Seslerin İçinden Sana Uzanan Gözlerim

Şu sesleri kuşların

Gözleri kedimin

Bir kitaba doğru uzanan kollarım

Sanki yeşil bir an

Tutkusu derin

Gözleri gözleri gözleri

Yaramaz çocuğun 

Dünyanın en masum 

En yorgun elleri

Sana doğru gelen ve uzanan

Bütün noktalama işaretlerini unutup

Sana uzanan

Şu gözler

Gözlerim

Biraz da düşen yaprak

Esen rüzgar

Gözleri bir kedinin

Bütün yaşamı kaplayan

Yeşil an

Doğrunun biçimleri

Yanlışı savunabiliyor

Güzel ve çirkin içiçe

Bütün duyduğum bu

Bütün gördüğüm bu

Hissettiğim ise yeşil bir an

Kitaba uzanan

Sana uzanan gözlerim

Dalga sesleri

Sesten her şey

Ağlama sesleri

Sesten şu dünya

Durulursa şu akıl

Aklım mı demeli

Aklıma konan düşler

Sana uzanan gözler

Bir şiirde bitebilir ayrılık

Anlam bularak seslerde

Durulursa şu akıl

Sana uzanabilir ellerim

Şu sesleri yok mu çocukların

Mutluluktan düşer gibi ağlamaları

El çırpmaları hayretle

Şu seslere beraber dokunmak için

Gözler

Gözlerim

Gözlerim sana uzanır

Ah

Seslendirecek şimdi
Bir ölümsüz gibi
Bütün duyguları

Düşmeyi sevdim
Sesimi kendime çekerek
Kendimden ve senden hiç korkmadım
Bir şiire nasıl başlanır
Düşün
Bir arkadaşlık nasıl sürer

Yanımda olmasan
Kuru bir gerçek olurdum sadece

Şimdi
Gerçekten düşe
Düşten gerçeğe yolcuyum
Bütün anladığım
Seni seviyorum

Ağustos

Bütün Ağustos yeni bir kitap olacağım

Yine de eski bir kitap kadar güzel duracağım

Sayfalarımın arasına deniz karışacak

Okursan bir gece

Kendime doğru yürüyeceğim

Okumak istersen bir gece

Bütün Ağustos kitap olacağım

Ağaçların dibinde mavi olmak

Mavinin her hali mi güzel

Güzel olmasam da

Kitap kokacak sesim

Duyacaksın

Duyacaksın

Bir yıldıza ya da trene yetişebilirsin

Palette mavinin tüm tonları

Oldum olası deniz sessiz

Bırakabilirsin de elinden kitabı

Arkandan koşar sayfalar

Yine de duymazsan

Mavinin her hali güzel

Yanında durdukça

Bütün Ağustos

Bir kitap ya da elma

Elma ya da ay

Ay ya da bıçak

Bütün Ağustos her halimle yanında

Bütün ömür de sürebilir bu hal

Sen oku

Sen dokun

Sen duy

Bütün ömür

Her sesi hayra yordum

Aklımı iyiye

Yine de iyi değilsem

Kitap kokmalı sesim

İnanmasam kuşlara

Uçarken kafamı çarpardım bir buluta

Mavinin her tonunu duymak isterim

Bütün bir ömür

İnanmasam sana ve yaşama

Yaşayıp gitmek isterdim sadece

Şimdi bir ağacın kökleri

Şimdi denizin sesi

Şimdi kitabın kokusu

Başımı alıp gidecekken

Duyduğum mavinin her tonu

Alışmak istedim

Unutmak istedim

Şimdi bir yaşamım varsa

Sana doğruysa

Bütün suç benim

Dünyanın en güzel suçlusuyum

Alışmadım

Unutmadım

Dünyanın en yoksul en zengin en mutlu en dertli

Şimdi bir yaşamım var

Aklıma gelmiyor intihar

Gelse de gülüyorum

Gülerken mavi

Gülerken özgür

Gülerken

Bütün Ağustos ya da bütün ömür

Sen duy

Sen kokla

Sen anla

Sen tamamla bu şiiri

Sen başla

Belki bu gece çok kötü olurum

Yine de kitap kokusu olur sesimde

Sana doğru  bir ses

Nefes nedir ki

Sana doğru bir ses

Yasemin Şenyurt

Yıllar Sürecek

Dağılıyorduk

Kar tanesi

Güneş zerresi

Dalgın

Bal gibi gelmiştik

Geleceğimiz yere

Yine de durduk

Gözlerimizde bitmemiş öyküler

Yine de vedalaşmadık

Bir türlü söyleyemediğimiz o şarkıyı duyduk

O an ağaçlar

O an kelebekler

O an susuyordu

Çalınmış bir eşya gibi

Aykırı duruyordum yerimde

Biliyordum yine

Bitecek bir ayrılığın ilk günleriydi

Korkusuz

Yürekli

Dürüst olacaktım

Senin için ve kendim için

Bitmemiş öykü

Dinlediğimiz şarkı

Bizi buluşturacak

Düşün ki

Bizi buluşturacak iki kişiyiz

Bir anda dağılacak kasvet

Yıllar sürecek bir an

Bizi buluşturacak o ay

O keman

Yine de katlanacağız şimdi

Ayrılığa

Duyarak bütün ağrıyı

Uyanarak acıyla

Bil ki bizi buluşturacak

Yaşananlar

ferah ferah :)

"Seni Düşünmek Güzel Şey! "

Bir insanı sevmek nasıl bir eylemdir?

Öncelikle düşünceli olacaksın. Sevdiğin insana ve onun sevdiklerine saygı duyacaksın.

Öncelikle ince davranacaksın. Kaba olmak ve yüzeyde kalmak istemiyorsan ince düşünecek ve ince davranacaksın.

Yok yere kalp kırmayacaksın. Kimsenin kalbini kırmayacaksın. Bir insanı sevmek başkaları için de iyi şeyler istemek ve iyi hissetmektir.

Kendi aklına estiği gibi ya da canın öyle istedi diye hareket etmeyeceksin. Tutarlı, sabırlı ve olgun olacaksın.

Kendi sınırların olacak. Bir insanı ne kadar çok seversen sev sınırlarını kaybetmeyeceksin.

Bir insanı sevmek nasıl bir eylemdir?

Kendin olacaksın. Yapmacık, samimiyetsiz olmayacaksın.

Gülsen de ağlasan da duruşun olacak.

Duruşunu değiştirmek isteyenlere cevabın açık olacak.

Ölüm korkusu ya da başka bir korku  sevgini alamayacak.

Korkacaksan en mühim korkun ona istemeden zarar vermek olacak.

Korkacaksan bir canlıya zarar vermekten korkacaksın.

Önce düşünecek ve sonra yeniden düşüneceksin.

Ne şarkılar dinlemek ne hediyeler götürmek ne de buluşmakta olmayacak aklın fikrin. Sevgin için önce kendi ayaklarının üzerinde durabileceksin.

Susacağın ve konuşacağın yeri bileceksin.

Bir insanı anladığını hissedersen çözdüm ve bitti diyemeyeceksin. Özellikle de sevgi duyduğun ve onun sevdikleri ve dolayısıyla sevgi duyanlardaki derinliği anlamak için okuyacak ve düşüneceksin.

Kendine iyi gelen her şeyi yapamayacak ve bu yapamıyor olmak durumundan sevinç duyacaksın.

Öyle bir eylemdir ki sevmek sen bile nasıl bu kadar sevdiğine zaman zaman şaşıracaksın.

Şaşkınlığından ağır basacak sevgin.

Sevginden ağır gelecek duyduğun saygı.

İnanç olacak bu sevgi ve sorgulamayacaksın.

İnsanca

İnsanca olan nedir diye düşünüyorum. Bir insan kan ağlarken görmezlikten gelmek değildir. İnsanca olanı bulmak, anlamak ve ona göre eyleme geçmek gerekir. İnsanın insana edebileceği kötülükleri yaşıyoruz. İnsan kitap okumaktan sıkılır ve farklı düşüncelere, düşlere saygıyla açılmazsa ve kim olduğuna karar verememişse işi zordur. İçindeki sevgiyi derinleştiremezse ve farklı açılardan bakamazsa sığ kalacaktır. İnsanca olan üzerinde düşünüyor ve doğru sorular sormaya gayret ediyorum. Her durumun kendine özgü olduğu bu dünyada genellemelere sığınmamak ve bahanelerle saklanmamak gerekiyor. Her durum karşısında yüreklice kim olduğumuzu söyleyebilmeli. İnsanca olana böyle yaklaşabiliriz belki. 

Yapayalnız da kalsak terkedilmiş de olsak ya da kalabalıkların içinde yalnız da kalsak kendimizi oluşturabilmişsek güçlüyüz, sevgiliyiz, cesuruz ve masumuz diye düşünüyorum.

İnsanca olan biraz da çocukça olandır değil mi? 

İnsanca olan biraz da delice olandır değil mi?

Ben Bu Kitabı Okudum : Göçmüş Kediler Bahçesi

Yıllardır elime alırım ve ilk öyküyü okumakta zorlanırım ama bu yıl zorlandığım hissinin üzerinde durmayarak kendimi  diğer öykülerle buluşturdum.  İyi ki de bu buluşmayı bu yaz yaşadım. 

Kitabı bitireli üç ya da dört gün oldu ama etkisi yıllarca sürecek.  Bilge Karasu’nun  öykülerinin içine dahil oluşuma ve dahil olarak okurken yaşadığım acıya ve mutluluğa bakıyorum ve iyi ki daha fazla gecikmemişim diyorum.

 İnsanın duyguları karıştığında bu kitabı açabilmeli ve bir öykü seçebilmeli. İnsan sevgi konusunda şaşırdığında ve kederin nasıl da sevinçli bir duygu olduğunu anlamak istediğinde mutlaka bu kitaptan bir öykü okuyabilmeli.

Öyküyü yaşatan yazarın diğer kitaplarını okuma düşüncesi tutkuyla yaşamıma girmiş bulunmakta. Her öyküye nasıl başladığına dikkat kesildiğim yazarın zekasına, inceliğine ve derinliğine ve o derinliği aktarırken başvurduğu anlatıma hayran kaldım. Öyküleri yazmak ve okumak kolay ama yaşatmak…

Zorluklardan, sevgiden, sabırdan uzaklaşmamak gerekiyor. Göçmüş Kediler Bahçesi’ni okumakta neden zorlandığımı biliyorum. Sevgiye ulaşmak için zorluklara sabırla katlanmak ve kendimizi dönüştürmek gerekiyor.

 Bu yıl da bu kitabı bıraksaydım kitabı bana 2006 senesinde hediye eden dostuma, kendime ve gelecekteki her dostluğa  haksızlık etmiş olacaktım.

Bu kitabın  şu ana kadar okuduğum kitaplarla ilişkiye girmesi için onu kütüphaneme bırakacağım. İnsan olarak değişmiş ve dönüşmüş olduğumu hissedip kalemi ele aldığımda öyküyü yazmanın öyküyü yaşatmak için yeterli olmadığını bileceğim.

“Kirpiliğine bakmadan , şehirde yuvalandığı için yiğit; bir gece yuvasından çıkıp dünyayı öğrenmeğe kalktığı için de delice yürekli…” olmak dileğiyle.

Göz

Yağmur sonra yağacak

Önce yağmur yağacak

Yağacak yağmur

Duyuyorum bütün gözlerimle

Her şeyi görmek

İmkansız değil

Gördüklerimde tarçın kokusu var

Henüz içilmemiş sahlep

Henüz okunmamış şiir

Henüz çiçeğine bakıyoruz

Görmek bazen yaralıyor

Beni anlıyor olmalı diyorum

Henüz çiçeği turuncu

Siyah

Yeşil

Gözlerim bakmıyor

Yağmur damlaları,deniz ve gece

Kaybolduğum sis

Görülebilir her şey

Gülün ağzında

Anlaşılabilir her şey

Yine de

Henüz çiçeğine biz bakıyoruz

Bütün kusurlarıyla seviyoruz sevdiklerimizi

Öyle çok özlüyoruz ki bazen

Yutkunuyoruz

Yürüyoruz

Kokusunda duyuyoruz özlemi

Biz henüz anlaşamadık

Yine de henüz çiçeği büyüyor

Bütün duyduğum yabancı ve tuhaf seslerin kaynağı oluyor deniz

Gözlerim büsbütün yanıyor

Şüphenin rengi değişiyor

Gözlerimi saklıyorum senden

Çünkü ölüyorum

Şiir

Söyleme adımı

İçim titriyor

Gökyüzü maviydi deme mesela

Yağmurdan hiç bahsetme

Adımın yerine bir zamir bulunur

Dizlerimin bağı çözülmüş

Elbette bulunur ünsüz ve ünlü harfler

Kalbin sıkışması

Gökkuşağına bulaşması

Kafa atması bulutlara, otlara

Olur şey değil

Oluyor işte!

Ölüyor zaman denilen

Ölümsüzleşirken anlam

Adımla seslendiğin an

Anlamak zor

Olur şey değil

Alınganlığımdan eser kalmaması

Tek adım atmaya halimin olmaması

Gökkuşağına asılması

Hayata tutunması

Suyla tutuşması

Olur şey değil

İçim titriyor işte

Başka bir zaman bul

Başka bir şarkı için

İçim titriyor

Seslendiğinde

Adım ah!

Ah benim adım

Bütün sızım

Başka bir denizde

Kucaklaşırız ormanla

O zaman kuşlar rahat nefes alır

Rahat nefes

Rahat nefes

Ne fena çıkıyor olmalı sesim

Kalbim sıkışmasa

Konuşacaktım 

2013 Temmuz Ankara

Yaşama Sevinci

Bütün hayretini toplayıp bir çiçeğe verdi
Bütün gayretiyle

Gözlerinden yaş geliyor
Ağlamak denilemezdi tam olarak

Bakışmak bazen düştür

Rengini açmayı unutmuş koyu hüzündü

Yazdı ve saatlerden mavi

Gecikmek istiyordu her yere
Şairler olmasa!

Orada duruyor ve yüzmek istiyordu saatin içinde

Boğulduğunu duyurmayacaktı

Yardım istemeyecekti

Bütün olmak istiyordu

Saymaya başladı her şeyi ve sonra sessizliği

İnceledi ellerini bütündü

Koyu bir hüzündü

Güneşten korkuyordu şimdi

Şimdi dediğimiz kıpırdayan sayfalar

Bisiklet sürmeyi öğrenecekti

ya da

Felsefe kitapları alacaktı

Gözleri bütündü

Ağlıyor sayılamazdı

Ağacı duydu ve saydı ona doğru

Saydı sonra sessizliği

Bir büyük rakı şişesine baktı
Sonra kendine
Koyu hüzündü ve bütün

Gözlerini unuttu
Saati
Yazı

Bütün hayretini toplayıp
Bir çiçeğe verdi

Yasemin Şenyurt

10.07.2013

Farkındalık Uçurumundaki Taş-4

Lacivertti her yer. Yağmur bile lacivert yağmaktaydı. O taştan kimseye söz etmemeye karar vermişti. Zaten kimsenin taşlardan, taşların duygularından söz edecek zamanı ve isteği yoktu. Yüzünü yıkadıkça yıkıyor ama bir türlü uyanamıyordu. Bir türlü uyanmak istemiyor da olabilirdi. Dolabından lacivert bluzunu çıkarırken gözleri kamaştı. Her yer yeniden lacivert olmuştu.

Lacivert dünyadan bembeyaz bir bulut çalmak isteyen hırsızım ben dedi kendi kendine.  Sinemaya gitmek bile içinden gelmiyordu. Konserler, tiyatro ve sergiler onun için hayatının vazgeçilmeziydi bir zamanlar. Son yıllarda sinemaya gitmek dışında hayata uzaktan bakmayı tercih eder olmuştu. Gömleğin rengi ya da tonu ya da düğmeleri hoşuna gitmemiş olacak ki onu yerine kaldırdı.

Sinemaya gidecek miyim gerçekten diye sordu kendine. Cevap alamamasına rağmen kendinden inatla sormaya devam etti. Belki de taşa sormalıyım diye bir düşünce hızla yaklaştı o dakikaya. Belki de o taşın duygularına çok ama çok güvenmeliyim.

Lacivertti her yer. Sinemaya bilet almış ve yürüyordu. Taşın yere düştüğünden ve kendisini bıraktığından habersiz iyi ki taşım var diye düşünüyordu. Taş ona yapabileceği en büyük iyiliği son kez yapmış ve ayrılmıştı.

Sinemada izlediği film yıllar  geçse de unutamayacağı kadar derin izler bırakmıştı ve taşa teşekkür etmek istediğinde geceydi. Gökyüzünde lacivert havai fişeklerin izleri vardı.

Taş yoktu. Taşın yerine geçecek menekşeler olmalıydı.

Taş yoktu. Taşın yerine geçecek turuncu büyük balıklar olmalıydı.

Taşın yokluğunu hissettirmeyecek uğur böcekleri de vardır dedi ve ağlamaya başladı.

Çünkü taşın yeri doldurulamazdı. Çünkü o herhangi bir taş değildi.

Palet, tuval ve fırçalar ve boyalar aldı yıllar sonra. Paleti laciverde boyadı ve beyaz mı beyaz yassı mı yassı bir taşın resmini yaptı. Kahkahalar  atıyor ve gözyaşlarını yutuyordu.

Salonun ortasında durdu bu çerçevesiz resim. Misafirler hep lacivert gömleklerini giyip geldiler.

Farkındalık Uçurumundaki Taş-3

Çantasını karıştırırken içinde hiç hatırlamadığı bir not buldu. Ne kendisi yazmış olabilirdi ne de bir başkasından almış olabilirdi bu notu. Bu notta yazanlara baktı ve geçen gece rüyasında gördüğü farkındalık uçurumunu hatırladı.  Hiç düşmek istememiş, etrafında merakla dolanmıştı uçurumun. Saatine baktı, nota baktı ve rüyasına baktı yeniden. Kafasını kaldırdığı anda bir örümcek ağıyla karşılaştı tavanda. Tavana baktı, halıya ve etrafa baktı. Olan biteni anlamak için ya da rüyanın sürmesinden korktuğu için yüzünü soğuk suyla üç kez yıkadı. Bu ev onun muydu bilemiyordu. Ne zamandır buradaydı ve amacı neydi? Yatağa yatıp rüyadaki o uçuruma gitmeye çalıştı. Yollar hep başka bir yere vardı. Ne uyudu ne de uyanabildi. Ah diyordu içinden ve tekrarlıyordu. Ne yaşadı ne de ölebildi o saatten sonra. Niye korktum ki o uçurumdan diye düşündü uyanır ve yaşar gibi olduğunda. Rüyasında bir palyaço ona “çok yakınında bir taş var” diyor ve gülerek uzaklaşıyordu.

Olan biteni unutmak, işine dönmek mümkün olabilir mi bilmiyordu. Uyanmış mıydı? Emin değildi ama uyuşan bacaklarını zorladı. Yürümek istiyor ve rüyasındaki palyaçonun hangi taştan söz ettiğini anlamaya çalışıyordu. O taşı bulabilecek gücü vardı. Hangi dolapta ya da hangi rafta karşılaşacağını bilemediği o taş ona hayata bağlanma gücü verdi. Bir sabah kendini masasında kahvaltı ederken buldu. Bir başka sabah yine masasında kitap okuyordu ve o kitabın yedinci sayfasında aradığı taş karşısına çıktı. Hayretler içinde kaldı ve kitabı kapattı. Yedinci sayfadaki öykünün adı “Taş”tı.

Uyandığını, yaşadığını biliyordu bilmesine ama bu sefer o öykünün bütün sözcüklerinin ömrüne işleyecek olmasından korkuyordu. Titriyor, soğuk soğuk terliyor ve kendi kendine konuşuyordu. Rüyasında gördüğü farkındalık uçurumuna düşmemekten duyduğu pişmanlığı yeniden yaşamak istemediği için kitabı açtı ve bağıra bağıra okumaya başladı.

Beyaz, yassı ve küçük bir taşın öyküsüydü bu. Gökkuşağı olmak isteyen taşın öyküsünü tekrar tekrar okudu. Öyküde adı olmayan küçük bir kız o taşla arkadaşlık ediyordu. Bütün dertlerini taşla paylaşıyordu. Öykünün sonunda taş dile geliyor ve adı olmayan küçük kıza teşekkür ediyordu.

İçini ısıtmıştı öykü. Öyle ısınmıştı ki “taşın da duyguları olmalı” dedi. Duygulu taşlarla ilgili bir öykü yazmak için masasına oturdu. İlk cümlesiydi: Rüyalarınızın peşinden gidin…