Sessizlik

Gözlerimizden yaş gelene kadar güldüğümüz

Anılarımız olmadı belki

Ne zaman dalgınlaşır

Deniz?

Ne zaman ayrıldık?

Sessizlik bir yemin midir?

Neden şiirlere başlarız?

Bitmek bilmeyen bir yenilik

Nefesim kadar eski bu sevgide

Gülüş ve gül kokusu

Öpüş ve buğu

Nefesim kadar eski bu sevgide

Lacivert sessizlik

Doğacak Olanlara Mektup

Zaman kabuğundan sıyrılıp özünü gösterdiğinden beri ömrümde de aynı telaş.

Ömrüme laf geçiremememin öz güvenimi sarmasına izin vermiyorum.

Ömrüm kabuğundan sıyrılıyor. Özünde sevgi var.

Sevginin kabuğu yok. Olduğu gibi görünüyor.

Olmak güzel şeydir diyorum kendi kendime. Görünür olmak da öyle...

Oluyor diyorum. Olmanın kabukları var. Olmanın kabukları o kadar çok ki. Gerçek anlamda olmak ya da olmanın özü nedir?

Olmanın özünde olanları bir bilseydim...

Olmanın sırlarına erişmek için çalışabilseydim.

Şu anda bu yeryüzünde yaşayan insanlar var. Kimse inkar edemez. Oluyorlar mı? Olmak  mevcut bulunmakla yetinmemektir. Ölümü kalpte ağrı gibi duyarak yaşama sarılmaktır. Cinsiyetinden, yaşından, adından, mesleğinden sıyrılıp kim olduğunu ve kim olacağını bulma çabasıdır.

Zamanın bizi öldürdüğü doğrudur. Görünüyor olduğumuz ve bir gün görünmeyeceğimiz doğrudur. Yaşarken su olabildik mi? Yaşarken çiçeğin narinliğinde ve dağın heybetinde olabildik mi aynı anda? Oldum diyemedik belki ama olabilecek olmanın heyecanını duyduk mu bütün vücudumuzla?

Olabilecek olmanın heyecanı o kadar güzeldi ki doğanlara ve doğacaklara şunu söyleyebilirim: Acı, hüzün, keder, tasa, yokluk, bela var. Hastalık, açlık, zorbalık var burada ama olmanın kabuklarını sıyırın. Kendinizin kabuklarından sıyrılın. Sevginin kabukları olmadığını anlayın. Olmak güzel şey. Oldum diyemesek de...

Sonu aynı olan öykünün başlığını, girişini, gelişmesini öyle bir yazın ki o ömür sizin olsun tam anlamıyla.

Sırrının Öyküsü

Size sık sık Sırrı'dan bahsedeceğim bundan sonra...

O dünyalar tatlısı, arkadaş canlısı ve akıllı ve duygusal bir kedi. Benim kedim desem de haksızlık ederim aslında. O bizim kedimiz.

Biz kimiz? Biz Mavi At Kafe Kültür ve Yaşam Ortamında çalışanlarız. Mavi At Kafe ise Doç. Dr. Haldun Soygür öncülüğünde  şizofreni hastalarının yaşama üretken ve mutlu bir şekilde karışmaları için kurulmuş Ankara'da Beşevler semtinde bulunan bir mekan. Sımsıcak ve özel bir mekan. Söz bu kafeden de sık sık bahsedeceğim. Aslında söz vermeme gerek yok. Bahsetmeden duramam ki...

Mavi At Kafeden ismini alan bir de fotoğraf topluluğumuz var bizim. Mavi At Fotoğraf Topluluğunun kurucusu ise sevgili hocamız Fazlı Öztürk. Bizler fotoğraf çalışıyoruz ve bu çalışmalarımızı bir araya gelip değerlendiriyoruz. Daha önce Sonbahar adlı sergimizi açtık. Şu anda Hepimiz Şizofreniz sergisi için çalışıyoruz. Mavi At fotoğraf topluluğunun iki üyesi olarak (Zübeyir ve Yasemin) makinelerimizi alıp kafeden dışarı adım attık. Bir kediyle karşılaştık. Çok akıllı ve arkadaş canlısı olduğunu ilk dakikalarda anladık. Oyun oynadık onunla ve onun fotoğraflarını çektik. O ağaca tırmanıp bize oyunlar yapmaya devam etti ve o günden sonra da kafenin civarından hiç ayrılmadı. Onu görünce  seviniyorduk. Facebookta topluluk sayfamızda Zübeyir onun adının Sırrı olmasını istediğinde hemen kabul ettim. Sırrıyı zamanla hepimiz çok benimsedik. Her arkadaşımız ona yemek vermek istiyor ve bahçede görünce herkes birbirine haber veriyordu. Bir gün fotoğraf topluluğunda Haldun Hocanın mesajını gördük. Sırrının kafeye alınması için önerge veriyorum diyordu Haldun Hoca. Gözlerimizin içi ışıl ışıldı. Sırrı bizim kedimizdir diyorsam arkasında böyle bir öykü var. Mavi At Kafedeki arkadaşlarım Sırrıyı bana emanet ettiler. Sırrı benimle birlikte yaşasa da o bizim kedimiz...