Olanları Düşünürken

Yatağa uzanıp olanları düşünüyorum. Olanları düşünürken aklıma şarkılar geliyor. Düşündükçe Mayıs oluyorum. Yağmur olarak dokunuyorum yeryüzüne. Tası tarağı toplayıp gitmek istemiyorum. Yerleşmek, köklerimi salmak istiyorum. Gözlerimdeki neşeyi tanıyorum. Ellerimi uzatıyorum ve dokunuyorum çocukların minik ellerine. Çocuklarla okulun bahçesinde koşuyor ve oyunlar oynuyoruz. Sonu gelmesin istediğim bir kitap hep çantamda duruyor.

Bir gökkuşağı beliriyor yaşamımda.  O gökkuşağına beyaz taylar gidip geliyor.

Yaşıyor ve düşünüyorum. Yatağa uzandığımda ayak ucumda kedim de uyuklamaya başlıyor. Mırr da mırr sesleriyle olanları düşünüyorum. Düşününce her şey daha güzel, daha ince ve daha anlamlı. Yaşayıp gitmemek gerektiğini anlıyorum. Geçiştirmemek gerekiyor.

Bir deniz ki üstünde ufak ufak sandallar var. Rüzgara eşlik ederek sallanıyorlar. Mavisine, laciverdine, yeşiline doyamadığım bir deniz ki düşüncem mi ona benziyor yoksa deniz mi düşünceme özeniyor karıştırıyorum. Bir deniz ki üstüm başım seninle karşılaşsak beni tanıyamamandan korkuyorum. Olanları düşünüyor musun diye düşünüyorum. Muhakkak ki düşündüğünü düşünüyorum. Mutlu oluyor bütün olanlar  oldukları için…

Adı Anlam

 

Buz gibi iki bira masada

Aylardan Mayıs ve ömrümün en açık seçik baharı sanki

İşi gücü bırakıp  sohbete dalıyorum

Yağmur yağsa ve bulutlara dayasak merdiveni

Gök arası olsa ve orada yıkasak yüzümüzü

Gök arasında saklasak sırrımızı

Biranın içine düşen yaprağa tutunup

Şarkılara doğru yüzüyoruz

Gök arası olabilir senin gözlerin

Kitaplarını aç

Saçlarını aç

Akdenizdir bu

Aşktır doğru olan bütün

Anlam diye bir kızım olmalı

Büsbütün duyurmalı sesini evrene ilk çığlığında

Gök arasını o da bulacak

İşi gücü bırakıp o da yuvarlanacak çimlerde

Yürüyeceğiz Anlam

Bu mayıs yere bastığımda kanatlarım ağır  gelmeyecek

Bu mayıs göklerin de üstünde olacağım  anlama doğru ve özgür

Aşk içinde bu ilkbahar

Kötülüğün büyüsünü bozacağım

 

Bir kızımız olacak  adı Anlam

Ben hep yeşil gömleğimi giyip

Kalbimi çiçek sanacağım

Dilimden düşmeyen  bir küfür en çok bana yakışacak

Ben hep kırmızı şapkamla

Aklımı uyumsuz bir koro sanacağım

Mayısı mayıs yapan bir delilik olacağım

Bir kızımız olacak ki

Saçları ilk uzadığında

En güzel cümlesini kuracağım  yeryüzünün

Anlamını sadece senin bildiğin bir anıdan bir ömür yaşıyorum ki

Gelecek umurumda değil

Ölümsüzlüğü yakaladım ve bir gün kızımız olmasa da

Anlam olacak bütün kız çocukları göz göze geldiğimiz anda

 

 

 

İnsan : Anlam Küpü

 

 

Tabakta duran karpuza dokunulmuyor

Sürahi sessiz

Ve iki insan

Gözlerinde deniz

 

Yaz bütün

Korku bütün

Ölüm bütün

Bizi parçalayan yaşam

 

Biz paramparça olmuş iki insan

Gizemine doğru derinleşen

Bütünleşmek isterken

Soluksuz kalan

 

İnsanın yağmur cini olması

İnsanın anlam küpü olması

Her ihtimal var

Yine de dün

İnsanın en acıyan yerinin beyni olduğunu duyarak

Kalbime  güvercinlerin gelişini izledim

Barış istediği her halinden belli bir çocuğun kardeşi oldum

Yine de dün

Yüzümü sana döndüm ve o an parçalanacağımı bilerek

Merhaba dedim

 

Bize göre olmayan bir ayrılığı iliklerinde duyup gelmiştim

Yüzümü sana döndüm

Nasılsın dedim

İnsanın en acıyan yerinin belleği olduğunu anlayarak

Gülümsedim

Ölebilseydim bütün olacaktım

Yaşadım parçalanarak

Yine de dün sevginin en içinde acının olduğunu bilerek

İnat ey!

Umut ettim

 

İlk  defa dün

Dans ederek dua ettim

İlk defa dün

İnsanın anlam küpü olduğuna karar verdim

 

Umut Tiryakisinin Notu

Gözlerini daldırıp yağmura ağlamış gibi gülümsüyorsun. Sen hep martı seslerine aldanıyorsun. Olmaz diyorum sana. Anlamıyorsun.

Anlamadığın için mi yoksa bana gülümsediğin için mi ağlıyorum gizli gizli.

Hep telaş içinde olan insanlara soluk aldıran bir şiir gibi yaşıyorsun. 

Şiir düşünüyorum. Şiir  yazamayan bir umut tiryakisinin  gülümsemesine neden oluyorsun.

Gözlerini daldırıp denize “bak ağladım” diyorsun.  Gülümsetiyorsun.

1 mayıs 2013 Ankara

Ne zaman?

Duyamadığımız çığlıklarda boğuluruz...

Kaç yardım çığlığını duyamıyoruz?

Yüzdüğümüz denizde boğulan insanlar var.

Ne zaman ve nasıl duyacağız/anlayacağız birbirimizi?

aklımı karıştırıyorum :)

İstanbul'da Olmak

İstanbul'a Negri geliyor diye yollara düşerim. İstanbul'da bir başka güzel oluyor
insan. Yazın ilk günlerinde bir başka güzel oluyor aklım, duygularım...

İstanbul'a gelip sadece Negri'yi görmek olmaz. Kanlıca'da babamla buluşmadan da
olmaz. Selin ile İstiklal'de oturmadan, söyleşmeden hiç olmaz. Bakırköy'de Nilgün
Teyzemli, Nesli Ablamlı, Sabahattin Amcamlı ve Sedalı günler geçirmeden olur mu?
Olmaz...

Denizin kokusu çekilir çekilir ciğerlere. Gökyüzüne bakılır. İnsan olmanın tadı
ve tatsızlığı çekilir olur böyle zamanlarda. Bütün hücrelerinde duyduğun
ve duyarsızlaşamadığın bir hayattır şimdi söz konusu olan. Ve her şeye rağmen
özlenir Ankara...

Sırrının beni nasıl karşılayacağı düşünülür. Mor defterin nasıl temize çekileceği
dert edilir. Ankara'daki arkadaşlarım özlenir.

Bir yaz gününde belki de en çok özlediğim Tomris Uyar'ın Bir Uyumsuzun
Notları'nı yeniden okumaktır. Belki de en çok özlediğim "söylenmemiş sözler"
dir. Yazılmamış mektupları da özlemiş olabilirim.

Dünyasız kaldım!

Dünyasız kaldım...Bir başıma!

Berkeley'in solipsizmini bilmesem...

Bilmesem tutunacağım!

Dünyasız kaldım.

 

Bir şiir okundu rüyamda.

Şairini söylemediler.

Anlam anlam diye debelendiğim şu ilkbahar gününde

Anlama karar verilemez dedi Derrida

 

 

ARAF

Gözümde büyüyen delikten içeri kaçtı o ve diğerleri. Onları saklayacaktım. Eğer bir gün yaşam ve ölüm arasındaki ince çizgiden düşersem –yaşama ya da ölüme doğru- adımı yeniden koy anne.  Çünkü her şey yabancılaşıyor. Kendi adım karşısında bile şaşkınım. Geçmişin bütün kokularını ödünç almışım ve iade edemiyorum. 

Koku nedir diye düşündüm. Ormanın uğultusu, yalnızlık ve gece olmasa kokuları hiç duyamazdık bana göre. Yaprakların, çiçeklerin yolculukları olmasa nasıl da zor gözükürdü tırmanmam gereken şu basamaklar?

İnsanız ve elimizde bir avuç dolusu mülk var. Neden paylaşamadığımızı ve neden biriktirdiğimizi bilmediğim mülk. Gözümde büyüyen deliğin tek nedeni o mülk. Gözümüzü boyayan reklamlar, alışverişe olan tutku, boş zamanda oyalanacak alışveriş merkezleri dum teke tek ve çıkırt da trıçk…

Ağlamayı unutuyorum. Ağlamaya doğru hevesli ama yorgunum.  Tıngır mıngır giden trende ağlayacak gibi olsam da vazgeçiyorum. Çok da değişken olan hava durumuyla ilgilenmiyorum. Üzerimde haki yeşili bir ceket var ve başımı cama dayayarak tıngır mıngır ediyorum.

Özlediğimiz ne varsa onlara kavuşacağımız duygusu sarıyor uykudan önce. Yaşama doğru düşecekmişim hissi mayhoş bir tat bırakıyor ağzımda. Hep arafta kalacağımı anlıyorum.

Pharmakon

Sokrates Phaidros'un yanında getirdiği yazılı metinleri ilaçla (pharmakon) karşılaştırır. Bu pharmakon , bu ilaç aynı anda hem deva hem zehir olabilen bu iksir, daha o anda tüm muğlaklığıyla söylemin vücuduna girer.

*theuth miti: sıra yazıya gelince : "Ey kral," dedi Theuth, "işte bir bilgi ki bunun sayesinde Mısırlılar daha bilgili  ve kendi geçmişlerini hatırlamaya daha istidatlı olacaklar. Belleğin de öğretimin de devası bulundu. "

 

Derrrida'nın Platon'un Eczanesi kitabını öneriyor ve Pharmakon adlı şiirimi paylaşıyorum.

 

 

 

şifa nedir?

robot değilsin ki  dedi bilge

ve böyle sorular zor

böyle sorular katmer katmer

böyle sorular kadını deli eder

her kadını edemez deli

şifa nedir?

zehir yoksa içinde

kadını deli eder mucizeler

mucize nedir?

felaket yoksa içinde

içimde hiç bilmediğim dilden şarkılar söyleyen birileri

ve büsbütün duymak mümkün mü?

büsbütün anlamak mı çözecek her meseleyi?

beni yanlışlıkla aradınız

şifa nedir diye sordum

beni yanlış anladınız

zehir gibi bir ayrılık

ve belki de yaşama bu kadar yakın bir yerde şifa gerekli değildir

 

yasemin Şenyurt/2013/nisan/Ankara

Belleğime Karışan Martı

zincirlerin ötesinde
denize yakın
konuşabilecek olsa da
sessiz kalırdı
bir adım bir sözcük bir ses karışsa
o an
uçardı
ürkek
göğe ve belleğime karışırdı

Çocuk...

fırçalarıyla
renk renk oldu
taşlar
anladım ki
çocuklar
yağmuru beklemez
gökkuşağını görmek için