kanat terzisinin sorusu

http://www.youtube.com/watch?v=F6BRera0lSw

yerde oldum/gökte oldum/sormayın halim/ah başım duman/gönül uslanmayı bilmez/düşlerim gerçek/gerçeğim yalan/karlı dağların ardında biri yaşarmış...

siz de söyleyin bu şarkıyı...

hem bazen dünya "üç günlük dünya" değildir!

hem neden dert ediniriz ki bir başkasının bizden büyük olan derdini ve nasıl çözebiliriz ki?
biz insanız... piyano tuşu kadar değiliz. ondan olmasın sakın?

hem kendi söküğünü dikemeyen ben ne zaman kanat terzisi oldum? akgün Akova'nın şiiri olmasa mümkün olur muydu bu? Teşekkürler Akgün Akova...

Eylemi Olmalı İnsanın

 

"Kavramış ol, meraklı. İlhamın ya da telkinin seni itmesini bekleme ya da toplumun öpücüğünü alnında duymayı bekleme.Dikkat göster. Hepsi dikkat göstermektir. Dikkat canlılıktır. Dikkat seni diğerleriyle ilişkilendirir. O seni daha gayretli yapar. Daha gayretli kal."

 Susan Sontag

 

 

 

Hayatın gürültüsüne dahil olmak için ettiğimiz kavgalar ne kadar da komik kılıyor bizleri. Her şeyi bilme çabamız ve eğer bilirsek kontrolün bizde olacağını ve hiç kaybolmayacağını düşünmemiz ise trajik. Aklımızı dizginleme, yaşamımızı denetleme ve ilişkilerimizi kaç adımda nasıl düzeltiriz kitapçıklarıyla ne kadar da karışık gözüküyor hayat...Basit bir kazada ölüp gitmek istiyor insan. İntihar gibi bir eylemi kendisine yakıştıramıyor...Bir eylemi olmalı insanın. Hayatını sonlandırmaya yönelik değil de yeniden ve her an nasıl yazabilirim öykümü diye dert içinde olmalı insan. Öykünün içindeki bir sözcük iyileştirebilmeli zamanın açtığı ya da kapatamadığı yaraları. Öykü üzerinde düşünürken martıların seslerini duymalı insan. Martılar her şeydir ama ben bir martı değilim ki diye gelişebilir bir öykü. Gelişebilir ve kendi olanaklarımızın farkına varabiliriz. Bir eylemi olmalı insanın. Kendine ait ve tutkuyla sarıldığı bir eylemi olmalı. Tüm dünya ona sırtını da dönse o eyleminden vazgeçmemeli...İnanmalı ki o eylem onu kendisi yapacaktır ve kendisi olmadan yaptığı her şey ona yabancı olacaktır. Anne de olsa öğretmen de olsa eğer o eylemden vazgeçerse bilmelidir ki kendine ve başkalarına iyiliği dokunmayacak. O eylemin ne olduğunu nasıl kendisi bulmuşsa o eylemi sürdürmenin -hem de bütün karşısına çıkan engellere rağmen- yollarını da bulacak ve kendini gerçekleştirmiş olacak.  O eylemin arka planındaki düşünceler ve tutkular önemlidir. Eylemini gerçekleştiren insan en başta nedenini açık seçik kendisine anlatabilmeli.

yasemin Şenyurt/2013/Ankara

Şiir hiç biter mi ?

Lale Müldür şiiriyle merhaba demek istedim en önce.

Gerçekten bir şey oluyor burada. Gizemli bir şey.

Bir denizaltı kadar görkemli ve garip.

 

Gri bir günde camlardan yağmuru seyretmek.

 

Saydam yusufçuklar yavaşça uzaklaşıyor ve beni

 

sana getiriyorlar topaz tapınaklarda.

 

Sen bir güneş tanrısı gibi gülümsüyorsun.

 

Biliyor musun kaç yıl tek başınaydım ben

 

karmaşanın içinde. Bir türlü tutunamıyordum işte.

 

Bir tek senin yanında yürümüştüm ben

 

topaz bir günde ve suya yakın.

 

Geceleri üstümü örterdin. Sonra konuşmazdın hiç.

 

Uzun süre konuşmazdık. Gözlerinde kaybolurdum.

 

Bu suskunluk anlaşılır bir şeydi. Deniz

ve karanlık yerlerden geçen bir nehrin sessizliği gibi...

 

 

Biliyor musun bir şey oluyor burada. Garip bir şey.

 

Bulanık bir suda yokoluş gibi.

 

Gözlerimde beyaz kelebekler uçuşuyor

 

ve beni kendime getiriyorlar yavaşça

beyaz odalarda...

 

 

Unutuşum başka bir sendi. Ben ölüyordum Tropiko.

 

Unutuşun beyaz romansıyla ölüyordum.

 

Söyleyecek başka bir şeyim yok artık.

 

Unutmak istemiyordum oysa.

 

Güzel kalan yaralarda vardır çünkü...

 

Limon kokulu, yağmurlu kadınlar vardır.

 

Hiç unutmayan kadınlar vardır... limon kokulu...

herşeye rağmen... yağmur kalan kadınlar vardır...

Ben iyiyim şimdi sen nasılsın?...

 

Lale Müldür şiiri  sabaha karşı okununca bir başka güzel...

Şiir hiç biter mi?

Bittiğini düşündüğümüz şiirin bir başkasının gözlerinde yeniden başladığını

görmedik mi?

Şiiri bitir diyorlar. Şiir hiç durmadan başlıyor.

Başlangıçları düşünüyor şiir.

Şiir hiç biter mi?

Ne renktir mavi?

 

Deniz kıyısını özledim

Sakin ve mavi her ayrıntıyı

İçine usulca alan

Serinliği fular gibi boynuma dolasam

Yüzüm ilkbaharın ilk harfi gibi dursa

Eğilsem kök olsam

Uzansam yeşil erik

Olmanın güzelliğini duysam yeniden

Tüm sıkıntılarıyla duysam

Deniz kıyısında biz hiç oturmadık

Yine de orada capcanlı duyduk denizi

Capcanlıydı her ayrıntı

Şimdi onlara anı demenin olanaksızlığı

Yine de biz deniz kıyısında

Senin açtığın kitabın sayfalarına bakıyoruz

Munch’un çığlığını duyarak

Ve sonra

Denize düşüyoruz

Çocukların şaşkınlığına gülerek

Ve sonra

Hep mi mavi olacak

Sıkıntı mı tedirginlik mi?

Nedense duyuyoruz hep

Bizim oturduğumuz “masa da masa”

Düşündüğümüz şeylerde tuhaflıklar

Kalbimiz yok sanki

Büsbütün maviyiz şimdi

Mavinin kalbi olmaz

Mavi ne addır ne de sıfat

Ne renktir ama şu mavi?

uzaklaş- an

Çok mu geç ?

Buz bulutuna çarptım

Tabiatıma küfrettim

Yine de yeşil çimenler

Yine de mavi deniz

 

Küf tutuyor ruhum

Dumana çarpıyorum gidip

Yanlış bir soluğum

Tüm bedenim huysuz

 

Reçel kavanozu devrildi

Dünya dar ve cehennem yok

Cennet hiç olmadı

Tabiatıma küfrettim

 

Böyle yalancı olmamalı

Bu kadar kokmamalı

Dilimden düşmeyen bir maske

Parmaklarım diken gibi

 

Çağırıyor hep çağırıyor hep çağırıyor hep şeytan

Düşüme  intihar giriyor

Garda ya da bir avuç birada ölüyorum

Yaralı şimdi bütün dualarım

 

Yalnız ve devrik cümleler gibi

Dostoyevski de dost değil şimdi

Bütün anlatılarda buz bulutu

Bütün kötülükleri içime çektim

 

Tabiatıma küfrettim

Attila İlhan’ın sesinden Kaptan şiirini dinliyorum

Kaptan 1, 2, 3 dört ve beş

Loş ışıklar ve ölüyorum

Ölüyorum ve ışıklar sıska

Sıska diye diye gülüyorum

Ölüyorum

 

Aşk kötülemek değildir ne ölümü

Ne hayatı

Aşk kötülemek değildir

Ne başkalarını ne kendini

Yorulmasına yorgun

Kahrolurcasına kahırlı bir şeydir yaşam

 

Tabiatıma küfrettim

Ruhum küflü

Bilmiyorum neden bu böyle

İyi olmak için çok mu geç?

hayat sandığı

Biricik

Her insan biriciktir ama bu günümüzde unutulan bir genellemedir. Unutulan genellemeleri seviyorum ve sanıyorum en sevdiğim unutulan genelleme her insanın biricik olduğudur. Biriciklik vurgusuna son dönemde Benjamin’in Pasajlar kitabını okurken rastladığımda günlük hayatta her kişinin ya da her olayın biricikliğini göremememize neden olan sıkıntılar olduğunu düşündüm ilk önce.

Kendine özgü durumların genellemelere sokularak değerlendirilmesinden duyduğum rahatsızlığı psikoloji öğrencisi bir arkadaşımla paylaştım ve o bana günlük hayatta genellemelerin önyargılara yol açtığını ancak bilimde genellemeler yardımıyla özel için bir şeyler yapılabildiğini söyleyince biraz nefes aldım.

Nerede ve ne zaman ve nasıl davranmamız gerektiği konusu çok hassas bir konu. Bu hassas konunun içinden bir çırpıda çıkabilmek mümkün değil.

Yaşamak incelik ve hüner isteyen ciddi bir uğraş. Dilerseniz yaşam sizin için bir terapi alanı olabilir. Bu terapi esnasında genellemeler yaparak insanlarla diyalog kurmazsanız terapiden mümkün olan en yüksek yararı elde edebilirsiniz.

YENİ

 

Martıya gücendim

İşaretleri izledim

 çocuktum

İki ya da üç yaşımda

Çocukluğumdan gençliğime

Lila Sokağında hep yaşlı hep hüzünlü ağaçlar

Kimsenin inanmak istemediği hayallerim  hep yaşlı ve uyumsuz

İsmim ne tuhaftı

Aynam ne kadar yabancı

Herkesin inandığı şeyler söylemedim

Hiçliğin içinde uyurken söyleyemezdim

Gökyüzüne yalan söyleyemezdim

Gözlerim bu yüzden kalabalık ve ıssız

Şarkıların geçtiği bir öyküden bir mavi öyküye

Tüm yalanlar bana yabancı şimdi

Doğrular aldatıcı

Yeni şeyler söylemek lazım

Yeni ve kararlı

Dünya değişmesi gerekli yerdir

Eski ve aldatıcı

Yeni şeyler söylemek lazım

Yeni, anlaşılır ve ışıklı

 

Röportaj

Sevgili Okurum,

Sizinle internet kanalıyla buluşuyor ve paylaşımlarda bulunuyorum.
Bu paylaşımım linkler yardımıyla olacak. Bakalım nasıl bulacaksınız?
Düşüncelerinizi paylaşmanız beni mutlu edecek...



http://www.gazetebilkent.com/2013/03/26/sizofreni-odaginda-ikili-uclu-mucadele-bolum-1/#respond

http://www.gazetebilkent.com/2013/03/27/sizofreni-odaginda-ikili-uclu-mucadele-bolum-2/

http://www.gazetebilkent.com/2013/03/28/sizofreni-odaginda-ikili-uclu-mucadele-bolum-3/

Gecenin Üçünde

 

Gecenin üçünde  uyanırsanız bilirsiniz sizi bir anı  uyandırmıştır. Gecenin üçünde uyanırsanız içinizde düşlerden güzel  bir an başlar.  Dile gelmeyenler uyandırmıştır sizi.  Günlüğünüzde yazılmamış beyaz sayfalar vardır. Sadece tarihlerinin yazılı olduğu bembeyaz sayfalara dokunur ve uyanırsınız.

Yağmurun başlamasına yakın havadaki kokuya ya da sabah olmasına yakın gökyüzündeki renk şölenine duyarsız kalamazsınız.

Bıçağın kemiğe dayandığı anlardır.

Bir şarkının sizi sarıp sarmaladığı nadir zamanlardır.

Deniz sizden  uzak değildir artık.

İstediğini z an istediğiniz şekilde başınız döner.

Başınızın dönmesi memnun eder gözlerinizi.

Bütün dünyanın uyuduğu saatlerdir. 

Daktilonun sesini duyduğunuz buz gibi bir gece gelir aklınıza.

Daktilonun sesi ilk defa korkutmuştur.

Siz daktiloyu da gramofon kadar seversiniz.

Güvercinlerle dolu bir meydanda yürürken  aklınıza gelmesin bu korkum.

Çılgına dönmüş bir kadının iç üşümesini kaç kişi bedeninde hissedebilir ki?

Gecenin üçüdür  ve su içip yatağınıza dönemezsiniz.

Saçları ilk defa kesilecek olan bir kız çocuğunun saçlarının acımasından korkması ne kadar da gerçektir.

 

Saadet Balığı

Büyülüdür sabahın ilk ışıklarında yazmak ve sarılıp sözcüklere uyanmak. Yatağın sizi mıknatıs gibi kendine çekmesine izin vermemek zordur. Dilekleriniz dün gece de gerçek olmamış ve yarın gece de gerçek olmayacaktır. Yine de içinizdeki saadet renkli bir balık oluverir ve sizi güldürür.

Saadet balığına gülerken kendinize yakalanırsınız.

-Nerelerdeydin?

- Çok uzaktaydım.

Biraz daha bakabilseniz yüzünüzde gül oyukları açılacak. Biraz daha baksaydınız deli olacaktınız. Biraz daha bakacaktınız utanmasaydınız.

Yüzümdeki gül oyuğuna Edip Cansever’in şiirindeki kurbağa zıplayacak diye korkmasam cesur olacaktım. Büyülüdür korkmak. Kırmaktan ,kaybetmekten, kazanmaktan korkmak büyülüdür.  Bilirsiniz ki o varlık ne kaybedilebilir ne de kazanılabilir. O bütün kendine özgülüğüyle yaşanabilir.

Saadet balığının sizin içinizden onun bileklerine kaçmasını isterseniz.

Yüzünüzde açılan gül oyuğunda sarı saçlı, mavi gözlü bir çocuk büyür.

Büyülüdür sabahın ilk ışıklarında çocukları düşünmek ve aşkı yazmak.

Saadet balığı zıplar durur gül oyuğunda…