda

Ağlayıp gülme ustalığıdır

Çocuklara hayatın bilgisini sorma inceliğidir

Çocuklardan öğrenmeye çalışma derinliğidir

Sevmek bir mucizedir

İnsanı hayretler içinde bırakır

Şarkılarla dağıtır

Sessizlikle çarpar

En derinden toplar

Şarkıda der ya 

Gitmek mi zor kalmak mı

Sevmek bir mucizedir ki

Gitmekten de kalmaktan da anlamaz

Zoru bilmez

Varsa yoksa gönül der

Gönülden anlayanlar

Dünyaya başka bakar

Başka yorumlar

İş değiştirmek olunca

Gönül yüreklenir

Aklı yüreklendirir

Sevmek bir mucizedir ki

İnsanı derinden toplar

Çiçeğe

Yıldıza

Böceğe böler

Sevmek 

Öyle bir eylemdir ki

Barışmayı

Anlaşmayı

Özlemeyi 

Kızmayı

Kırılmayı

Anlamayı

Üzülmeyi

Sevinmeyi

Bir başına bilememektir

Bir başına yapsan da bazı şeyleri

Bir başına olamamaktır

Aslında

Bir başına olsak da hepimiz bu evrende

Yanımızda duymaktır  sevdiğimizin soluğunu

Aslında nasıl ayrı ayrı olduğumuza hayret etmektir

Sevmek

Bu öyle bir hayrettir ki

İnsan felsefesiz edemez

Yasemin Şenyurt

Çoğal

Yok Yok

Yok yok...Bazen öyle oluyor. İnsan her an yüreğinin götürdüğü yere gidemeyebiiyor. İnsan her an aklı başında davranamıyor. Diyeceğim şu ki iki kere ikinin dört ettiği gibi değil yaşam. Ne çok sevmiştim Susanna Tamarro'nun Yüreğinin Götürdüğü Yere Git kitabını ve ne çok sevmiştim Dostoyevski'nin Yeraltından Notlar'ını...

Yok yok...Bazen akıllı olmak yetmiyor. Bazen yürekli olmak da yetmiyor. Bir girdap sizi içine çekmeye başlıyor ve hemen müdahale etmek gerekiyor. Bazen sevgi bazen tutku bazen dostluk da yetmiyor. İnsanın sarsılması ve hayata bakacağı pencerelerin sayısını çoğaltması gerekiyor. Gerekiyor diye hemen sarsılmıyor ya da hemen pencereler çoğalmıyor.

Yok yok...Bazen bilgi, birikim, donanım da yetmiyor. Ciddi ciddi emek harcamak gerekiyor. Bazen zamanın geçireceğini düşündüklerimize bakmak ve yeniden ele almak gerekiyor. Bazen sabırlı olmak da yetmiyor. Sabrın içine saygı ve şefkat katmak gerekiyor.

Yok yok... İnsan olmak emek, sevgi, tutku, akıl, yürek, gönül işi! İnsan bir kez bu yolculuğa başlasın yeter ki.
Yasemin Şenyurt

Davet

Fotoğraf: Yasemin Şenyurt

En başından itibaren bildiğim bir içsel yolculuğa davet edilmiş olduğumdu. Bu içsel yolculuk uzun sürecekti. Sırtım ağrıyor ve bu ağrının nedenini anlayamıyordum. Yolculuğa dair o kadar bilgisizdim ki sırt ağrısı gibi ufak bir sıkıntıyı anlamlandırmak için uğraşıyordum. Dertlerimi paylaştığım insanlara sızlanıp yakınıyordum ve onlar çok yorulmuştu. Benim diye bildiğim her şeyin aslında bizim olduğunu ve gelip geçmekte olduğumu kabullendikçe değişim başladı. Ölüm gibi bir gerçek tüm çıplaklığıyla kendini gösteriyor ve her an beni ikaz ediyordu sessiz sessiz...Benim diye sahiplenmeye çalıştığım şeyler garip bir biçimde başıma bela olmaya başlamıştı. Doğada yürüyüşe çıktığımda aslında çok savunmasız hissetmekle birlikte muazzam bir duygunun ve şefkatli bir sesin varlığını da hissediyordum. Doğada ilginç bir çiçek gördüğümde ve onu hayranlıkla izlediğimde kalbimi o çiçek olarak hayal ediyordum. O çiçekten uzaklaştıkça garip bir biçimde kalbim o çiçek olmayı ve onun gibi kokmayı daha çok seviyor ve sevdiği için de adeta o çiçekten farksız oluyordu. Kalbimi bir böcek olarak da düşünüyordum her ne kadar aklım buna çeşitli bahaneler bulup müdahale etmek istese de kalbim artık küt küt atan kırmızı bir şey değildi. Doğada karşılaştığım bir sese kapılıp yere uzanıyordum ve gökyüzünde ne varsa onu kucaklıyordum. Seslerin kokuları olduğunu ama bunu herkesin bilmiyor olduğunu anladığım sıralarda bakışların dokunabildiğini ve bu bakış dokunuşlarının masumiyetinin özel olduğunu da anlamıştım. İçsel yolculuğumda ileri doğru gittiğimi düşünürken aslında gerilediğimi görüyordum ve gerilemenin kötü olduğunu düşündüğüm için korkuyordum. İlerlemek, hız, başarmak, ulaşmak, erişmek sözcükleri o kadar kutsal hale getirilmişti ki kaybolmak ve yenilmek ya da gerilemek korkutuyor ve sefil hissettiriyordu. Geriledim, korkuyla geriledim ve gördüm ki gerilemek muazzam bir duygu...

Yasemin Şenyurt

Aklımda Prometheus

Fotoğraf: Yasemin Şenyurt

İki sigaram kaldı

Bir de deniz

İki sigaram kaldı

Gece tek tük yıldızı ile

İki sigaram kaldı

Yüzümün yarısı bir de

İki sigaram kaldı

Ellerim çizik çizik

İki sigaram kaldı

Haberler bitti

Reklamlar bitti

Yarışmalar bitti

Şarkılar bitti

İki sigaram kaldı

Bir de sonsuz pencere

İki sigaram kaldı

Unutmadıklarım ile

İki sigaram kaldı

Kapım çalındı

Adımı sordular

Kapım çalındı

Yaşımı sordular

İki sigaram kaldı

Sakladım onları

Telaşlı

Kapımı kapattım

Yağmur başladı

Ne bir paket sigara alırım şimdi

Ne de yakarım içlerinden birini

İki sigaram 

Aklımda Prometheus

Yasemin Şenyurt

Bal

Bal gibi dönüyor dünya

Bal gibi acı ayrılık

Önce ben güldüm

Önce ben

İnan

Kıyametin başka biçimidir inkar

Önce ben güldüm

Ağlanacak halime

Şimdi bir orkestra

Şimdi bir orkestra

Dualar ettim

Masallar dinledim

Karanfil 

Bal gibi acı ayrılık

Önce ben şaşırdım

Kaç dedim kendime

Arkana bakmadan kaç

Dualar ettim 

Şarkı söylemek yerine

Bu oda

Karanfil

Şimdi orkestra

Bal gibi sevdim

Bal gibi Ankara

Senin dizlerine koydum başımı

Dualar ettim

Hep öyle kalmak için

Bal gibi de kaldım 

Saat değil

Dakika değil

Salise değil

Baldır bal 

Şarkılar değil

Şiirler de değil

Baldır bal

Sevda değil

Aşk değil

Bal

Yasemin Şenyurt

Değil...

Öyle güzel bir yer ki burası... Deniz kenarı desen değil.Deniz desen değil. Denizin kendisi desen değil. Öyle güzel ve rahat nefes alıyorum ki burada nefesim sanki nefes değil...Bir şarkı söylemeye dalmışım hem de öyle dalmışım ki şarkı artık şarkı değil...Sokaktan çocuk sesleri geliyor ve ben öyle dalmışım ki o seslere...Evde miyim şimdi ben? Deniz değil, ev değil, sokak değil. Neresi burası diye tam soracağım yanımda en sevdiğim insanı görüyorum ve vazgeçiyorum. Şaşkınlık, merak, özlem hepsi içimde ve hepsi konuşuyor ama duyamıyorum onları. Sadece ona dönüyorum ve ona bakıp "keşke burada olsaydın" diyorum. Buradayım dediği an kalbim duracak sanki...Senenin ne önemi var ya da nerede olduğumuzun ne önemi var..."Bu rüya değil öyle mi?" Değil, değil diyor. 

Değil mi? 

Değil.

Gözlerimi yumuyorum ve açtığımda sen burada olursan...

Sadece gözlerine inanma.

Nasıl?

Öyle

İnanmak mı?

Güçlü bir şekilde inanmak söz konusu

Nasıl?

Öyle

Haydi gözlerini yum ve açtığında...

Korkuyorum

Sadece hatırla...

Yasemin Şenyurt

2015

 Ankara

Ağlatma Sabah Sabah

AĞLATMA SABAH SABAH

Bir umutlu başlangıçtır şu saatler

Beş, altı ve yedi gibi

En geç yedi

Hani insanın içi kıpırdar

Gidip dünyanın bir ucundan 

Bütün güzel şeyleri getirmek gelir 

Sevdiklerine

Bir parça çikolata

Melek biblo

Sihirli kutular

Sürekli çıkarsın kapıdan

Çıkarsın ıslık ıslık

Bilet mi bulamazsın

Paran mı yetmez bilinmez ama

Sürekli dönersin evine

Belki de korkarsın uçaktan 

Belki de özlersin daha ilk anda

Bir de bakarsın ki

Çantanda bir şiir kitabı

Oradadır işte

Çikolata , biblo, kutu vesaire

Bütün güzel şeyleri getirmişsindir işte

Uçmak mı daha korkunç

Özlemek mi

Gözlerin cevap verebilir bu soruya

Bak sabah sabah

Ağlatma beni

...

Bu çayı ben demledim

Biraz da peynir varmış

...

Yasemin Şenyurt

Geleceğe Bakış: Şiirden Deneyimler

 Acısı ile tatlısı ile yaşanması olası günler var. Bu olasılığın kimi zaman içimi titretmesi var. İnsanı şiir ve şiirden deneyimler adam ediyor diye düşünüyorum. Şiirle içten bağ kurabilmiş olan insanların yaşama bakışlarında farklılık, incelik, derinlik buluyorum. Olası günlerin içinde şiirden deneyimler beni soluksuz bırakır mı bilmiyorum ama diliyorum öyle olur. Öyle güzel şiirlerle karşılaşır ve o kadar çok anlam bulurum ki ilerleyen günlerde ya da öyle güzel müzikler dinleyip o kadar çok dans ederim ki sevdiklerimle birlikte hayat hiç bitmeyecekmiş hissine kapılırım. O hisse kapılıp da yolculuklara çıkarım ve belki en çok duymak istediğim sese doğru ilerlerim. Hayat hiç bitmeyecekmiş hissine kapılırsam belki de yazamam,çalışamam, okuyamam ama bazen bazı hisler bizi ele geçirmeli diye düşünüyorum. Onları tutup tutup uzaklara atmanın anlamı olmadığını da...Hayat istersem sevdiklerim var ve eğer ben hayat hiç bitmesin dersem gerçeğe aykırı bir cümle kurmuş olurum ama şiirde de hep bu olur. Gerçeğe aykırı düşeriz. Yine de bizi adam/kadın eden şiir ve şiirden deneyimlerdir. 

Yasemin Şenyurt