Kaybolma İzni / yasemin şenyurt

Bu sabahlar hep şiirden

Bu sabahlar hep mi mektup

Bu sabahlar insana aşk

Kaf Dağı uzak değil

Şu yapraklar

Renkten renge dönüyor ya

Başım fena oluyor

Sonbahar çalım atıyor adeta

Bu sabahlar hep deneme tadı

Bana sorarsanız

Sormalısınız

Göğün koyuluğu güzel

Bu sabahlar hep pati tatlısı

Bana sorarsanız

Ara sıra kaybolabiliriz

Kitap sayfalarında

Yasemin Şenyurt

Bir Kitabın Düşündürdükleri

KİŞİ OLMAYA DAİR KİTABI HAKKINDA

 

İçimizde olanlar hakkında farkındalık kazanmak ve bu olanlara dair  konuşabilmek, yazabilmek neden zor?

Carl Rogers'ın Kişi Olmaya Dair kitabını okudum. Yazar, kişilerin potansiyellerini gerçekleştirebileceğine inanıyor ve bunun faydalı ilişkiler sayesinde mümkün olacağını düşünüyor. Faydalı bir ilişki nasıl olur sorusunu sormaya cesaret ediyor. Sorunun cevabını ise  çok kapsamlı bir biçimde ve okurun hayatına dokunarak veriyor.

Psikoterapist tutarlı olduğunda bir başka deyişle kendi duygularının farkında olduğunda ve koşulsuz olumlu bakışla danışanı ve onun yaşantılarını, duygularını ve belki de ilk başta korkutucu gelebilecek derinliğini kabul ettiğinde danışan için değişim başlıyor. 

 Psikoterapist empatik anlayışla danışanı dinlediğinde kişide bir değişim söz konusu oluyor. Danışan  bu ilişki sayesinde kendini dinlemeye, duygularını bastırmak yerine farketmeye, ifade etmeye ve kendini kabul etmeye başlıyor. Bu sürecin yıllar içinde gerçekleşebileceğini ve kolay bir süreç olmadığını  ifade ediyor Carl Rogers. Aynı zamanda danışan kendi duygularının farkına vardığında ve tüm duygularını kabul ettiğinde arkadaşının ya da  eşinin  duygularını anlamaya ve onun duygularını da  kabul etmeye başlıyor. İç dünyamızın farkına varma, daha iyi anlama ve ifade etme olanağı iletişimi iyileştiriyor.

İnsanın derinliği ne kadar korkunç olursa olsun o derinliği tanıma isteği  olmalı. İnsanın içinde neler olduğunu  anlamak için ilgi duymak ve bu ilgiye sevginin ve saygının eşlik etmesi öyle iyileştirici ki…

Genellikle yargılarda bulunduğumuzu ve bu durumdan kaçınmamızın çoğunlukla zor olduğunu ifade eden yazar; bir kişiye bir dönemde bir konuda iyi deme hakkını kendimizde bulduğumuzda, o kişiye başka bir dönem bir konuda bu kötü deme hakkını da kendimizde bulabileceğimizi söylüyor.  Yargıda bulunmak yerine o kişinin kendi iç değerlendirmesine güvenmesini sağlamak, onun potansiyeline güvenmek mümkündür ve bu aslında o kişinin  yaratıcılığını desteklemektir.

Kitap sayesinde bütün deneyimlerimize, duygularımıza açık olduğumuzda, olumsuz duygularımızı da kabul ettiğimizde olgun bir insan olma yolunda çok önemli adımlar attığımızı öğrendim. Olumsuz bir duygu deneyimleyip iletişimimizde bunu inkar ettiğimizde bu durumun tutarlı olmadığını kavradım. Tutarlı olmanın insan ilişkileri için ne kadar önemli olduğunu çok iyi anladım.

Bu kitabı okurken en çok da koşulsuz kabul etme üzerinde düşündüm. Bir kişiyi belirli şartlarda sevmenin ve belirli şartlarda ona güvenmenin ve belirli şartlarda ona saygı duymanın yerine onu  her zaman kabul etmek üzerine düşündüm.

Yasemin Şenyurt 

https://okuyanus.com.tr/urun/kisi-olmaya-dair/

İnsan Nasıl Bir Pencere?

İnsan nasıl bir pencere? Ruhu nasıl bir pencere? Hangi okyanuslarda sağ kalıp hangi fırtınalar karşısında durup penceresini açabilir? Penceresini açmaktan ürkmemek, yürekli olmak, dostça paylaşmak iç dünyasını nasıl mümkündür? Bazen hiç mümkün değilmiş gibi gelir insana. Bazen pencere tuzla buz olur. Dostoyevski'nin Yeraltından Notlar kitabını okuyalı yıllar oldu ama dün oyunu izledim Ankara'da. İnsanın kendini anlama çabası ancak bir başkasına gerçek anlamda açılarak mı mümkün? Gerçekten sevgiyi iliklerinizde hissettiğinizde bu hissi size yaşatan kişiyi allak bulak etme gücü sizi öldürebilir. İnsan ruhunun en karanlık kısımlarından birine dokundum sanki dün gece. O en karanlık kısım aynı zamanda aydınlıktı. Sevildiğini hissetmek bir insanın bu dünyada başına gelecek en mucizevi şey olduğu halde  ondan sürekli kaçınmaya çalışması kendisini zehirleyerek yaralamasıdır belki. Belki diyorum çünkü söz konusu olan insan ruhu...Acı içinde beklerken ve aslında ne beklediğini bile kendine açık açık söyleyememişsen beklediğin geldiğinde onu allak bullak etmek aslında bu hayata atılan bir kazık mıdır yoksa kendi ruhunu tuzla buz etme girişimi mi? Başka türlü düşünmek istiyorum. Başka türlü bir öykü yazmak istiyorum. İnsanın pencere olduğunda aslında kırılganlığına vurgu yaptığımı unutmak istiyorum. Yine de başaramıyorum bunu...

İnsan ruhunun pencere olması sadece kusurlu bir benzetme mi? Bir pencere düşünün ki içinde sayısız pencere saklı. Bir pencere hayal edin ki içinde dört mevsim var. İnsanın aşık olduğu halinden ayrılık haline ve ayrılık halinden ölüm haline ve ölüm halinden doğum haline sürekli bir geçiş söz konusu ise bu geçişlerin farkında olmak mı bütün mesele? Aşkın içinde ayrılık saklı ve ayrılığın içinde aşk saklı ise yaşadıklarımız kolay kolay sınıflandırılamıyor demektir. Bir cam parçasının yaprağa, güneşe dokunuşunu yazmak istiyorum. Felaketler de saklı olsa içinde insan aşkı ve aşkın içindeki bütün harap oluşları sevmişse ona unutmasını öğüt verenlere sadece gülüp geçer. Başkalarının alay etmesini umursamaz. Yakınlığın can yakıcılığını bilen ve seven bir insana kolay kolay merhaba ve hoşça kal diyemezsiniz. Merhaba dediğinizde ona nasıl geçtiğini bilemezsiniz, bilememenize rağmen konuşmayı sürdürmek istersiniz. Sizinle alay ediyor olsa da yakınlığın can yakıcılığını bilen ve seven bir insana cevap veremezsiniz. Cevap verdiğinizi düşünebilir, hayal edebilirsiniz sadece. Ah Dostoyevski... Sana cevap vermek için geberiyor olsam da ruhum tuzla buz olmuş durumda.

İnsan ruhunun her yaşantı karşısında bir cevabı var. Bazen o cevap pencerenin hafifçe açılması ve içeri dolan ses, koku, görüntü ve anılar değil mi? Bazen o cevap mücadele etmek değil mi? Bazen o cevap uzaklaşmak belki de. Aslında her uzaklaşmada yakınlığın can yakması yok mu? Yakınsın, o kadar yakınsın ki bir insanın ruhuna, daha yakın olmanın imkanı yok... Canın yanıyor ve ne kadar yanarsa o kadar iyi diyorsun. Yaşamak bu can yanmasını gidermek, azaltmak üzerine çabalamakla geçerse canına fazla değer vermiş olursun. Canın yanar ve sen canından çok o yanma halini seversen o zaman, o zaman sevmekten söz edebilirsin. 

Yasemin Şenyurt