Benim de kanatlarım olacak mı?

Ahmet sorular soruyordu ardı arkası kesilmeden. Etrafında olup bitenleri anlamaya yönelik bu çabası o kadar masumdu ki… O kadar masumdu ki Ahmet yabancı biri ona gülümsediğinde yüzü pembeleşiyordu. Yağmurlu bir Pazar sabahı, Melahat oğlunu  karşısına aldı ve onun kendisini anlayabileceğini düşünerek şöyle söyledi: Yalnızlığa çeki düzen vererek altından kalkabilirsin hayatın. Bütün kötülükleri bir çırpıda temizlemen mümkün değil… İnsanın içindeki kötülüklerden arınması mümkün olsa bile bu hemen olacak şey değil. Hemen olacak şey değil iyileşme.

Ahmet sessizleşti aniden. Annesi onun düşüncelere daldığının farkındaydı. Ona buzdolabından en sevdiği dondurmayı uzattı. Ahmet şaşkındı. Komşulardan biri her an gelebilir, kapı çalınabilir ve Melahat gidebilirdi. Sabah kahvesinin ve sohbetin tadını çıkaran komşuları vardı Melahat’in. Ahmet’in gözlerinin içine bakarak “Anlıyorsun değil mi oğlum?” dedi. Ahmet başını öne doğru hafifçe salladı. Onaylandığını hisseden Melahat sözlerine gözleri dolu dolu devam etti:

Yaşam suni nefesler aldırır durur.

Yaşam, keşke ile doldurur insanı.

Kendine bir dolu yüklenirsin, şu olmalı, bu saatte şu kadarı bitmeli, o değil bu giyilmeli derken sızarsın, sızlanırsın. Sızlanmalarının bir noktaya varmadığını anlamakla yepyeni bir hayata adım atabilirsin. 

Ahmet annesinin o sabah tuhaf bir hali olduğunu sezdi. İçinden annesine sarılmak geldi ve kendisini tutmadı, annesine sarıldı. “Bir yere gitmiyorsun değil mi?” dedi annesine sarıldıktan hemen sonra. Söylediklerimi iyi dinle oğlum dedi Melahat. Ahmet kulağını dört açtı, şaşkın ama en çok da hayran hayran annesini dinledi. Melahat öksürdü, sigarasını söndürdü ve şöyle dedi:

Köşeye sıkıştırılmış, kapana kısılmış gibi hissettiğinde genelde ruhunun derinliklerinde kurtarıcı güç bekler. Sen onu duy ve anla ister. Kendine şans vermezsen onun sesi kısılır, cümleleri anlamsızlaşır. Ruhunun derinlerinde bekleyen kurtarıcı güç sana bazen sadece bir cümle fısıldar, o cümleyi özenle işleyebilirsen o öykü olur.

Ahmet gülümsedi, ruh nedir diye sormaktan vazgeçti.

Ahmet annesinin köşeye sıkışıp sıkışmadığını düşünürken içi sıkıldı, odasına giderken annesi seslendi: “Bir yere gittiğim yok, küsme hemen.” Ahmet annesine hayran hayran baktı. “Ben de kurtarıcı güç olabilir miyim ruhun derinliklerinde bekleyen?” diye sordu. Annesi ona bakarken Ahmet annesinin omzundaki kanatları fark etti. “Anne senin kanatların çok güzelmiş, neden ilk defa gördüm?” dedi. Beni anlamak için kulağını dört açıp dinledin ya belki bu nedenle gördün dedi Melahat. “Benim de kanatlarım olacak mı?” dedi Ahmet. O sırada kapı çaldı, kahve zamanıydı, Ahmet resim yapmaya koyuldu.

 Yasemin Şenyurt

2017 Nisan

Ankara

Küpe Çiçeği ile Tanışmak

Küpe çiçeği ile tanıştım. Onun adının küpe çiçeği olduğunu bilmeden yaşamış gitmişim. Küpe çiçeği, küpe çiçeği, demek sensin, sensin işte dediğim zaman arkadaşım “bunda ne var bu kadar şaşıracak, garipsin ya” demişti. Garipliğimi bilirim çocukluğumdan beri. İnsan hayata uyum sağlayamadı mı, diğer insanlarla aynı sohbete katılamadı mı garipleşir. Gözleri dalar gider kimi zaman bir ütopyaya. Kimi zaman geçmişi çağırır en sevdiği sözcüklerle. İnsanlar ona kendi kendine konuştuğu için gülerler çok acımasızca.  

Küpe çiçeği de garipleşir mi?  Tuhaf huylar edinir mi? İnadına gülümsemek, denize dalmak gibi? Dalıp gider mi o da bir ütopyaya? Kitap okur mu susamışçasına? Aşık olur mu?

Cevabı olmayan sorular sordukça kanatlarım pırıl pırıl oluyor, ister inanın ister inanmayın.

Kanatlarım var benim çizgili, gökkuşağından ödünç almış renkleri.

Kanatlarım dalgalı, mavi, lacivert, yeşil.

Kanatlarım şarkılar söyler benden bağımsız.

Küpe çiçeğine sordum, sen de sever misin şarkıları? Küpe çiçeği konuştu. Arkadaşım duymadı onu. Küpe çiçeği yeniden gelirim yanına, yalnız gelirim üstelik, daha çok konuşuruz. Kanatlarımı anlatırım sana, ne zaman farkına vardığımı, neler başardıklarını anlatırım.

İster inanın ister inanmayın ama küpe çiçeği konuştu. Belki yeniden yanına gittiğimde, belki biraz sonra, belki de gelecek yıl inanıyorum ki biz dost olacağız onunla.

Demek sensin küpe çiçeği, benim adım da Yasemin. İstersen bana Gül diyebilirsin. İstersen de Derin de. Sen karar ver küpe çiçeği, olur mu?

Yasemin Şenyurt

2017 Nisan

Ankara 

nisan şiiri

Beni anladığın an 

Başlangıçların en güzeli

Canlanan toprağa merhaba

Çiçeğe duran ağaca merhaba

Güneşe bak

Çayından aldığın yudumda gizlidir neşe

İşçinin alın terinde gizlidir sabır

Dört işlemi, alfabeyi unuttuğun andır aşk

Aşkta gizlidir incelik

Kavradım ki

Türkülerde gizlidir umut

Dertlerin en adam edeni gelsin duasındadır dostluk

Sözcüklere gerek duymamaktı

Başlangıçların en güzeli 

yasemin şenyurt

anların anlamı

Seninle dopdolu bir ömür yaşamak isterdim 

Seninle dopdolu bir an yaşamanın 

Sonsuz güzelliğini tatmadan

Anlamını kavramadan önce 

Seninle dopdolu bir ömür yaşadığımı biliyorum şimdi

Anların anlamı mevcudiyet ve yoklukla belirlenmez

Sevda her türlü yokluğa meydan okur çünkü

yasemin şenyurt

09.04.2017

ankara

soluk soluğa

Giz bu

"İspanyol meyhanesinde öldüğümüzü kimse bilmesin"

Kitaptan koşarcasına gelen 

Yanımda soluk soluğa

Zaman sığmıyor gözlerimize şair

Tebessüm soluk soluğa

Can mı kalır

Biraz ağlasak

Güneşlenir şehir de gece de

Giz bu

Düşlerimde bile bu denli güzel olmamış an

Soluk soluğa kalıyor dondurma

Ne üşümek mümkün

Ne ısınmak

Sensiz

Çiçekçi meydanı olsa burası

Postacı mektuplarını taşısa bisikletiyle

Gülümsese köşedeki sümbül

Konuşsa tekir

Sen soluk soluğa

Ben soluk soluğa

Ne karanlık hava

Ne aydınlık

Sensiz

Ellerim çok titresin

Yağmur çok yağsın

Şemsiyem olmasın

Giz bu

"Aldanırım ben zaten gülüşüne"

Haberim yok haberlerden

Öykülerim var öykülerden

Soluk soluğa

Yasemin Şenyurt

08.04.2017

İmkansız Şiirin İddiasız Taslağı

Kelebeklerin kanatlarında büyü

Dünyadan uzak düşmüşler için

Keman öğrenmek isteyen gençteki telaş

Anlaşılmamış

Renkler tüplerin içinde değil

Kainata ayna her ton

Anlatmaktan yorgun eller

Şeklini buluyor imkansızın

Renkler fırçaya akıyor

Desensiz düzensiz

Fırça dalgalanıyor

Vücuda geliyor aşk

Şans eseri gözlerimdeki yaş

Şans eseri yaşıyor olmak

Şans eseri değil bir eser

Gogh yaşıyor

Sarının derinliğinde

Yıldızlar keskin

Her sabah çimenlerde oturup taslağını çiziyoruz Gogh ile 

İmkansız şiirin

İddiasız

Yasemin Şenyurt

eşsiz bir an

Seninle yeni yağmur damlaları

Durmuyor içimdeki çocuk

Hep gülüyor

Başım öne eğik

Senin yanında 

Masa masa değil

Sokak hiç sokağa benzemiyor

Hep gülüyor umut

Bir cümle yeni kurulmuş

Günaydın kadar güzel

Sebep sonuç ilişkisinden arınmış hayat

Seninle yeni sözcükler ve anlamlar

Yanında 

Yanında

Sanki bir denizin kalbindeyim

Sessiz

İlk defa böyle güzel görünüyor hayat

Doğru:

Eşsiz bir an

yasemin şenyurt

2017 Ankara

F'nin Yakını

Güneşli bir gün. İnsan kendisini bir film karakteri zannedebilir her an. Caddenin iki tarafında da dükkanlar var. Sokak müzisyenleri kiralarını bu sayede topladıklarına dair bir güzel not koymuşlar önlerindeki kutunun  üstüne. Sokak müzisyenlerinin önünde duruyor  F. Onları dinliyor ve bir yandan da kaldırımdan akan insanları gözlüyor. Gözlendiğini bilmeden…

 Tekerlekli sandalyesinde oturan ve kitap imzalayan gence yaklaşıp konuşmak için adımlar atıyor ama geri dönüyor, sokak müzisyenlerinin yanında duruyor. Güneş, F’yi daha önce böyle kışkırtmamıştı. Ayakkabılarını çıkararak çimenlere basmak istemiş miydi daha önce bu kadar şiddetle ya da kollarını açmayı, daha çok açarak, zorlayarak kollarını, gökyüzüne doğru uzanmayı denemiş miydi?

 Başını kaşıyacak vakti olmadığını düşünüyordu eskiden. Başını kaşıyacak vakti olmadığına kendini inandırmıştı. Kendisine dövme yaptırma kararını verene kadar günlerini ve gecelerini belirli bir düzene göre yaşamaya o kadar alışmıştı ki bu alışkanlık onu öldürebilirdi. Vücudunda kalıcı bir iz bırakma isteği onu sokaklara, bahçelere, gökyüzüne, çocuklara yaklaştırmıştı.

Kuğulu Park’da saatlerce oturuyor, kitap okuyor, notlar alıyor, gökyüzüne bakıyor ve yaşadığına hayret ediyordu. Güneş onu değiştiriyor, saçlarını karıştırıyor, gözlerini dolduruyor. Güneş onun avcuna bir hayal bırakıyor, hayal minik mi minik ama F’ye ilham veriyor. F günlerdir işe gitmiyor, zorunlu olmadıkça telefonunu açmıyor.

F güneşe hakaret etmeyi, alay etmeyi, onu umursamamayı deniyor ama sonunda pes ediyor.

F bu güneşli günde  vücudundaki kalıcı izin ne olacağına karar veriyor. O ize karar verdiği için kendinden emin, dik yürüyor, yanından geçenlere gülümsüyor. Dükkanlara giriyor, çıkıyor, kavgalara tanık oluyor ve araya giriyor, mendil satan çocuktan mendiller alıyor, kasiyerlerle, garsonlarla şakalaşıyor. 

F karşıdan karşıya geçmeye çalışırken kornalar çalıyor, bağrış çağrış, acı bir sessizlik kaplıyor Tunalı Hilmi Caddesi’ni.

F’nin telefonu çalıyor.

Her şey susuyor.

“Red Kit’in müziği bu” diyor bir kadın. O kadın F’nin peşinde günlerdir. O kadın da işi bırakmış F ortadan kaybolunca. F’nin bu caddeyi çok sevdiğini duymuştu bir gün. Kuğulu Park’ta onun yanında oturmuş, okuduğu kitabı okumuş, notlar almıştı.

Ambulans çağırıyor kadın. F düşler içinde yaralı.

 F gözlerini yeniden açtığında başucunda kadın var. Ağır yaralı olduğu halde hiç gülmediği kadar güzel gülüyor F.

“ Bağışlayın ama bana kim olduğumu anlatır mısınız?” diyor F.

Kadın “elbette ama önce biraz dinlenin” diyor.

“Siz yakınım olmalısınız” diyor F.

Kadın “bu güzel olurdu” dediğinde gülümsüyor.

Yasemin Şenyurt 

İnsan Bir Başka

İnsan bir başka…

Bu başkalığın farkına aşkla varmak ise yaşayıp gidenlerden çok az kişinin deneyimlediği bir şey. 

Birbirimizin zihninden geçenleri okuma çabamız, anlaşma kavgamız, anlatılamayanlara dair sıkıntımız bize çok şey söylese de ruhumuz olduğunu hissetmemize yetemeyebiliyor bir ömür. 

İnsanın başkalığı bir insanın onu anlamasıyla bambaşka boyutlar kazanabiliyor. Maria Puder, Raif’in ruhunu tanımasına neden oluyor. Bir başka erkeğin çabucak uzaklaşacağı yerde/zamanda/şartlarda Raif inanarak kalıyor. Maria kendini ifade edişiyle bambaşka bir yolculuk. Bu yolculuk özetlenemez. Onların aşka dair düşüncelerini bilmeden yaşamış olduğuma şaşıyorum. Yerimden edilmiş, sarsılmış vaziyette olsam da Sabahattin Ali’nin bu romanını iyi ki okudum.

Yeryüzünde insan bazı sorulara cevap arar, ısrarla. Bazı insanlar bu cevabı bir sanat eserinde bulur. Cevabımı buldum. Romanı ikinci kez yeni bir soru bulmak için okuyacağım. Çünkü bu kitapta benim aramayı akıl edemediğim ama bulursam mutlu olacağım bir sorunun varlığını da hissediyorum.

Ayrılık, ölüm, mesafe; yaşananların derinliği karşısında o kadar yüzeyde kalır ki onları gerçek olarak kabul etmemekte de kendime hak verdim bu kitap sayesinde.

Yasemin Şenyurt

2017

Ankara

okunaklı yaşam

her zaman yazılmaz

yazılamaz

içine doğsa da güneş

ilkbahar da olsa baştan ayağa

yazılamaz her zaman

gel bölüşelim şu ekmeği

peynir az

umut çok 

geldim için için

sözcükler az

duygular derin 

ilkbahar olmak tuhaf

dil büyülü

geldim için için

saklandım odana

pencerenin kenarına

dil büyülü

anlam iyi

cümlelerim aşk

yazamadım ama okunaklıydı yaşamım

yasemin şenyurt

Sigara

   

Çok alıştım yaşamak denen kavgaya

Kavganın ortasında

Bir an dalmak gözlerine

Unutmak bütün hırçınlığı

Çok alıştım uyanmaya

Çalar saatin düşlerimi gıdıklamasına

Kahvaltım benim değil ve hiç olmadı sanki

Kedilerim geldiğinden beri

Çok alıştım kitaplara

Kavganın ortasında

Sen şiir okuyorsun

Hiç savaşılmamış sanki

Bu yeryüzünde

Ne zaman deklanşöre bassam

İki kişi öpüşüyor

Beklenmedik

Çok alıştım 

Gözlerime

Gözlerinde 

Bir film izlerken yaralanmaya

Denizi çekerken ölmeye

Hatırladıkça ölümsüzleşmeye

Telefonum çalıyor

İmdat diyorum sen değilsen

Güzel gülüyoruz

Böyle iyi

Ne yapalım

Ölüm varsa var

Biz daha iyiyiz ondan

Ne yapalım

Ayrılıksa ayrılık

Biz daha güçlüyüz

İçimde bir ejderha var 

Henüz içmediğim sigaralardan

Şarkılara  alıştım 

Teselli ediyorlar üstelik

Çok alıştım

Kavganın ortasında

Gözlerine dalıp

Uysallaşmaktan

Şaşkınım

Yasemin Şenyurt

Orhan Veli belki gülerdi

Martı düşünceli 

Gökyüzü kendinden geçmiş

Martı düşünceli

Deniz kendinden emin

Martı düşünceli

Ben aşık

Martı düşünceli

Vapur dertli

İçim içime sığmıyor

Omzumda bir kedi

Martı düşünceli

Orhan Veli olsa anlatırdı

Ben kalemi ısırıyorum sürekli

Biraz kıskanç

Martı düşünceli

Sigara paketi doldu taştı

Martım benim

Ben aşık

Hayatın karışıklığına yüzüm asık

Orhan Veli olsa gülerdi

yasemin şenyurt

2017 ankara

Düğüm Olmuştum

Kendime çayın ve hayatın tadını kanıtlamam gereken günlerde diyordum ki neden yorgunum?

Hızlı hızlı giysilerin içinde dolanıyor, düğüm oluyordum.

Hızlı hızlı hamburger yiyor, düğüm oluyordum.

Hızlı hızlı insanlara çarpıyor, düğüm oluyordum.

Sanki düğüm olmak marifetmiş gibi anlatıyorum ama o sıralarda düğüm olmaktan başka çözüm yoktu.

Merak ettiğim, öğrenmek istediğim, araştırdığım her konu yaşama ve anlama ihtiyacımı, iştahımı çoğaltıyor, uykumu azaltıyordu. Uyku azala azala lokma kadar kalmıştı ki bir sevda masalı yazacak duruma geldim. Uyku azala azala düşlerimi yontmaya başlayan bir heykeltıraş olmuştu.

Sevda masalı “bir varmış, hep varmış, hep olacak” diye başlıyor.  Düşlerimi yontan, şekillendiren heykeltıraş çaktırmıyor ama neşesi yerinde. “Bana da öğret şu işi, zamanımı veririm, ilgili de olurum, yeter ki öğret” dedim ama hiç oralı olmadı.

Uykunun azaldığı yetmiyormuş gibi heykeltıraşlığa soyunması ve benim kalbimi kırmaktan çekinmemesi beni sinir ediyordu.

Diyordum ki : 

Bir şeyi biçimlendiremiyorsa bu yürek neden çarpıyor?

Böyle düşündüğüm bir akşam bir adamla karşılaştım, ıslık çalıyordu, elleri ceplerinde. Tanımadığım halde ona bu soruyu sormak istedim. O bana “sen düğüm olmuşsun, bu halde yüreğinle ilgili karar vermen çok güç” dedi.

Peki dedim ve uzaklaştım.

Uzaklaşmadığımı anlamam geç olmadı.

Aklımın, ellerimin, yüreğimin düğümü yağmurla çözüldü. Çözüldü işte o an.

Yasemin Şenyurt

22.02.2017