Bugünlerde aşk üzerine daha fazla kafa yorar oldum. Aşık mıyım değil miyim kim bilebilir ama şu Ezginin Günlüğü'nü dinledikçe özellikle Sevişme Vakti şarkısını dinledikçe insan aşkla yüzünü yıkamak, uyanmak, zıplamak ve yazmak istiyor. Şarkı neler neler diyor aslında...
Hem aşk nasıl bir şey ki insanı aynı anda akıllı aynı anda deli kılıyor. Bana kalırsa deli etmesi daha güzel tabi o ayrı. İnsan aşksız yaşayamaz gibi bir iddiam yok tabi o da ayrı. Bir kere yaşamak meselesi başlı başına baştan çıkarıcı bir mesele. Durum öyle olduğu halde yaşanan dramlar insanların bu meseleyi ne kadar yanlış anladığını açıkça ortaya koyuyor.
Hem aşk nasıl bir şey ki insanı aynı anda çocuk aynı anda yetişkin kılıyor. İnsanı insan eden şey ayrılık, acı, ölüm mü olmalı? Şiirlere yakınlaşın ve inanın bana yaşamak meselesini daha derinden kavramak için şiirlere yakınlaşmanız yetecek.
Bugünlerde aşk üzerine kafa yordukça aklıma gelen en mühim şey mektuplar. Kişinin kendine ya da sevdiği insana yazdığı mektuplar. Nasıl güzel olur o mektubu yazmak, okumak, başa dönüp tekrar tekrar okumak...
Bir mektup, bir şiir, bir şarkı :)
