dinmeyen şiir

 

Polyanna

 Gözüme kuş kaçtı 

Ah benim kırklı yaşlarım 

Dokundu kitaplar 

Ayağa kalktım 

Dokundu şarkılar 

Kale oldum güçlü 

At oldum özgür 

Dokundu rüyalar 

Uyumsuz oldum

Gözüme kuş kaçtı 

Polyanna yüzünden hep 

Polyanna sayesinde hep 

Yasemin Şenyurt 

Bilinç

 

Hareket

 

Akşam Sefası

Şu deli gibi yağan yağmur 

Belki Herakleitos okumak için bir pencere

Belki satrançta çatal 

Belki akşam sefası 

Şu deli gibi çarpan kalbim

Belki her gün yorgun

Belki cesur 

Belki akşam sefası 

Yasemin Şenyurt 

cam kırıkları

 

Kafka

 

İstek

 

Hiç

 

Sevgili Çay

 

Islık mavi sabahtan

Çay yudumlanır başlangıçlardan

Güneş turuncu ve yuvarlak

Ekmek 

Lokma lokma uzanır güvercinlere

Ufak mı ufak bir avuçtan

O avuçta büyür özveri

Nefes rengarenk 

Yürek rengarenk

Beyin rengarenk

Çay yudumlanır öykülerden 

Nerede demlenir peki? 

Yasemin Şenyurt 

03.08.2023 

Camgöbeği

 

Bahçe

 

Yaşama Sarılmak

 

Geçen gün bir ortamda bir genç arkadaşlarına şöyle söylüyordu: Ölümüz bir değil ki ağlayalım delimiz iki değil ki bağlayalım...

Deliler söz konusu olunca demek ki onları bağlamak gerekliliği anlayışı gençler içinde de benimsenmiş. Bu anı beni Trieste'ye götürdü. Trieste : toplum temelli tedavinin kalbi...

Trieste'de Mavi At sunumu yapmıştık hep birlikte. Türkiye'deki Mavi At'ı anlatmıştık ve özgürlüğü ve sorumluluğu...Bizi dinleyenler Franco Basaglia'nın çalışma arkadaşlarıydı.  

Basaglia İtalya'da akıl hastanelerinin kapatılmasında öncülük etmişti. İyileşmenin toplumda gerceklesebileceğine inanmış ve ömrünü bu konuda çalışmaya adamıştı. 

Trieste'de bir fotoğraf görmüştüm. O fotoğrafa bakarken yanıma biri gelip bana fotoğrafı anlatmıştı . Fotoğrafta ruh sağlığı çalışanları vardı ve her biri bağlı gibiydi... 

Birilerini bir yerlere bağlama düşüncesi varsa ve bu savunuluyorsa hala aslında insan kendini bağlıyor, arkadaşlarını, ailesini bağlıyor... Zincirlerle düşünüyor bu kişi. Önyargılarından kurtulamadan konuşuyor. Konuşurken hemen yanında olduğumu ve içten içe onun böyle düşünmesi hakkında aklımdan geçenleri bilmiyor. 

Akıl hastanelerinde kişiler yaşamlarının sonuna kadar kalabiliyorlarmış, aileleriyle, arkadaşları ile görüşmeden... 

Basaglia buna karşı çıkıyor en başta... Ruh sağlığı sorunu yaşayan ve hastanede kalan bireylere özel eşyalarını koyabilmeleri için dolaplar veriyor. 

Bireye saygı bu. Bireyin eşsizliği bu... Daha sonra hastanenin bir odasını sanat atölyesine çeviriyor ve atölyede sanatçılara, tedavi gören bireylere soruyor : Bu atölyede ne üretmek istersiniz? Onlar da özgürlüğü ve hayatı temsil eden ve çamaşırları taşıyan atın heykelini yapmak istiyorlar. Altı ay süren çalışmalardan sonra Mavi At heykelini bitiriyorlar ve hastaneden ilk kez çıkarak o atla birlikte Trieste'ye doğru yürüyorlar. 

O gün toplumda bir değişim başlıyor. Bu değişimi sürdürüyor Basaglia ve arkadaşları. Gül Bahçesinde bahçıvandan eğitim alarak çalışmaya başlıyorlar ve daha sonra çok farklı alanlarda nice kooperatif açılıyor. Ruh Sağlığı Yasası çıkıyor. 

Biz 5 Haziran 2023'de 14. Yaşını kutluyor olacağız Mavi At'ın. 

Sımsıkı yaşama sarılmayı ve Mavi At'ın hep koşmasını istiyoruz.

Yasemin Şenyurt