Sarhoş Değiliz ki

Yaşayacağız /Yasemin Şenyurt

dağınıklığın yansıması

 

Kış akşamlarının tuhaf atmosferine ben de tuhaflıklarımla eşlik ederim. Kitap okuma özlemiyle yanıp tutuşurken şarkı mırıldanırım, bulaşık yıkarım, fotoğraf düzenlerim. Bir kase sıcak çorba hazırlamaya üşenirim ve makarnanın tadını çıkarırım. Geniş zaman kipinde yazarken geçmiş zamana içimi dökerim. Parklarda hep aynı şeylerin olmasına sitem edip daha yaratıcı parklar hayal ederim. Dağlara, taşlara, yıldızlara bakıp şu hayatta köşe dönmekten daha eğlenceli şeyler olduğunu anlatmaya çabalarım ama boşuna bir çabadır bu. Oyun gibi…

Düzenli, sabırlı ve mantıklı olmak yerine dağınık mı dağınığım. Her anlamda dağınığım. Aynada, okulda, işte ve mutfakta hep bu dağınıklığın yansımaları…Yansımaların yansımaları…

Kış akşamlarında güneşle beraber battığımı hayal ederim. Ayaklarıma kara sular inse de yürürüm. Kış akşamlarında lacivert nasıl da yakışır gökyüzüne. Şarkılar bestelerim, beste beste kokar özlem.

Beste kokulu özlemden habersizseniz henüz aşık değilsiniz. Beste kokulu özlem olmasın, her şey dört dörtlük olsun diyorsanız kış akşamlarını neden tuhaf diye tanımladığım da sizin için bilinmez olarak kalacak.

Özlem kokulu bir bardak su içmemişseniz, Covid 19 nedeniyle maske takmaktan canınıza tak etmemişse 2020 yılını yaşamamışsınız.

Güneşle beraber batarken umudumu korurum bazen sızıda, bazen ağrıda bazen de şarkıda. Kedilerim umuduma pati atar ve anlarım ki onlar bana umuttan daha yakın olmak ister…

Bulmaca çözerken çağrışımlar cennetindeyim adeta. Kış akşamlarında yaratıcı bir bulmaca hayali kurarım. Parkları, bulmacaları ve yeryüzünü hep başka türlü hayal ederken başıma dert açarım. Dert açılmayan baş olur mu? Baş dertle uğraşmazsa nasıl merak eder ve nasıl rahatlatır bir başka insanı? Derdim başımdan aşkın olmazsa şiir yazabilir miyim? Çağrışımlar cennetinde bir güzel bahçede yan gelir yatarım. Yazım burada biter ve gökyüzüne üç rüya üfler. Yazının meydan okuması bir başka yazı konusu olur.

Yasemin Şenyurt

11.02.2021 

Mavi Bir Hediye

Şizofreni Dernekleri Federasyonu 2006 yılında kurulmuştur. Federasyona bağlı iktisadi bir işletme olan Mavi At Kafe, Ankara'da Beşevler semtinde 2009 yılında Doç. Dr. Haldun Soygür öncülüğünde açılmıştır ve şizofreni tedavisi gören bireylerin çalışarak hayata karışmalarını amaçlamaktadır. Şizofreni hastalığına ilişkin ayrımcılıkla mücadele için de yoğun bir şekilde çalışmaktayız. Mavi At Kafe'de serviste, mutfakta, organizasyonlarda görev alan bireyler için çok farklı olanaklar sunan kafemiz maddi açıdan zorluklar yaşamaktadır. Bu zorluklar pandemi döneminde daha ciddi bir hal almıştır. Kafemiz varlığıyla ve çalışmalarıyla sadece Ankara'da yaşayan ve şizofreniden etkilenen bireylere değil; tüm Türkiye'deki ruh sağlığı sorunu yaşayan bireylere umut olmakta ve iyileşmeye dair cesaret vermektedir. 

 Mavi At Kafe'ye destek olmak isterseniz farklı mavi atlar arasından bir seçim yaparak Yasemin Şenyurt 'a ulaşabilirsiniz. 

💙💙

Hayalgücü Terzisi

Yedi Yaşımdan Kırk Yaşıma...

Adın Ne Çocuk? / Yasemin Şenyurt

Okyanusça

Lirik Renk / Yasemin Şenyurt şiiri

Turuncu /Yasemin Şenyurt

Sonbahar / Yasemin Şenyurt şiiri

Yolcu / Yasemin Şenyurt şiiri

Somut Boşluk ve Yeni Yıl

 

 

Yeni bir yılı karşıladık.  İçimde deniz, martı sesleri, güneş buldum. İçimde sözcükler buldum cümlelere susamış. Annemle masayı kurduk, şarkılar dinleyerek karşıladık gelen yılı. İçimde küçük küçük hediyeler buldum. İçimde bir rüya buldum, içi ballı deniz kabuklarına bakıyordum hayran hayran.

Yeni yıldan beklediklerimiz yok denecek kadar azdı. İçimden koşmak, zıplamak, denizi öpmek, bulutlara şarkı söylemek geliyordu, yasaktı. İçimden ekmeği fırından almak, sokakta oynayan çocuklara sataşmak geliyordu, kimse yoktu sokakta. Müziğin sesini sonuna kadar açsam komşular kapıma dayansa diyordum ki herkes kulaklığını takmıştı.

Yeni yılda ne yapsak ne etsek hayatı eve sığdırsak diye kara kara düşünüyorduk. Pijamalarımızı çıkarsak, bir güzel giyinsek, parfümümüzü sıksak, saçımızı tarasak, havaya girsek diyoruz ama olmuyor. Birbirimize yaklaşamadığımız için, birbirimize dokunamadığımız için bir büyük boşluk var. O boşluk elle tutuluyor, gözle görülüyor, kokusu duyuluyor. Yine de anlatmaya kalktığımızda zorlanıyoruz. Uçurum var sanki gözlerimizde, düşüp düşüp durduğumuz. Bir insan bizim biraz yakınımızda olsa tehdit altında hissediyoruz. Oysa en çok yakınlığa ihtiyaç duyuyoruz.

Aynanın karşısında kendimi güzel, kitaplarımın içinde kendimi bilgili, internet karşısında kendimi meraklı buluyorum ama boşluk yüzünden ağlıyorum. Bir boşluk ki insanın gözlerine uçurum, gönlüne korku yerleştiriyor. Dokunma Rüyası diye bir öykü yazarsam şaşırmayın.

Bir varmış bir yokmuş. İnsanlar birbirlerini sevdiklerini ifade etmek için birbirlerine sarılırlarmış. Sarılıyorlar mıymış? Virüsün olmadığı yıllarda herhalde… Virüsün olmadığı yıllar varmış.

Yeni bir yıl geldi. Virüs için aşılar bulundu, ilaçlar bulundu, ne kadar etkili oldukları tartışılıyor. Bu yeni yılda virüsten kurtulabileceğimiz hayalini kurmayan var mı merak ediyorum. Bu yeni yılda yasaklar ve belirsizlik biter, virüs hayatımızdan çekip giderse dünyaya, kendimize, sevdiklerimize yepyeni bir gözle bakabiliriz belki. Uçurumsuz gözlerimi özledim, boşluksuz hayatı özledim, sokağa maskesiz çıkmayı, dokunmayı, sarılmayı özledim.

Bir varmış bir yokmuş. Bir yıl bir virüs insanların başına bela olmuş ve insanlar şaşkına dönmüş. Akıllanmışlar mı bilinmez ama özlemeyi ve kıymet bilmeyi içlerinden çoğu öğrenmiş.

Mesafeleri aşmayı başarmış ve birbirinin yaşamına dokunabilmiş insanlar var.

Yaşamını yitiren insanları düşününce ve her gün bu tehdit altında olan sağlık çalışanlarını düşününce haykırıyorum: Git artık Covid-19…

Yasemin Şenyurt

2021