Yedi Yaşımdan Kırk Yaşıma...

Adın Ne Çocuk? / Yasemin Şenyurt

Okyanusça

Lirik Renk / Yasemin Şenyurt şiiri

Turuncu /Yasemin Şenyurt

Sonbahar / Yasemin Şenyurt şiiri

Yolcu / Yasemin Şenyurt şiiri

Somut Boşluk ve Yeni Yıl

 

 

Yeni bir yılı karşıladık.  İçimde deniz, martı sesleri, güneş buldum. İçimde sözcükler buldum cümlelere susamış. Annemle masayı kurduk, şarkılar dinleyerek karşıladık gelen yılı. İçimde küçük küçük hediyeler buldum. İçimde bir rüya buldum, içi ballı deniz kabuklarına bakıyordum hayran hayran.

Yeni yıldan beklediklerimiz yok denecek kadar azdı. İçimden koşmak, zıplamak, denizi öpmek, bulutlara şarkı söylemek geliyordu, yasaktı. İçimden ekmeği fırından almak, sokakta oynayan çocuklara sataşmak geliyordu, kimse yoktu sokakta. Müziğin sesini sonuna kadar açsam komşular kapıma dayansa diyordum ki herkes kulaklığını takmıştı.

Yeni yılda ne yapsak ne etsek hayatı eve sığdırsak diye kara kara düşünüyorduk. Pijamalarımızı çıkarsak, bir güzel giyinsek, parfümümüzü sıksak, saçımızı tarasak, havaya girsek diyoruz ama olmuyor. Birbirimize yaklaşamadığımız için, birbirimize dokunamadığımız için bir büyük boşluk var. O boşluk elle tutuluyor, gözle görülüyor, kokusu duyuluyor. Yine de anlatmaya kalktığımızda zorlanıyoruz. Uçurum var sanki gözlerimizde, düşüp düşüp durduğumuz. Bir insan bizim biraz yakınımızda olsa tehdit altında hissediyoruz. Oysa en çok yakınlığa ihtiyaç duyuyoruz.

Aynanın karşısında kendimi güzel, kitaplarımın içinde kendimi bilgili, internet karşısında kendimi meraklı buluyorum ama boşluk yüzünden ağlıyorum. Bir boşluk ki insanın gözlerine uçurum, gönlüne korku yerleştiriyor. Dokunma Rüyası diye bir öykü yazarsam şaşırmayın.

Bir varmış bir yokmuş. İnsanlar birbirlerini sevdiklerini ifade etmek için birbirlerine sarılırlarmış. Sarılıyorlar mıymış? Virüsün olmadığı yıllarda herhalde… Virüsün olmadığı yıllar varmış.

Yeni bir yıl geldi. Virüs için aşılar bulundu, ilaçlar bulundu, ne kadar etkili oldukları tartışılıyor. Bu yeni yılda virüsten kurtulabileceğimiz hayalini kurmayan var mı merak ediyorum. Bu yeni yılda yasaklar ve belirsizlik biter, virüs hayatımızdan çekip giderse dünyaya, kendimize, sevdiklerimize yepyeni bir gözle bakabiliriz belki. Uçurumsuz gözlerimi özledim, boşluksuz hayatı özledim, sokağa maskesiz çıkmayı, dokunmayı, sarılmayı özledim.

Bir varmış bir yokmuş. Bir yıl bir virüs insanların başına bela olmuş ve insanlar şaşkına dönmüş. Akıllanmışlar mı bilinmez ama özlemeyi ve kıymet bilmeyi içlerinden çoğu öğrenmiş.

Mesafeleri aşmayı başarmış ve birbirinin yaşamına dokunabilmiş insanlar var.

Yaşamını yitiren insanları düşününce ve her gün bu tehdit altında olan sağlık çalışanlarını düşününce haykırıyorum: Git artık Covid-19…

Yasemin Şenyurt

2021

 

 

 

 

 

 

 

Bir Yanardağ Gibi

 Aylin Sözer evinde öldürüldü. Bir birey, bir kadın, bir akademisyen, bir can. Sevilen, sayılan, “iyilik meleği” olarak anılan bir insan yok, öğrencilerine ders anlatamayacak, ailesiyle, sevdikleriyle bir araya gelemeyecek, kitap okuyamayacak, makale yazamayacak ve sevdiği işleri yapamayacak, gün doğumunu karşılayamayacak.  

Hayalleri, amaçları ve anıları yakmaya çalıştı katil. Güzellikleri, üretkenliği, bilimi, kendini adama halini yakmaya çalıştı bir katil. Bir canı yok etti. Bir canı alabilecek kadar kötüydü.

Aylin Sözer neden öldü? Okuduğum bir köşe yazarının cümlelerine tüm kalbimle katılıyorum. Kadın olduğu için öldürüldü.

Kadınların yaşama mücadelesi, kendini bilime, sanata adaması, yalnız olması, ayakta durması, kök salması, kanatları olduğunu hissetmesi ve üretmesi ve paylaşması birilerini çok hem de çok rahatsız ettiği için öldü.

Aylin Sözer kendini en güvende hissedebileceği yerde öldürüldü. Neden öldürüldü?

Kendine ait bir hayat yaşamak isteyen tüm kadınların gözünü korkutmak, tehdit etmek isteyen o kadar öfke dolu, o kadar korkak  erkek var ki… Gözleri dönmüş ama korkak, yakan, yıkan ve yok eden ama korkak.

Taciz eden, tecavüz eden, öldüren ve bu şekilde kadınları sindirebileceklerini, korkutabileceklerini ve giderek sessizleştirebileceklerini, kul köle haline getirebileceklerini düşünen biri nasıl cesur olabilir ki!

Güzel olan, iyi olan, doğru olan kişi cesur olabilir ancak. Yüreğini açan, kapısını açan, geleceğe inanan biri cesur olabilir.

Cebinde bıçak, çakı vb. taşıyan, aklında cinayet tasarıları olan birileri var aramızda. Dünyayı hiç anlamamış, bir kalbi olduğundan, bir gönlü ve yüreği olduğundan habersiz birileri…

Belki de bu dünyayı en iyi kendilerinin anladığını zanneden, hesap soran ve hesap sordukça kendisini üstün bir varlık olarak gören, şiddet göstererek insanları düzene sokacağına inanan, gözdağı vererek küçülen, küçülen, küçülen…

Öfke duyuyorum.

 Bu öfke ile gidip kimseye zarar vermeyeceğim.

Bu öfke ile düşüneceğim. Bir insan ne zaman akıllıdır? Bir insan ne zaman sevmeye başlar kendisini ve dünyayı? Bir insan ne zaman saygı duyar? Bir insan ne zaman öfkesini yönetir, o öfkeyi nasıl dönüştürür?

Bu öfke ile düşüneceğim.

Korkuya yol açan ve itaat etmeye, izin almadan hareket etmemeye yönelik tüm eylemler üzerinde düşüneceğim.

Gürül gürül akan bir nehir gibi düşüneceğim ve bir yanardağ gibi yazacağım düşüncelerimi.  

Yasemin Şenyurt

30.12.2020 

Kırk Yaş

 

Ne tuhaf bir yaş. Kırk yaşındayım.  Kırk yıldır bu yeryüzünde var olmak, kararlar vermek, sorumluluk almak, eylemlerle kendimi ortaya koymak, geçmişi doğru dürüst değerlendirmek, içinde bulunduğum anı özümsemek ve geleceğe yönelmek… Kendi kendime kaldığımda tekrarlıyorum: Hangi yaş tuhaf değildi ki!

Ne tuhaf bir yaş. Yirmili yaşlarda yaşanan bocalamalar, endişeler, kararsızlıklar geride kalmış. Otuzlu yaşlarda kendimi daha iyi kavrama, hayattan ne istediğimi, hayata ne verebileceğimi görme konusunda yeni yeni açılan pencereler… Kendi kendime soruyorum: Neler getirecek kırklı yaşlar?

İnsan kendisiyle kaç yaşında barışır? Sanırım ben otuz yedi yaşında barıştım. Üç yıldır yiğidi öldür ama hakkını yeme diyebiliyorum. Üç yıldır gülü seven dikenine katlanır diyebiliyorum. Kendime aylak olma hakkı da veriyorum. Titiz bir şekilde bir konu üzerinde çalıştıktan sonra kendimi şımartıyorum.

Ne tuhaf bir yaş. İnsan hayata yeni yeni başladığını hissediyor. Deneyimlerinin kendisine göz kırptığını, yüreğini dinlediği sürece çok da yanılmayacağını, bilgi ve birikimlerine her yeni gün bir şeyler daha eklemek gerektiğini kavrıyor. Kırılıp küsmelerin yerini anlama çabası alıyor. Kasvetli günlerin içinde sevilen bir şarkıyı tekrar tekrar dinlemenin işe yaradığını, çok korktuğunda ya da içine kapanmak ve tüm iletişimi kesmek istediğinde bir dostla sohbet etmenin, bir şiiri tekrar tekrar okumanın cesaret ve ilham verdiğini biliyorsun.

Yeni bir yaş bu. Yeni şiirler, yeni öyküler getirecek ama biliyorsun ki masanın başına geçmezsen imkansız bu. Yeni hayaller getirecek ama biliyorsun ki hayal kırıklıklarından ödün patlıyorsa imkansız bu. Yeni amaçlar getirecek ama biliyorsun ki yorulacaksın ve yorulmayı özlemen gerekiyor.

Aşk dolu bir yaş diliyorum. Gözyaşları, ayrılık, özlem ve sitem de olacak. Biliyorum ki onlardan kaçarsam aşk yok. Gözyaşı iyidir üstelik. Ayrılık çok can yakar ama biliyorum ki canın yanmadan anlayamayacağın şeyler vardır. Özlemek kavuşmaktır kim ne derse desin.

Hatalar yapacağım biliyorum ama öğrenmenin başka bir yolu yok. Hayal kırıklıklarım olacak ama biliyorum ki bu çoğu insanın vazgeçtiği hayal kurma gücünü kendimde bulmamla ilgilidir. Kırk yaşındayım ve belki bu yaşta öleceğim, belki de kırk sene daha yaşayacağım. Açıkçası bu sene ya da on sene sonra ölmekten daha çok ilgilendiğim bir şey var: Yaşamak!

Gerçeği ve gerçeğin içindeki hayali, hayali ve hayalin içindeki gerçeği görerek yaşamak.

Yasemin Şenyurt

Konuşmak Lazım

 

Bir beyaz köpek, boynunda tasma, bakımlı...

Çitlerle çevrili bahçenin içinde koşturup duruyor.

Dışarıda bir başka köpek görüyor, zayıf ve yorgun. 

Beyaz köpek zayıf ve yorgun köpeği görünce havlamaya başlıyor. Havlamak değil de gürleme sanki. Havlamak değil de kükremek adeta. Bahçede daha hızlı koşuyor.

 Dışarıda yürüyen köpek onun havlamasından korkup duruyor, ileri de geri de gidemiyor.

 Biz o sırada bu olaya tanık oluyoruz.

 Bir kadın yavaş yavaş bahçeden havlayan köpeği sakinleştirmek, yatıştırmak için yanına yaklaşıyor korkusuz bir biçimde.  Bir adam tam da o anda şaşkına dönen köpeğe cesaret vermek için onunla konuşuyor, "hadi aslanım" diyor. Kadın beyaz köpekle, adam zayıf ve yorgun köpekle konuşurken içimden şiirler geçiyor.

 Zayıf, yorgun köpek adamın onunla konuşmasından cesaret alarak oradan uzaklaşıyor. Konuşmak lazım diyorum. Köpeklerle, kedilerle, bulutlarla ve denizle konuşmak! 

Yasemin Şenyurt

Dans Etmekten Yana / Yasemin Şenyurt şiiri

Deniz Dikiyorum Kalbime