Başka Şey

İnsan kuruntularla niye kendinin ve başkalarının başının etini yer ki? Hayat kolay yaşayıp gitmek lazım demiyorum. Diyorum ki kendimizi adayacağımız meselelerimiz olsun. Diyorum ki kusursuz olmak yerine kusurlu ama bir o kadar da içten, doğrudan, derinden yaşayalım. İşte o zaman ıslık çalarak, şiir okuyarak,mizahla üstesinden gelebiliriz sorunların. Çekici olmanın, başarılı, zengin olmanın yerine başka bir şey koyalım diyorum. O başka şeyi tanımlamıyorum.

Aklıma gel yine

Sözün güzelliğinden geçtik
Aklımıza takıldı bol renkli masal kitabı

Susamıştık ama az az içtik
Aklımıza takıldı duru şeyler

Gözlerimiz yanmıştı herhangi bir nedenle
Bir şiiri söylüyorduk birlikte

Ellerimiz ellerimiz ellerimiz

Deniz deniz ve sihirli koku

Paylaşmıştık bir sigarayı

Hiç böyle hissetmemiştim

Hem kederli hem de herkesten uzak

Sanki ikimizin de gözleri yanmış
Elleri titremiş
Boğazı düğümlü
Yine de mutlu

Hiç böyle hissetmemiştim
Her şeyin üzerinde

Sigara bitmişti
Çay bitmişti
Söz bitmişti
Yüzümde mavi bulutlar gördüm eve gelince

Söylediklerinin bana dokunması
İçime işlemesi
Ömür boyu orada kalması
Öyle güzel ki
Aklıma gel yine !
yasemin şenyurt/ankara/2014

arya için şiir

27.06.2014 tarihinde ikinci kez hala oldum. Yeğenim Arya için bir şiir yazdım. Mutlu olsun, mutluluk versin, sağlıklı, neşeli, yaratıcı ve akıllı olsun ablası Umay gibi ;) Hala olmak çok güzel bir duygu...Bana bu duyguyu yaşattıkları için Ahmet'e ve Mukaddes'e teşekkür ederim. 

Arya için yazdığım şiir:

ARYA'YA 

Sana ben güzel bir şarkı olsam

Sana güzel bir koku sunsam

Bütün melekler yanında

Yine de yanında dursam biraz daha 

Hani seni kucağıma alsam da

Kalsan biraz daha

Hani sen ağlasan da

Uyansam 

Elimi tutsan biraz daha 

İsmin ne güzel 

Kokun ne güzel 

Yüzün ne güzel

Seslensem de baksan biraz daha

Çok değil

Biraz biraz baksam sevgimden

Biraz daha baksam mutluluktan

Biraz daha baksam masumiyetten

Anlıyorum daha iyi 

Seviyorum daha iyi

Sen doğdun ve şimdi her şey daha iyi

yasemin şenyurt

Çok Güzel Şeyler

Bakın bakalım burada çok güzel şeyler oluyor : http://www.yutmografim.com/6-sayi-haziran-2014-2/

Bir an dalıp gitmiştim

İçine attığın sözcükler birikirse yazmaya başlarsın. Yusuf’a öyle dediğimi hatırlıyorum. Yusuf’un cevap vermediğini hatırlıyorum. Birbirimizden uzakta geçirdiğimiz yıllar bizi birbirimize yakınlaştırmıştı. Her zaman sorunun soru ve cevabın da cevap olmadığını öğrenmiştik. Bir cevap bazen çok güçlü ve insanı sarsan bir soru olabilirdi. Bir soru bazen soru olmaya yakın durabilirdi. Uzakta geçirdiğimiz yıllarda o da yazı yazmıştı. Bazen deneme bazen öykü yazmıştı ama şiirden hep uzak durmuştu. Yusuf’ a baktığımda yılların onda çoğalttıklarını anlayabiliyordum. O çoğalmak için uğraşmıştı. Az kalmamak, tamamlanmak, mükemmele erişme gayesiyle değil de tam olamayacağını bilmenin endişesini duyarak çoğalmak ve çoğaltmak istemişti. Gözyaşını, gülümsemesini, hayata tutunan ve başkalarını da hayata tutunduran cümlelerini çoğaltmıştı. Ona baktığımda içimde kopan kıyameti anlamaması mümkün değildi. Uğuldayan sözcükler, karışan duygular ve bir ağaçtan düşen yapraklar gibi aklıma gelen anılar. Anıları tutup saklama isteğimi ve geleceğin belirsizliğini seviyor olmamı anlıyordu. Gözlerimin neler söylediğini ondan başka bir kimsenin anlamasına imkan yoktu.

“İşte geldim” dedim.

“Gitmiş miydin?”

“ Bir an dalıp gitmiştim”

“O sayılmaz. Kapıyı açıp gitmediğin sürece gitmiş sayılmazsın.”

Beklediğim gelecek mi?

Bir insan hayattan ne bekler? Mutluluk, özgürlük, aşk, sevgi, huzur bekleyebilir. Beklediği için bunların hiçbiri gelmez. Mutluluk için ayrıntıları, ufak şeyleri, incelikleri görmesi gerekir. Özgürlük için seçim yaptığı esnada kendini duyması, anlaması gerekir. Sevgi için dürüst ve anlayışlı olması gerekir. Huzur için başka şeyler gerekir. 

İnsan hayattan beklerken hayat da insandan iş, güç, özen, düzen bekler. Hayat mı yoksa içinde bulunduğumuz düzen mi bizden iş güç ve özen, düzen bekler sorusu önemli olarak aklımızda dursun. 

İnsan sürekli iletişim içinde olduğu insanlardan anlayış, hoşgörü, destek, sabır bekleyebilir zaman zaman. İnsan kendinden azimli, umutlu, tutkulu olmasını bekleyebilir. Beklenenin kendi kendine gelmesi bir mucize sayılabilir. Beklediğimiz şey hiç gelmeyecek eğer biz onun için gayret etmezsek. Beklediğimiz gelse bile onun beklediğimiz şey olduğunu anlamayacağız eğer çabalamamışsak. Yanımızdan geçip gidecek ve biz ona bir yabancı gibi bakacağız. 

İnsan bekleyecek ve beklerken çabalayacak ki bu çaba onu adam edebilsin. Çabalamadan gelen her ne ise insan bilecek ki o ellerinden kayıp gidecek. İşte bu nedenle hayıflanmadan, üşenmeden üzerine gidecek engellerin ve kendini bırakmayacak umutsuzlukta...Kendinden bile beklediği şeylerin kendisine gelmesi için zamana, çabaya ve tutkuya ihtiyacı olduğunu duyacak ve duyuracak başkalarına.

Bir yandan da açık olacak duygularına. Bir yandan da açık olacak yeni gelen bir olayı kendine izah etmek için başka bakış açılarına. Bir yandan da tarifi imkansız bir karmaşanın içinde bile "sonsuzluk gözlüğü"nü takmayı unutmayacak. Bir yandan da beklediği  ona doğru çok yaklaştığı anda çekip gitmeyecek ne kadar çok başı dönmüş olursa olsun mutluluktan...

Beklemek ve çabalamak beni adam edecek galiba.

Yasemin Şenyurt/2014 /Ankara

İçten İtiraz

Hayata dair ne çok yargıda bulunulmuştu. Bazı yargılar ne kadar hayata ilişkin olsa da hayattan ne kadar da uzaktı. Hayatı yargılamak kolay olandı. Zor olan ona dair içten bir cümle kurabilmekti. Hayat bütün benliğimizi bizden istiyor. Eğer benliğimizi sakınır ya da saklarsak hayat da bizden kaçınıyor ve kaçıyor. 

Dalgınlık, alınganlık ya da başka bir sebeple unuttuğumuz benliğimizi çıplak gözle tanımak kolay değil. Benliğimizi tanımadan hayata dair saptamalar yapıyoruz ve yapacağız. Bir yandan hayat yaptığımız bu saptamaların çevresinde gelişirken bir yandan da benliğimizin gizli yerlerine yolculuklarımız olacak. 

Benliğimizi anlamak için okuduğumuz bir kitap bizi aşkla tanıştıracak. Bir başka kitapta hayata ait bir kokuyu ve o kokunun nasıl içimize sindiğini anlayacağız. Başka bir kitapta korkuları nasıl içselleştirdiğimizi öğrenirken kendimizle cebelleşeceğiz. 

Tiyatroya gittiğimizde kendimizi bir kahramanla özdeşleştirdiğimizde ya da bir cümle içimizi içimizden daha fazla bir yer haline getirdiğinde benliğimizi tanımanın heyecanını duyacağız. Bir an için saptamalar yapmayı bırakıp hayatla birlik halinde olduğumuzu duyacağız.

Hayata gözlerini açan bir bebek saflığında ve şaşkınlığında yağmurda dolaşacağız. Tam da o anda nesnelerin göründüklerinden farklı yerlerini görüp, anılarımızın bize yeni yeni duyurduğu sesleri anlamaya çalışacağız. Seslerin sözcüklere ve sözcüklerin cümlelere doğru gelişmesinde içimize düşecek ateş. İçimize düşecek yaşıyor olmanın o acılı,ağrılı tarafları. O ağrıyı, acıyı duymazsak belki hiç duyamayacağız anıların bize duyurmaya çalıştıklarını. 

Bir salıncağa oturup gökyüzüne bakmayalı, salıncakta sallanmayalı ve salıncakta bir çocuğu sallamayalı ne çok şey kaybettiğimizi ve kazandıklarımızın kazanç sayılmayacağını anlayacağız çok sevdiğimiz bir insan bu hayattan ayrıldığında. Hayata dair şimdi söylenebilecek cümleler var ama ne kadar içten olduğum konusunda tereddütlerim de var. 

Ne zaman ki fırından ekmek almaya giderken duyduğumuz  bir çocuğun ama anne diye başlayan o içten itirazı bizim için anlamlı hale gelecek işte o zaman itiraz etmenin başka başka yolları olduğunu kavrayacağız. İtiraz edebiliyor olmanın güzelliğini duyacağız  bazı şiirlerde , fotoğraflarda ve o güzelliğin  benliğimizi de güzelleştirebilmesini isteyeceğiz.

Sahte bir şekilde kabulleniyor olmanın aslında hayata ve benliğimize ihanet etmek olduğunu anladığımızda çok şey değişecek...

Hayata dair ve benliğimize dair içten olmak için her an bir başlangıç olabilir. İçten olmak için içten gelenler yeterli değildir. İçten olmak için içten gelenlerin çeşitli engellerle karşılaşsalar da kararlılıkla o engellerin üstesinden gelmeleri gerekir. Ama anne ile başlayan itirazların çoğalmasına izin veren her anne sahte kabullenişlerin insana ne çok şey kaybettirdiğini bilir. 

Hayata dair bir yargıda bulunmak kolaydır. Önemli olan ona dair içten bir cümle kurmaktır. 

Yasemin Şenyurt/ 2014 /Ankara 

EŞSİZ OLMAK

Gözlerinizi kapayın ve hiç kimse olun diyordu Osho. Hiç kimse olmak mı? Ben hiç tatmadım, koklamadım, duymadım ki diyorsanız hiç kimse olmadığınız için mi? Hiç kimse olmak; egomuzdan, garantilerimizden,bahanelerimizden arınmak anlamına da geliyordu. Hiç kimse olabilmek; zihni ortadan kaldırmayı gerektiriyordu. Çünkü Osho'ya göre zihin geçmiş ve gelecekle ilgilendiğinden hem de sadece geçmişle ve gelecekle ilgilendiğinden içinde bulunduğumuz anı ve mekanı bize unutturuyordu. Oysa gerçek sadece burada ve şimdi vardı. Burada ve şimdi gerçekle dans edebilirdik. Burada ve şimdi olabilirsek insanın en yüksek hedefi olan özgürlük gerçekleşebilirdi.

Gerekirse bir ağaca sarılın, fırtınada olmakta korkmayın, yıldızlara doyasıya bakın diyordu Osho. Korkularımız, sahip olma isteğimiz, kıskançlığımız, güzel ve çirkin anlayışımız, güce bayılmamız aslında bizim varoluşumuzu engelliyorlardı. Osho'yu okurken insan gerçekten de bir ağacı öptüğünü ve diğer insanların onu gördükçe kahkaha attığını gözünün önüne getirebiliyor. Halbuki kendimiz olmamız, varoluşumuz, dansımız için başkalarının yargılarını ve zihnimizi bir kenara koymayı başarmalıyız.

Korku bizi öyle çok zehirliyor ki...Eğer bize inanmazlarsa ya da bize gülerlerse ne olabilir ki? Kendimizi başkalarının değer yargılarına göre değerlendirip suçlu olduğumuzu düşünmemizi gerektirecek ne var? Bize sevgiyle dolu olduğumuz ve sevgiye layık ve eşsiz olduğumuz hiç söylenmemiş olsa bile Osho bunu söylüyor ve zaten eşsiz olduğumuz için daha eşsiz olmanın mümkün olmadığını da hatırlatıyor. Bir daire nasıl daha çok daire olamazsa biz de daha eşsiz olamayız. Eşsiz olduğumuzu hatırlayıp, anlayıp buna göre yaşamak zor olmasa gerek.

Yasemin Şenyurt

İşte Deniz Kızı İşte Işık

Deniz Kızı bize ne anlatacak?

Deniz  kızı anlatsın

Önce soluklansın

Önce gözlerinin kamaşması geçsin

Önce dinlemeye istekli olalım

Deniz kızının anlatacakları çok

Deniz kokan saçlarını duyalım

Karada fazla yaşayamaz

Çabuk toplanalım

Deniz kızı bize mucizeleri anlatacakmış

Duymayan kalmasın

Deniz kızı bize aşkı anlatacakmış

Anlamayan kalmasın

Deniz kızını kim çağırmış

Biz aklı bir karış havadakiler

Biz aklı bir karış havadakiler

Ayakları yere basan

Aklı bir karış havada

Gönlü deniz kızında olan bizler

Mühim diye düşündük

Biz çağırdık onu

Birazdan size denizleri anlatacak

Birazdan

Gel

Yağmur öyle dinlendiriyordu ki

Gel de dinlenme

Zor iş şimdi kalbi dinlememek

Gel de dinleme

Aklım bir martıda

Bir deniz kızının hüznünde

Gel de karar ver

Kalbim denize düştü

Gel de yüzme

Maskemi bırakalı çok oldu

Gel de tanışalım

Gözlerimden yaş gelir oldu

Gel de ağlama

Gülünce sahte değilim

Çünkü kızgınlığım da gerçek oldu

Gel de gerçek olma

Binbir kokunun içinden geç de gel

Binbir renkle sohbet et de gel

Binbir sesi anla da gel

Gel derim ama içinden gelirse gel

yasemin şenyurt

Birbirimize Doğru

Üşürdü ellerim 

Üşürdü sonsuz sarı

Düşünürdüm

Düşündükçe içimde konuşanlar

İçime konuşanlar

Koştururcasına konuşurlardı

Çantamda bir mektup dururdu

Durur durur

Gözlerime vuran yaş gibi dururdu

Ne ağlayabilirdim

Ne ölebilirdim

Belki güze doğru

Derinden bir sözcük duyar

Duydukça duyar

Sarar sarmalardım tüm üşüyenleri

İçime yanaşır bir vapur

Hani deniz nerede

Hani gökyüzü

İnsan olurdum bütün üzüntülerimle

Bütün şaşkınlığımla

Yaşamıştım bir gün

Belki daha da az

Çaresiz de değildim

Belki bütün kuşlar etrafımda

Belki bütün kuşların bir derdi var

Belki kederli bir dildir Türkçe

Yağmur yağsa

Koşarak üşüyerek koşarak

Üşüyerek ve ağlayarak

Bir otobüs durağında ikimizi düşlerim

Birbirimize sessiz

Birbirimize doğru

Yüzüm acının ortasında bir şaşkındır

Yine gitmek zamanı

Aklımın en üşümüş yanına yanaşır öpersen saçlarımdan

Bil ki 

Kederli bir sessizliktir kucakladığım

Büsbütün kederli bir anlamı vardır yaşamın

Yine gitmek zamanı

Uğultular bekliyor beni

Oysa ne güzeldi

Birbirimize sessiz

Birbirimize doğru

yasemin şenyurt

Gözyaşlarımız

Yağmura yakalanmadık hiç

Güneşte yanmadık

Gözyaşlarımızı saymazsak

Denize girmedik hiç

Rakı içmedik

Gözyaşlarımızı saymazsak

Birbirimize bakmadık hiç

Gözyaşlarımızı saymazsak

Şiir yazmadık

Öykü okumadık

Koklamadık çiçeği

Gözyaşlarımızı saymazsak

Sessiz kalmadık hiç

Hiç konuşmadık

Ve hiç ölmeyeceğiz

Gözyaşlarımızı saymazsak

Gözyaşımda gördüğün hasrettir

Hasreti saymazsak

Yaşamadım hiç

Hiç 

Hiç