Türkü/ Yasemin Şenyurt

Şiir Bahçeleri

iyi bir şey olur

 

İYİ BİR ŞEY OLUR 

İyi bir şey olur bazen

Bir kitap keşfi

Bir şarkının nakaratı gibi

İyi bir şey olur

Bir dostluk başlar

Güneşi hissedersiniz

Bir şey olur 

Fotoğraf makineniz size ışığı hediye eder

Bir şey olur

Kağıt acıyı yutar

Bir şey olur

Gözlerinizden yaş gelir

Yıllar sonra

İyi bir şey olur

Saçlarınızı seversiniz

İyi bir şey olur

Dilinizi çıkarırsınız tüm aksi şeylere

Yıllar sonra

Çocuk gibi

İyi bir şey olur

Damla sakızlı kahve içersiniz

İyi bir şey olur

Ölüm korkutmaz

Yaşam tatlıdır hiç olmadığı kadar

İyi bir şey olur

Bir şiir okurken bütün iç sıkıntısı dağılır

İç sıkıntısı mı dedim

Dedim 

Dedim elbette

Vardır o çünkü

İyi bir şey olur

İç sıkıntısının içinden çıkarsınız 

Bir şey olur

Muhakkak 

Bir kedi hayatınızı değiştirir

Bir şey olur

Her şey bambaşkadır o andan sonra

İyi bir şeydir olan

Sabah ilk işinizdir

Denize girmek ve şükretmek 

Denize girmek ve kulaç atmak

Denize girmek ve deniz olmak 

Sabah ilk işinizdir

Gözyaşını silmek 

Deniz olduğunuzu hatırlamak 

Mavi gömleğinizi iliklerken

Radyoda çalan şarkı iyidir

İyi değil 

Çok iyidir

Çok değil

Çok çok çok iyidir

Yasemin Şenyurt

Aslanca Bilmemek / Yasemin Şenyurt

Şairin İlkyardım Çantası

Sözcükleri seçiyorum

Renkleriyle

Kokularıyla

Sessizlikleriyle

Korkularıyla

Umutlarıyla

Dünyayı bambaşka okuyan

Gözlerimdir sözcükler

Sözcükler çağrışım

Çağrışım 

Sözcükler

Çağrışım 

Dünyayı bambaşka duyarım

Sözcüklerdir kulağım

Bir sözlüğün içine alamadığı 

Binlerce sözcük vardır

Hayal ederim onları 

Şairin işi bu

Yeni sözcükler

Yıprata yıprata kendini

Tükete tükete geceleri

Yeni sözcükler yazacaktır

Hayata 

Şairin ilkyardım çantasında

Olanaklar vardır

Sadece olanaklar

Yasemin Şenyurt

Özgürlük Kadar İyi / Yasemin Şenyurt

Nota / Yasemin Şenyurt

Yağmur Özetlenemez

Bir tramvay

Kırmızı mı kırmızı giderken

İçinde düşsel insanlar

Bir çocuk

Gülerken mavi

Ellerinde gerçek balonlar

Enine boyuna tartışmaya gerek yok

Anlaşıyoruz

Bu nadir rastlanan yoğun bir durum

Bir kitap kapağı gülümsüyor

Kendini açmak için sabırsız

Kalbim kadar

Peki ama o çocuk

Ya tramvay

İnsanlar ve hava durumu

Nasıl şaşırmıyoruz nasıl

Durup şöyle bir bakmak yeterken şaşırmaya

Bakmak ki yeniden 

Gündemle öyle meşguluz ki

Günü yapayalnız bırakmışız

Kendimizi de

İçimde hıçkırık ve gözyaşı 

İçimde barış

İçimde aşk

Rahatı kaçan ağacı okumuş muydunuz

Bir Melih Cevdet Anday şiiridir

Düşündürür oldukça 

İçimde gözyaşı ve kahkaha

İçimde barış

İçimde müzik 

Dağınıklığım için özür dilemeyeceğim

Sevgili okur

Bu şiirin dağınıklığını derinleştireceğim daha çok

Yağmuru okumuş muydunuz

Pencereden ya da sokaktan

Ya ruhunuzdan 

Özetleyemedik Tanrım

Ana fikrini de bulamadık 

O yağdı ve biz ıslandık

Yağmuru okuduk okumasına

Aklımız güneşte miydi bilmem

O yağdı ve biz aşıktık

Kırmızı tramvay

Nasıl ıslanmış bu kadar 

Nasıl  

Yasemin Şenyurt  

Rengi Yakala / Yasemin Şenyurt Fotoğrafları

Nar Gibi Aşk / Yasemin Şenyurt

Günaydın / Yasemin Şenyurt şiiri

Kendimle Barışınca / Yasemin Şenyurt

Pandemi Döneminde 10 Ekim Dünya Ruh Sağlığı Gününe Dair Düşüncelerim

 2020 yılının Mart ayıydı ve COVID- 19 virüsünden söz ediliyordu. Maske, mesafe ve hijyen kuralları daha sonra bu söylenenlere dahil oldu. Sağlığımızı korumak ve hatta yaşamak istiyorsak yapabileceğimiz en önemli şey evde kalmak ve dışarı çıktığımızda da maske kullanmak, insanlarla çok yakınlaşmamak, tokalaşmamak, öpüşmemek ve sarılmamak gerekiyordu. Ellerimizi yıkama konusu da özellikle önem kazanmıştı ve ellerimizle dışardaki yüzeylere temas etmek ciddi anlamda sakıncalı olduğu için dezenfektan da kullanmak gerekebiliyordu. Her yer kapanmaya başladı. Restoranlar, sinemalar, kafeler ve aklınıza gelebilecek her yer hem de dünyanın her yerinde. Ölüm hiç olmadığı kadar yakındı bize ve öyle çok tehdit ediyordu ki bizi o günlerde şu şarkı dilimden hiç düşmedi: "Yeter, yeter, öleceksek ölelim." Ölümün varlığından daha keskin, daha yaralayıcıydı tehdit ettiğini hissetmek. 

Bitti bitecek derken ve yasaklar azalırken her seferinde "keşke her şey eskisi gibi olabilse" dileğini tutmamak imkansızdı. Her şey mi? Her şeyi yeniden düşünmek gerekiyordu. Eskiyi, yeniyi, normali, anormali hep tekrar tekrar düşünmeye sevk ediyordu COVID-19. Dünyanın her yerinde varlığını hissettiren bu salgın için ilk günlerde ne aşı ne ilaç... Olan biteni doğru dürüst anlamak için doğru bilgilere ulaşabilmek için emek ve ayrılan zamana ihtiyaç vardı. 

Sarsılmıştık ve bu sarsıntı daha önceki sarsıntılardan farklıydı. Gerçeği değerlendirme konusunda zaman zaman zorluklar yaşıyordum 2000 yılından bu yana ve şizofreni tedavisi görüyordum. COVID-19 virüsü gerçekti ve bu gerçek karşısında sadece şizofreni tedavisi görenler değil tüm insanlık sarsılmıştı. COVID 19 Çin'in Wuhan kentinde başlayıp tüm dünyaya yayılmış ve ölüm haberleri iliklerimize işlemişti. Yarasalar mı diyorduk, hayvanlardan insanlara geçmiş diyorduk, damlacık yoluyla bulaştığı için maske takmak önemli diyorduk ama ne olduğunu söylemek kolay, anlamak çok daha zor...

Tam da böyle bir zamanda bu virüsle ilgili söylentiler çoğaldı, asılsız haberler yayılmaya başladı ve inanılmaz bir şekilde bu haberlere inananlar çoğaldı. Şüphe de ölüm gibi varlığından daha  çok tehdit eden tarafıyla çok daha keskin ve yaralayıcıydı. Yanımızda oturan kişinin COVID 19 belirtileri taşıyıp taşımadığından, kendimizden, haberlerden ve en çok da gelecekten şüphe duyuyorduk. Bu gerçekle nasıl yaşayacağımıza ilişkin bir rehber yoktu. Bu virüsün ne zaman bitebileceğine dair bilgimiz hala yok. Bu yokluk beraberinde kaygıyı getiriyor ve yaşamımızın merkezine kaygı yerleşince amaçlarımız, isteklerimiz ve hayallerimiz ve hatta hatıralarımız netliğini kaybediyordu. 

Beden ve ruh sağlığımızı korumak için bir şeyler yapma gerekliliği sorumluluğa davet ediyordu bizi. Sorumluluk ve özen istiyordu yaşamlarımız hem de yaşamın her alanında. Aşı bulundu, çok mutlu olduk çünkü aşı çözümü beraberinde getiriyordu ama aklımız o kadar çok karışmış ve bazılarımız o kadar karamsarlaşmıştık ki aşıdan da şüphelendik. 

Neler olduğunu yalın bir dille anlatmak ve anlamak isteyenler buluşabiliyordu bazen. İyi ki bu buluşmalar gerçekleşiyordu zoomda veya çevrimiçi başka platformlarda. Bir araya gelme özlemi, rahat rahat nefes alma özlemi, dokunma özlemi sürerken dertleşebilmek, konuşabilmek ve olanları olduğu gibi anlamak, abartmamak, paniğe kapılmamak için her zamankinden fazla çabalamamız gerekiyordu. 

Çözümün bir parçası olmak bazen kağıt kalemle yazarak, bazen çorbada tuz olarak bazen de sakin kalarak mümkündür. Mesele galiba kendi sağlığımız ve başkalarının sağlığı konularında özenli tavrımızı sürdürmek, sorumlu olduğumuzu bilmek ve çözümün bir parçası olmaya istemekle ilgilidir. 

Yaşam bir yapbozsa ve her sabah bu yapboza yeniden başlamak ve resmin bütününü görmek gerekiyorsa ve sabırlı olmak her şeyden önemliyse, parçaları yerlerine zaman zaman yanlış yerleştirecek olsak da kendimize saygı duymalı ve güvenmeliyiz.  Yapbozla ya da yaşamla uğraşırken ıslık çalmayı, şarkı söylemeyi ve kedimizin, sokak kedilerinin, kendimizin  başını sevmeyi unutmamalıyız. Yanımızda duran ve yapbozu bizimle birlikte tamamlamaya çalışan insanlara da uzaklarda başka yapbozlar tamamlamaya çalışanlara da sevgi, sabır ve umut diliyorum. 

Ruh sağlığımızı birlikte korumamız gereken pandemi günleri bize dayanışmayı hatırlatmıştır. Dayanışma öyle güzel bir şey  ki yalnız kalma ihtiyacını da birlikte hareket etme durumunu da anlamlı hale getirir ve yalnızlığınızda başkaları için ne yapabilirim diye düşünürken bulursunuz kendinizi ve başkaları da aynı durumdadır. Pandemi günleri insanların arasındaki mesafeyi açtığı zannedilen günlerdir ama dayanışmayı deneyimliyorsanız bu mesafe sadece metrelerle ölçülebilir cinsten kalmaya mahkumdur. 

Yasemin Şenyurt

05. 10. 2021