Andeniz

Gözlerim konuşmayı öğrendi
Burası Ankara
Sene 2015
Yeraltından Notlar'ı okuyalı on yıl oldu olacak

Yıllarla konuşuyorum da
Aynalarla konuşuyorum da
Sokaklarda bizimle yürüyorum ya
Böyle geveze
Böyle çoğul

Hiç inanamadığım bir gök
Hiç unutmadığım bir yüz
Dolaşıyor düşümde
Ben tutup çimenlere uzanıyorum
Böyle hayta

Gözlerimin konuşması
Senden başkasına
Benden başkasına
Hiç bilmedikleri
Öğrenmek de istemedikleri bir dil

Gözlerim konuşmayı öğrendi
Burası Andeniz
Sene Denizin kökü
Böyle
Böyle demek de bir susma isteği aslında
Anlayana

Gözlerim susmayı da öğrenmiş
Aferin
Aferin gözlerime

yasemin şenyurt

John Nash iyi ki yaşadın...

John Nash'i Akıl Oyunları filmi sayesinde tanıdım. Şizofreni hastalığını yaşamış ve bu hastalıkla birlikte yaşamını sürdürmüş ve başarılara imza atmıştı. Onun hakkında geçmiş zamanda konuşuyor olmak onun ölüm haberini yeni duyduğum şu sıralarda ne kadar acı geliyorsa yıllar sonra da acı gelecek diye düşünüyorum. 

Şizofreni hastası olduğumu öğrendikten sonra  hayata dair  en umutlu gelen şeylerden biri bu hastalığı yaşayan insanların birlikte zaman geçirebilecekleri ve üretken olabilecekleri Şizofreni Hastaları ve Yakınları Dayanışma Derneği ile tanışmam olmuştur. O yıllarda yüksek lisans için başvuru yapıyor ve bir yandan da yüksek lisansta başarılı olup olamayacağıma dair kaygılanıyordum.  Bir gün tek başıma bir film izleyeyim ve farklı şeyler düşüneyim amacıyla sinemaya gitmiştim.   Filmin heyecanı kaçmasın diye konusuna bakmadan sinemada bulmuştum kendimi.

Sinemadan çıktığımda duyduğum heyecan ve hayata dair umudum o kadar yoğundu ki...Yıllardır bu başarı, sevgi ve azim öyküsünün etkisinde  kalarak ve ben de yapabilirim diyerek doktorada tez aşamasına kadar geldim. John Nash yaşamımdaki en önemli insan oldu yıllardır. Kendisiyle ilgili yazılan bir yazıda kendisinin   hastalığın getirdiği düşüncelerin de matematikle ilgili düşüncelerinin de  aynı yerden geldiğini düşündüğünü okuduğumda çok etkilenmiştim. 

John Nash bence bu hastalığı yaşayan hepimizin yaşantısını olumlu anlamda etkiledi ve bizi çok yüreklendirdi. Yüreklendirmeye de devam edecek... Varlığın, yaptıkların, düşündüklerin için teşekkür ederiz John Nash. Bu dünyadan ayrılışın bizi çok ama çok üzdü...

Tanımadan çok sevdiğim ve tanışmadan yaşamıma yön ve cesaret veren  "bir güzel akıl" iyi ki yaşadın...

Yasemin Şenyurt

İyileştim

fotoğraf: Yasemin Şenyurt

Solarken bir çiçek

Solmayan şeydir his

Solurken bir çiçek

Soluksuz bırakandır his

Akşam akşam 

Düşüncemde tek bir çiçek

İyileştim diyorum

Hani ikimiz o gece

O meyhanede konuşmuştuk da

Hatırası solar mı sandın

Hani hiç yürümeden

Hani hiç ağlamadan

Hatırası 

Bir rüya içindeydi

Sen hiç

Mavinin masmaviye

Kırıldığına şahit oldun mu

Sen hislerin en hakikisinde

Bir kapı çalındığında

İçini o his kapladı mı hiç

Kitap gibi

Güvercinler 

Çimenler

Tesadüfler güzeldir

Sen soluk aldığın sürece

Akdeniz titresin dursun

Gökyüzü bakmasın hiç bana

Alnım acıdan kıvrılsın kendine

Güzeldir yaşamak

Sen soluk aldığın sürece

Dediler ki

Hiç duymadım dediklerini

Güldüler ki

Hiç üstüme alınmadım

Güzeldir yaşamak

Hisli hisli

Yasemin Şenyurt

Utangaç Şairin Tuhaf Şiiri

 Fotoğraf: Yasemin Şenyurt

Kalbim bir balığın gözlerinde kaldı

Çıkar çıkarabilirsen kulaklarındaki o inatçı sesi

Kalbim bir balığın gözlerinde

Kim baksa bana

Kim dokunsa

Kim sevse

Önce iğde ağaçları diyorum

Sonra iğde kokusu

Bitmek bilmiyor anlatacaklarım

Kaldım diye değil

Kalbim bile değil

Önce iğde kokusu

Kim baksa

Kim dokunsa

Kim sevse

Korkuyorum

Sahiden mi diye

Kalbim o balığın gözlerinde

Öyle utangaç kaldı ki

Ne zaman bir şiir okusam

O balığın kalbinde 

Utangaç gözlerim

Sevmek için değil

Sevilmek için değil

Sahiden de değil 

Sahiden sevmek

Derinden

Çok derinden 

İçimizdeki yapbozdur

Ne zaman yapılır

Bozulduğu zaman 

Yasemin Şenyurt

Günün Bitişine Övgü

Bir gün daha bitiyor

Bitmek bazen başlamak kadar esrarengiz

Bir gün daha bitiyor

İnsan bazen hasretten öldüğünü sanabiliyor

Bir gün daha bitiyor

Lunaparklar başlıyor düşsel

Bir gün daha bitiyor

Sahaflar kapanıyor bu saatlerde

Bir gün daha bitiyor

Yarınlardan umudunu kesmişe benziyor benliğim

Bir gün daha bitiyor

Gömleğim hiç oralı olmuyor

Bir gün daha bitiyor

Senin günün nasıl geçti

Bir gün daha bitiyor

Ayrılık şiirleri okuyor içimde biri

Bir gün bitti 

Gün dediğin nedir ki

Adımı seslendiğinde bir kıyamet kopuyor ki sorma

Bir gün daha bitiyor

Biterse bitsin umursamazlığında bakışlarım

Bir gün daha bitiyor

Artık yetişecek gücüm yok 

Kalbim bilinmezlik denizi

Adımı seslendiğinde kopan kıyamette 

Sağ kalan sessizliğim

Sağ kalan adım

Bir gün daha bitti

Ne kadar da korkaktım

Ne kadar da yaralı

Biter bitecek bu ömür

Başka şansı yok 

Yasemin Şenyurt

İşte Biz

İşte bu bulutlara biz kümülüs deriz

İşte şu yapraklar şöyle nefes alır

İşte akıp giden gözyaşım

İşte geçip giden yıllarım

Şimdinin gövdesinde

Ruhun sükunete özlemi

Deniz minaresinin çağrıştırdığı ne varsa

Bir bir aklıma geliyor

Aklımın en soluk yerinde canlı bir resim

Van Gogh'u düşünmemek için

Sıkılıyorum

İşte biz her halini sevdiğimiz insanlar için

Yaşamayı sürdürürüz

Öykülerin bitmemiş

Öykülerin deviniyor

Öykülerin bir başka yaşamın içinde büyüyor derlerdi

İnanmazdım

Çehov'a mektuplar yazmamak için

Çıldırırdım

Düşüncenin bir başka düşünceye doğru yolculuğu

Bir mola yerinde gelirdi hep aklıma

Baş edemezdim o an kokularla, rüzgarla ve kendimle

Çıldırırdım

İşte biz bu mevsime

İlkbahar deriz sevgili çocuk

Çilekler, erikler ve kirazlar neşe içindedir

İşte biz bazen

Çıldırıncaya kadar

Aklı başında tek söz edemeyiz

Şimdi sen bu şiiri anlamadın diyelim

Belki de şiiri yazanın kabahatidir bu

Ellerim yara bere içinde

Elini çabuk tut olur mu

İyileştir bizi

Biz bu bulutlara kümülüs deriz ama

Belki sen daha iyi bilirsin çocuk

İşte biz mola yerlerinde

İlkbahar gecelerinde

Islığı duyarız

Belki sen daha iyi duyarsın çocuk

Yasemin Şenyurt

Hazırlık

Söz geçirmek için kalbine

Bir rüya yorumcusu olmalısın

Dikkatli 

Sabırlı

Anlayışlı 

Bir rüya yorumcusu

Bazen söz geçirmek için kalbine

Bir filozof kadar sevmelisin soruları

Bazen de

Kendi kendine konuşmayı öğrenmelisin

Bazen bir heykeltıraş olman gerekecek

Bütün bunlara hazırsan

Kalbin de hazır 

Yasemin Şenyurt

Söyleşi

Mavi meleklerin saçını toplayan anneler

Gökyüzünü en iyi anlayan bilgeler

Aşkı en iyi anlatan şairler

Bilirler ki

Yaşamın doluluğu

Kimi zaman hüzün verir

Kimi zaman sevinç

Kişinin kendini anlaması

Kimi zaman hüzün

Kimi zaman sevinç

İyi ki de böyle dedi bir ağaç

Ağacın kökleri de

Dalları da

Çiçekleri de iyi ki dedi

Pes doğrusu dedi repliğini unutan bir adam

Ağaç doğaçlama cevap verdi adama

Söyleştiler

İlk başta bu fikir çok güzel gelse de

Söyleşi bittiğinde

Ölümsüz olmak istemedi adam da ağaç da

yasemin şenyurt

Özgürlüğüm Diyordum Ona

Reçel kavanozları arasında

Bir not buldum

Diyordun ki

Kapılmak gerekir ilkbahara

Kitapların içinde

Bir not buldum

Diyordun ki

Sevmek olmalı işin gücün

Dur durak bilmeden

Notlar buluyordum

Evde

Gülerken yakalıyordum kendimi

Okyanusta bir damla oluyordum

Bazen de okyanusun ta kendisi

Sonsuzluk hastalığına yakalanıyordum

İyileşiyordum bazen bir külah dondurma sayesinde

Bana bir buket çiçek getirdiğinde

İyileşiyordum

İçine kapandın diyordu sevdiklerim

Özgürlüğüm orada diyordum ben

Özgürlüğümü seviyordum

Yasemin Şenyurt

ŞENLİK

Çetrefil problemlerle uğraşıyor ama işin içinden çıkamıyordum. Kişi ne zaman işin içinden çıkamasa bir bahane bulmalı mı diye aklımdan geçiriyordum. Yaşamdan hiç tat almayan bir insana ya da problemlere odaklanmış bir insana elma şekeri getiren bir arkadaşı varsa bu  şenlik değil midir? Şenlik ne zaman başlamalı? İçinizden bir dolu iyilik geçiyorken mi yoksa iyiliklerle karşılaştığınızda mı? Bir çözüm aramak için yolculuklara çıktığınızda bir dolu sorun, bir dolu tehlike sizi bekler ve siz eve çözümsüz dönebilirsiniz. Başka sorular ve sorunlar yüklenerek yolculuktan döndüğünüzde asıl şenlik başlar. Sorunlar düğüm olmuştur. Düğüm olan sorunlar karşısında iyimser ve gerçekçi bir tutum benimseyecek gücünüz yoksa kendinize durmadan yüklenirsiniz ve o anda sevdiğiniz bir insan tam karşınızda durur ve size güç verir. Güç verir ama siz ilk başta ya da ilk bakışta onun sizden gücünüzü almaya çalıştığını iddia edebilirsiniz. Tam da sevdiğiniz insanla kavga edecekken telefon çalar, arayan başka birini arıyordur ve siz arayanı başka birine benzetirsiniz. Şenlik hem de nasıl... Nereden bakacağınıza karar verdiniz mi? Diyelim ki duruldunuz, dinlendiniz, değiştiniz ve şimdi sorunları çözecek gücünüz var ama zamanınız yok. Zamanınızın olmadığı gerçekten doğru fakat buna inanmayan bir ses içinizde bağırıyor. Şenlik tam da burada başlar. Şen bir insan olmak için çok geç ama güzel gülümsüyorsunuz diyelim. Güzel gülümsemeye devam edin. 

Yasemin Şenyurt

BALIKLAMA DALINACAK BOŞLUKLAR

Aslında bütün mesele seçmekte. Olasılıkların içinden tek birinin bizim irademizle gerçeğe dönüşüyor olmasında. Şu andaki eylemimin, düşüncelerimin ve davranışlarımın sorumlusu benim. Beni etkileyen tüm unsurları olumsuz ya da olumlu olarak değerlendirerek yaşamak benim elimde. O unsurların kendisi bir başkasının yaşamında bambaşka etkilere yol açıyorsa olanlardan daha çok önemli olan benim bakış açım. 

O halde yaşarken bir gücümüz var ve bu güç sayesinde hayatta kalıyor ve anlam arayışı içerisinde olabiliyoruz. Bu hayatın anlamı ve benim kim olduğum soruları en güç sorular olmakla beraber kendimizi tanımak istiyor oluşumuz bizi başka bir insan yapar yani olasılıklarımızı tanıma ve değerlendirme açısından güçlü bir insan yapar. 

Kim olduğumuzu an an yaratma gücüne ben özgürlük diyorum. 

Cinsiyetimiz, yaşımız, dilimiz bizim biz olmamıza ne kadar katkıda bulunabiliyor? İzlediğimiz bir film bizim yaşamımızı değiştirmemizi sağlıyor mu? Tanıştığımız bir insana ilk anda kim olduğumuzu anlatabiliyor muyuz? Eğer kim olduğumuz meselesi üzerinde kafa yoruyor ve kim olduğumuzu her an yaratamasak da bu gücün farkındalığına sahip olabiliyorsak özgür müyüz? 

Bu soruları takip ederek nereye varabileceğimi bilmiyorum. Yaşarken çeşitli insanlarla çeşitli konularda sohbet edebiliyoruz ve birikiyoruz. Bu sohbetler esnasında birikirken kendimizi tanımamız aynı anda mümkün mü? Okumamak, araştırmamak ve soru sormamak üzerinde temellenen bir hayat gerçekten yaşamaya değer mi? Hayatın hoş yönlerine kapılırken aslında kendimizi ve zamanımızı tüketme konusunda düşünüyor muyuz? 

Kim olduğumuzu yaratırken boşluklara ihtiyacımız olduğunu düşünüyorum. Kim olduğumuzu yaratırken boşlukların zaaf olarak görülebileceğini bilsek de boşluklar aslında bizleri eğitebilir. 

İnsanın seçebilmesi ve seçtiklerinin sorumluluğunu üstlenebilmesi sayesinde gerçekten anlamlı bir yaşam mümkündür. Bu anlamlı yaşam için sorulara ve boşluklara her zaman olduğundan daha fazla önem gösterebilirsek kendimize cevap vermemiz kolay olacaktır. 

Yaşamı tüketmek değil de ona katılmak istiyor ve sevmek konusunda kendimizi geliştirmek için çabalıyorsak kendimizde yakaladığımız boşluklara balıklama dalmalı ve derinleşmeli...

Yasemin Şenyurt

AN MUCİZEVİDİR

Devam edebilmek için biraz çiçekleri kokla. Biraz sonra da yaşadığın için şükret. Biraz sonra gülümseyeceksin. Gülümsediğinde tut kendini. Tutmaya çalıştıkça güleceksin. Dalıp gitsin gözlerin. Gözlerine izin ver. Aklını şaşkın bir seyirci olarak gör.  Biraz sesini aç yüreğinin. Hep biraz biraz ilerlemeye çalış. Kendine karşı acımasız olma. Biraz daha aç sesini yüreğinin. Arkadaşların olduğu için şükret. Arkadaşlarınla paylaştığın müddetçe daha zengin olduğunu hisset. Anın mucize olduğunu anla. Bir an mucizevidir ve bunu kendi kendine tekrarla. Tekrarla ki başına gelmiş kötülükler karşısında anın mucizevi olduğu düşüncesi iyileşmene yardım etsin. 

Yasemin Şenyurt

YAŞAMIMIN ÖZETİ

Aydede ile konuşan çocuklar için şiirler yazdım

Güneşi görünce çılgına dönenler için cesur adımlar attım

Bütün yaşamım boyunca yaptığım güzel şeyler oldu

En güzeli hangisiydi bilmiyorum

En anlamlısı hangisiydi bilmiyorum

Henüz bilmiyorum

O yüzden sürüyor yaşamım

Fotoğraflar çektim bazen

Bazen bir kitabı senelerce çantamda taşıdım

Bazı geceler uykusuz 

Bazı özel anlarda sonsuz oldum

En güzeli hangisiydi sanırım biliyorum

Söyleyemiyorum

Bir zamanlar çocuktum

Dua ederken kahkahalar atabilecek kadar çocuk

Bir zamanlar gençtim

Kitap yazabilecek kadar genç

Bir zamanlar yaşlıydım

Aklımın başında yeller esecek kadar yaşlı

En çok ne zaman kendimi anladım

Sanırım biliyorum

Söyleyemiyorum

Bu dünyaya neden gelmiş olduğumu

Kimi en çok sevdiğimi ve seveceğimi

Sanırım biliyorum

Şimdi ölmeli miyim?

Sanırım yaşamalıyım

Çünkü renklerin ellerimle dansını seviyorum

Turuncu renginin boynumdan içeri akmasına ben aşk diyorum

Yasemin Şenyurt