Sanatın Anlamı/ Yasemin Şenyurt

1 Ağustos 2013 Perşembe

Yıllar Sürecek




Dağılıyorduk
Kar tanesi
Güneş zerresi
Dalgın

Bal gibi gelmiştik
Geleceğimiz yere
Yine de durduk

Gözlerimizde bitmemiş öyküler

Yine de vedalaşmadık

Bir türlü söyleyemediğimiz o şarkıyı duyduk

O an ağaçlar
O an kelebekler
O an susuyordu

Çalınmış bir eşya gibi
Aykırı duruyordum yerimde
Biliyordum yine
Bitecek bir ayrılığın ilk günleriydi

Korkusuz
Yürekli
Dürüst olacaktım
Senin için ve kendim için

Bitmemiş öykü
Dinlediğimiz şarkı
Bizi buluşturacak

Düşün ki
Bizi buluşturacak iki kişiyiz
Bir anda dağılacak kasvet
Yıllar sürecek bir an

Bizi buluşturacak o ay
O keman
Yine de katlanacağız şimdi
Ayrılığa
Duyarak bütün ağrıyı
Uyanarak acıyla
Bil ki bizi buluşturacak
Yaşananlar

26 Temmuz 2013 Cuma

"Seni Düşünmek Güzel Şey! "





Bir insanı sevmek nasıl bir eylemdir?
Öncelikle düşünceli olacaksın. Sevdiğin insana ve onun sevdiklerine saygı duyacaksın.
Öncelikle ince davranacaksın. Kaba olmak ve yüzeyde kalmak istemiyorsan ince düşünecek ve ince davranacaksın.
Yok yere kalp kırmayacaksın. Kimsenin kalbini kırmayacaksın. Bir insanı sevmek başkaları için de iyi şeyler istemek ve iyi hissetmektir.
Kendi aklına estiği gibi ya da canın öyle istedi diye hareket etmeyeceksin. Tutarlı, sabırlı ve olgun olacaksın.
Kendi sınırların olacak. Bir insanı ne kadar çok seversen sev sınırlarını kaybetmeyeceksin.
Bir insanı sevmek nasıl bir eylemdir?
Kendin olacaksın. Yapmacık, samimiyetsiz olmayacaksın.
Gülsen de ağlasan da duruşun olacak.
Duruşunu değiştirmek isteyenlere cevabın açık olacak.
Ölüm korkusu ya da başka bir korku  sevgini alamayacak.
Korkacaksan en mühim korkun ona istemeden zarar vermek olacak.
Korkacaksan bir canlıya zarar vermekten korkacaksın.
Önce düşünecek ve sonra yeniden düşüneceksin.
Ne şarkılar dinlemek ne hediyeler götürmek ne de buluşmakta olmayacak aklın fikrin. Sevgin için önce kendi ayaklarının üzerinde durabileceksin.
Susacağın ve konuşacağın yeri bileceksin.
Bir insanı anladığını hissedersen çözdüm ve bitti diyemeyeceksin. Özellikle de sevgi duyduğun ve onun sevdikleri ve dolayısıyla sevgi duyanlardaki derinliği anlamak için okuyacak ve düşüneceksin.
Kendine iyi gelen her şeyi yapamayacak ve bu yapamıyor olmak durumundan sevinç duyacaksın.
Öyle bir eylemdir ki sevmek sen bile nasıl bu kadar sevdiğine zaman zaman şaşıracaksın.
Şaşkınlığından ağır basacak sevgin.
Sevginden ağır gelecek duyduğun saygı.
İnanç olacak bu sevgi ve sorgulamayacaksın.


24 Temmuz 2013 Çarşamba

İnsanca




İnsanca olan nedir diye düşünüyorum. Bir insan kan ağlarken görmezlikten gelmek değildir. İnsanca olanı bulmak, anlamak ve ona göre eyleme geçmek gerekir. İnsanın insana edebileceği kötülükleri yaşıyoruz. İnsan kitap okumaktan sıkılır ve farklı düşüncelere, düşlere saygıyla açılmazsa ve kim olduğuna karar verememişse işi zordur. İçindeki sevgiyi derinleştiremezse ve farklı açılardan bakamazsa sığ kalacaktır. İnsanca olan üzerinde düşünüyor ve doğru sorular sormaya gayret ediyorum. Her durumun kendine özgü olduğu bu dünyada genellemelere sığınmamak ve bahanelerle saklanmamak gerekiyor. Her durum karşısında yüreklice kim olduğumuzu söyleyebilmeli. İnsanca olana böyle yaklaşabiliriz belki. 

Yapayalnız da kalsak terkedilmiş de olsak ya da kalabalıkların içinde yalnız da kalsak kendimizi oluşturabilmişsek güçlüyüz, sevgiliyiz, cesuruz ve masumuz diye düşünüyorum.

İnsanca olan biraz da çocukça olandır değil mi? 

İnsanca olan biraz da delice olandır değil mi?

17 Temmuz 2013 Çarşamba

Ben Bu Kitabı Okudum : Göçmüş Kediler Bahçesi





Yıllardır elime alırım ve ilk öyküyü okumakta zorlanırım ama bu yıl zorlandığım hissinin üzerinde durmayarak kendimi  diğer öykülerle buluşturdum.  İyi ki de bu buluşmayı bu yaz yaşadım. 

Kitabı bitireli üç ya da dört gün oldu ama etkisi yıllarca sürecek.  Bilge Karasu’nun  öykülerinin içine dahil oluşuma ve dahil olarak okurken yaşadığım acıya ve mutluluğa bakıyorum ve iyi ki daha fazla gecikmemişim diyorum.

 İnsanın duyguları karıştığında bu kitabı açabilmeli ve bir öykü seçebilmeli. İnsan sevgi konusunda şaşırdığında ve kederin nasıl da sevinçli bir duygu olduğunu anlamak istediğinde mutlaka bu kitaptan bir öykü okuyabilmeli.

Öyküyü yaşatan yazarın diğer kitaplarını okuma düşüncesi tutkuyla yaşamıma girmiş bulunmakta. Her öyküye nasıl başladığına dikkat kesildiğim yazarın zekasına, inceliğine ve derinliğine ve o derinliği aktarırken başvurduğu anlatıma hayran kaldım. Öyküleri yazmak ve okumak kolay ama yaşatmak…

Zorluklardan, sevgiden, sabırdan uzaklaşmamak gerekiyor. Göçmüş Kediler Bahçesi’ni okumakta neden zorlandığımı biliyorum. Sevgiye ulaşmak için zorluklara sabırla katlanmak ve kendimizi dönüştürmek gerekiyor.

 Bu yıl da bu kitabı bıraksaydım kitabı bana 2006 senesinde hediye eden dostuma, kendime ve gelecekteki her dostluğa  haksızlık etmiş olacaktım.

Bu kitabın  şu ana kadar okuduğum kitaplarla ilişkiye girmesi için onu kütüphaneme bırakacağım. İnsan olarak değişmiş ve dönüşmüş olduğumu hissedip kalemi ele aldığımda öyküyü yazmanın öyküyü yaşatmak için yeterli olmadığını bileceğim.


“Kirpiliğine bakmadan , şehirde yuvalandığı için yiğit; bir gece yuvasından çıkıp dünyayı öğrenmeğe kalktığı için de delice yürekli…” olmak dileğiyle.

Göz



Yağmur sonra yağacak

Önce yağmur yağacak

Yağacak yağmur

Duyuyorum bütün gözlerimle

Her şeyi görmek
İmkansız değil

Gördüklerimde tarçın kokusu var

Henüz içilmemiş sahlep

Henüz okunmamış şiir

Henüz çiçeğine bakıyoruz

Görmek bazen yaralıyor

Beni anlıyor olmalı diyorum

Henüz çiçeği turuncu

Siyah

Yeşil

Gözlerim bakmıyor

Yağmur damlaları,deniz ve gece

Kaybolduğum sis

Görülebilir her şey

Gülün ağzında

Anlaşılabilir her şey

Yine de

Henüz çiçeğine biz bakıyoruz

Bütün kusurlarıyla seviyoruz sevdiklerimizi

Öyle çok özlüyoruz ki bazen

Yutkunuyoruz

Yürüyoruz

Kokusunda duyuyoruz özlemi

Biz henüz anlaşamadık

Yine de henüz çiçeği büyüyor

Bütün duyduğum yabancı ve tuhaf seslerin kaynağı oluyor deniz

Gözlerim büsbütün yanıyor

Şüphenin rengi değişiyor

Gözlerimi saklıyorum senden


Çünkü ölüyorum

Şiir




Söyleme adımı
İçim titriyor

Gökyüzü maviydi deme mesela
Yağmurdan hiç bahsetme
Adımın yerine bir zamir bulunur

Dizlerimin bağı çözülmüş

Elbette bulunur ünsüz ve ünlü harfler

Kalbin sıkışması
Gökkuşağına bulaşması
Kafa atması bulutlara, otlara
Olur şey değil

Oluyor işte!

Ölüyor zaman denilen

Ölümsüzleşirken anlam

Adımla seslendiğin an

Anlamak zor
Olur şey değil

Alınganlığımdan eser kalmaması
Tek adım atmaya halimin olmaması

Gökkuşağına asılması
Hayata tutunması
Suyla tutuşması
Olur şey değil

İçim titriyor işte

Başka bir zaman bul
Başka bir şarkı için


İçim titriyor
Seslendiğinde

Adım ah!
Ah benim adım
Bütün sızım
Başka bir denizde
Kucaklaşırız ormanla

O zaman kuşlar rahat nefes alır
Rahat nefes
Rahat nefes
Ne fena çıkıyor olmalı sesim

Kalbim sıkışmasa
Konuşacaktım 

2013 Temmuz Ankara

11 Temmuz 2013 Perşembe

Yaşama Sevinci



Bütün hayretini toplayıp bir çiçeğe verdi
Bütün gayretiyle

Gözlerinden yaş geliyor
Ağlamak denilemezdi tam olarak

Bakışmak bazen düştür

Rengini açmayı unutmuş koyu hüzündü

Yazdı ve saatlerden mavi

Gecikmek istiyordu her yere
Şairler olmasa!

Orada duruyor ve yüzmek istiyordu saatin içinde

Boğulduğunu duyurmayacaktı

Yardım istemeyecekti

Bütün olmak istiyordu

Saymaya başladı her şeyi ve sonra sessizliği

İnceledi ellerini bütündü

Koyu bir hüzündü

Güneşten korkuyordu şimdi

Şimdi dediğimiz kıpırdayan sayfalar

Bisiklet sürmeyi öğrenecekti

ya da

Felsefe kitapları alacaktı

Gözleri bütündü

Ağlıyor sayılamazdı

Ağacı duydu ve saydı ona doğru

Saydı sonra sessizliği

Bir büyük rakı şişesine baktı
Sonra kendine
Koyu hüzündü ve bütün

Gözlerini unuttu
Saati
Yazı

Bütün hayretini toplayıp
Bir çiçeğe verdi

Yasemin Şenyurt

10.07.2013

6 Temmuz 2013 Cumartesi

Farkındalık Uçurumundaki Taş-4

Lacivertti her yer. Yağmur bile lacivert yağmaktaydı. O taştan kimseye söz etmemeye karar vermişti. Zaten kimsenin taşlardan, taşların duygularından söz edecek zamanı ve isteği yoktu. Yüzünü yıkadıkça yıkıyor ama bir türlü uyanamıyordu. Bir türlü uyanmak istemiyor da olabilirdi. Dolabından lacivert bluzunu çıkarırken gözleri kamaştı. Her yer yeniden lacivert olmuştu.


Lacivert dünyadan bembeyaz bir bulut çalmak isteyen hırsızım ben dedi kendi kendine.  Sinemaya gitmek bile içinden gelmiyordu. Konserler, tiyatro ve sergiler onun için hayatının vazgeçilmeziydi bir zamanlar. Son yıllarda sinemaya gitmek dışında hayata uzaktan bakmayı tercih eder olmuştu. Gömleğin rengi ya da tonu ya da düğmeleri hoşuna gitmemiş olacak ki onu yerine kaldırdı.
Sinemaya gidecek miyim gerçekten diye sordu kendine. Cevap alamamasına rağmen kendinden inatla sormaya devam etti. Belki de taşa sormalıyım diye bir düşünce hızla yaklaştı o dakikaya. Belki de o taşın duygularına çok ama çok güvenmeliyim.
Lacivertti her yer. Sinemaya bilet almış ve yürüyordu. Taşın yere düştüğünden ve kendisini bıraktığından habersiz iyi ki taşım var diye düşünüyordu. Taş ona yapabileceği en büyük iyiliği son kez yapmış ve ayrılmıştı.
Sinemada izlediği film yıllar  geçse de unutamayacağı kadar derin izler bırakmıştı ve taşa teşekkür etmek istediğinde geceydi. Gökyüzünde lacivert havai fişeklerin izleri vardı.
Taş yoktu. Taşın yerine geçecek menekşeler olmalıydı.
Taş yoktu. Taşın yerine geçecek turuncu büyük balıklar olmalıydı.
Taşın yokluğunu hissettirmeyecek uğur böcekleri de vardır dedi ve ağlamaya başladı.
Çünkü taşın yeri doldurulamazdı. Çünkü o herhangi bir taş değildi.
Palet, tuval ve fırçalar ve boyalar aldı yıllar sonra. Paleti laciverde boyadı ve beyaz mı beyaz yassı mı yassı bir taşın resmini yaptı. Kahkahalar  atıyor ve gözyaşlarını yutuyordu.

Salonun ortasında durdu bu çerçevesiz resim. Misafirler hep lacivert gömleklerini giyip geldiler.

28 Haziran 2013 Cuma

Farkındalık Uçurumundaki Taş-3


Çantasını karıştırırken içinde hiç hatırlamadığı bir not buldu. Ne kendisi yazmış olabilirdi ne de bir başkasından almış olabilirdi bu notu. Bu notta yazanlara baktı ve geçen gece rüyasında gördüğü farkındalık uçurumunu hatırladı.  Hiç düşmek istememiş, etrafında merakla dolanmıştı uçurumun. Saatine baktı, nota baktı ve rüyasına baktı yeniden. Kafasını kaldırdığı anda bir örümcek ağıyla karşılaştı tavanda. Tavana baktı, halıya ve etrafa baktı. Olan biteni anlamak için ya da rüyanın sürmesinden korktuğu için yüzünü soğuk suyla üç kez yıkadı. Bu ev onun muydu bilemiyordu. Ne zamandır buradaydı ve amacı neydi? Yatağa yatıp rüyadaki o uçuruma gitmeye çalıştı. Yollar hep başka bir yere vardı. Ne uyudu ne de uyanabildi. Ah diyordu içinden ve tekrarlıyordu. Ne yaşadı ne de ölebildi o saatten sonra. Niye korktum ki o uçurumdan diye düşündü uyanır ve yaşar gibi olduğunda. Rüyasında bir palyaço ona “çok yakınında bir taş var” diyor ve gülerek uzaklaşıyordu.

Olan biteni unutmak, işine dönmek mümkün olabilir mi bilmiyordu. Uyanmış mıydı? Emin değildi ama uyuşan bacaklarını zorladı. Yürümek istiyor ve rüyasındaki palyaçonun hangi taştan söz ettiğini anlamaya çalışıyordu. O taşı bulabilecek gücü vardı. Hangi dolapta ya da hangi rafta karşılaşacağını bilemediği o taş ona hayata bağlanma gücü verdi. Bir sabah kendini masasında kahvaltı ederken buldu. Bir başka sabah yine masasında kitap okuyordu ve o kitabın yedinci sayfasında aradığı taş karşısına çıktı. Hayretler içinde kaldı ve kitabı kapattı. Yedinci sayfadaki öykünün adı “Taş”tı.

Uyandığını, yaşadığını biliyordu bilmesine ama bu sefer o öykünün bütün sözcüklerinin ömrüne işleyecek olmasından korkuyordu. Titriyor, soğuk soğuk terliyor ve kendi kendine konuşuyordu. Rüyasında gördüğü farkındalık uçurumuna düşmemekten duyduğu pişmanlığı yeniden yaşamak istemediği için kitabı açtı ve bağıra bağıra okumaya başladı.

Beyaz, yassı ve küçük bir taşın öyküsüydü bu. Gökkuşağı olmak isteyen taşın öyküsünü tekrar tekrar okudu. Öyküde adı olmayan küçük bir kız o taşla arkadaşlık ediyordu. Bütün dertlerini taşla paylaşıyordu. Öykünün sonunda taş dile geliyor ve adı olmayan küçük kıza teşekkür ediyordu.

İçini ısıtmıştı öykü. Öyle ısınmıştı ki “taşın da duyguları olmalı” dedi. Duygulu taşlarla ilgili bir öykü yazmak için masasına oturdu. İlk cümlesiydi: Rüyalarınızın peşinden gidin…

27 Haziran 2013 Perşembe

Farkındalık Uçurumundaki Taş- 2





Şık giyinmişti o gün.  Günlerdir bu kadar özenle, neşeyle hazırlanmamıştı dışarı çıkmak için.  Dışarıda koşuşturan insanların arasında ruhundaki farkındalık uçurumunu unutabileceğini düşünmek iyi gelmişti. Evde sürekli o uçuruma düşüyordu.  Mağazaların vitrinlerine bakarak, insanların konuşmalarına kulak kabartarak ve  güzel bir pastanede çay içerek kendini rahatlatabilirdi. Caddede yürürken genç mi yaşlı mı olduğuna karar veremediği bir palyaçonun gözlerine bakarken  o uçuruma düştü yeniden.  Palyaçonun iç seslerinden biri konuşmaktaydı. 
Farkındalık uçurumuna sokakta da düşebilirmişim demek ki dedi üzülerek.  Aşık olsam diye geçiriyordu içinden. Arkasından koşan bir insanın soluk soluğa kendisine yaklaştığını hissetti.  Palyaço onun peşinden gelmişti. Gözlerini sımsıkı kapatarak “ne var?” diye sordu.  “Bu taşı benim için saklar mısınız?” dedi palyaço.
Çantama koyabilirim dedi geçiştirmeye ve uzaklaşmaya çalışarak. Palyaço kendinden emin adımlarla bir başka öyküye gidiyordu. Kadın taşı çantasına koydu ve uzaklaştı. Taşı neden saklaması gerektiğini ya da palyaçonun bu isteğinin ne anlama geldiğini çıkarmaya çalıştı eve dönerken. Taş beyaz mı beyaz ve yassı mı yassı bir taştı.
Kadın taşı kitaplığına koydu.
Kadın taşı belleğine yerleştirdi.
Kadın taşı taşıdı. Nedenini bile anlamadığı isteği gerçekleştirdi. Palyaço yeni bir öyküde taşın  öylesine bir yere atılmış olmadığından emin bir şekilde küçük kız çocuğunun adını sordu.
Adım mı dedi kız ve adının olmadığını söyledi.
Kaç yaşında olduğunu sordu palyaço. Tam yüz yaşındayım dedi küçük kız.
Oldukça yaratıcı ve neşeli bir çocukla karşılaştığının farkındaydı.

Kadın taşı eline aldı ve düşünmeye başladı. Bu taşın adı gökkuşağı olsun. 

Farkındalık Uçurumundaki Taş





Dünyaya kaçıncı kez bu buğulu pencereden baktığımı unutmuştum.

 Buğulu pencereden
gördüklerim anlatılmaya değer mi bilmiyorum. Bu pencereden ruhuma baktığım sırada farkındalık uçurumuna düştüm bir gece. 

Sabaha karşı o uçurumu sevdiğimi hissettim. Yukarı çıkmak mümkündü ama bir gece daha orada kalmak istedim. Bir gece daha kalırsam başıma geleceklerin çok farklı olacağını sezememiştim.


 Farkındalık uçurumunda mavi bir çiçek gördüm ve yanına oturup ona buğulu pencereden gördüklerimi anlatıyordum ki karşıma genç mi genç ve güzel mi güzel bir kadın geldi. Elini uzattı ve beni ayağa kaldırdı. 

“ Şu beyaz taşı görüyor musun?” diye sordu. Gösterdiği yerde yeşil su birikintisi vardı. Biraz daha dikkatli bakınca su birikintisinin yanında küçük mü küçük ve yassı mı yassı o taşı gördüm. Onun içinde büyüdüm ben dedi güzel genç kadın. “Olamaz” diye bağıracak gibi oldum. “Siz o taşın içinde büyümüş olsanız…” diye başladığım sözü tamamlayamadım. “Taşı görememişsin demek ki” dedi genç kadın ve sonra taşın daha uzağına gittik. “Görebiliyor musun?” diye sordu kadın.  Genç kadına bakıp sorusuna cevap veremeyecek kadar utanmıştım. Farkındalık uçurumundan yukarı çıkmak isteyecek kadar utanmıştım.


“O taş gökkuşağıdır bu uçurumun.”

 
Farkındalık uçurumundaki gökkuşağı yerdeydi ve ben onu göremiyordum. Taş görünümlü gökkuşağında büyümek nasıl bir duygu diye çok sıradan bulduğum o soruyu soramıyordum. Bir şey söyleyebilseydim ne güzel olurdu…

Tek bir sözcük bile aklıma gelmiyordu. Çıldırmanın eşiğinde “siz” dedim ve sözümü tamamlayamadım. Gözlerim taşı göremediği için o kadar yorgun düştü ki kapandı. Bir süre genç kadının anlaşılmaz ama duru mu duru sesini duydum.


Gözlerimi açtığımda hastanedeydim. Ne oldu bana diye sormak istemediğimi ve henüz olanları duymaya hazır olmadığımı biliyordum.

Yaşlı bir hemşire yanıma gelip “biraz sessiz olur musunuz?” dediği anda şaşkına döndüm. Konuşuyor muyum diye sordum. Hemşire başıyla sorumu cevapladı.

Başıma neler geldiğini ve hemşirenin neden öyle dediğini merak etsem de sustum. Eve döndüğümde ve yatağa girdiğimde o kadar yorgundum ki soru soracak cesareti bulmam aylar sürdü. Farkındalık uçurumundaki o kadını anneme, babama, kardeşlerime anlatıp durmuşum hastanede.


“O genç mi genç kadın yok” dedi annem. Sanki onu aramışlardı hep. “Gerçeklere dön” dedi babam. “Yok “ dedim ve iki yıl daha geçti. Yıllar boyunca boğazımda taş ve yüreğimde gökkuşağı oldu.  “O taş gökkuşağıdır” diyor ve sürekli gülümsüyordum. 

Gözlerim hep onu arıyordu…

16 Haziran 2013 Pazar

Dev Aynası



 BİZİ SALLANDIRACAKMIŞSIN GEZİ PARKINDA
 KENDİ HIRSINDAN
 ÇIKARINDAN GÖZÜN DÖNMÜŞ OLMALI
 YAKALANDIĞIN BU HASTALIK ÖLÜMCÜLDÜR
 EN BAŞTA RUHUNU YER BİTİRİR
 BU ÜLKE BİTMEZ
 YAKALANDIĞIN HASTALIK ÖLÜMCÜLDÜR
 EN BAŞTA BEYNİNİ TÜKETİR
 BU GENÇLİK TÜKENMEZ
 BİTTİ DEDİĞİN YERDE
 TÜKENDİ SANDIĞIN ANDA
 YENİDEN VE DAHA ÇOK DAHA YOĞUN DAHA İNCE OLURUZ
 HESAPSIZIZ ÇÜNKÜ BİZ
 DİRENİŞ VE DAYANIŞMAMIZIN ANLAMI BUNDANDIR
 YAKALANDIĞIN HASTALIK ÖLÜMCÜL
 ETRAFINDAKİLER BİR BİR ÇEKİLİR
 KİMSİN SEN HİÇ DÜŞÜNDÜN MÜ?
 KATİL Mİ? DİKTATÖR MÜ? PADİŞAH BOZUNTUSU MU?
 SEN YERİNDEN ZIPLAMA
 KOLTUĞUNA DAHA DA YAPIŞ
DEV AYNAN YALANLAR SÖYLESİN SANA
 HALKIN SÖYLEDİKLERİNİ GÖRME DUYMA ANLAMA
 YAKALANDIĞIN HASTALIK ÖLÜMCÜL
 KENDİNDEN

 AYNANDAN KORK EN ÇOK!